Mijn ogen richtten zich op het grote grijze gebouw. Het stond daar als een grijze muis.  Er stonden geen auto’s van werknemers geparkeerd. Uiterst vreemd op een normale werkdag. Ik was maar een seconde meer nodig om te zien dat het gebouw leeg stond en er ook geen chalets meer stonden opgesteld. De bedrijfsnaam was zo goed mogelijk geprobeerd weg te krijgen, maar dit was niet goed gelukt. Het gaf aan wat het ooit was. Was, immers er was geen bedrijvigheid  meer waar te nemen in tegenstelling tot de overige bedrijven in de buurt.

Manlief had destijds overigens grote moeite om op deze locatie te gaan werken. Het bedrijf waar hij werkte was kleinschalig, maar had landelijke bekendheid. Het was er redelijk gemoedelijk, ik kende ook veel van zijn collega’s en aanhang. Op een gegeven moment is er een fusie ontstaan en had men grootse plannen. Men zou verhuizen naar een groot bedrijventerrein onder de rook van Zwolle. In het werk ( chaletbouw) had manlief een grote mate van zelfstandigheid. Er kwam een andere directie die hem helaas nogal dwarsboomde. De sfeer was uitermate onprettig geworden en dat gold voor veel werknemers daar. Een absoluut dieptepunt was dat op de verjaardag van Fabian een brief met dreigementen met de ondertoon van een dreigend ontslag in de bus lag. Dit was overigens nog ten tijde van het werk op de oude locatie. Op de  nieuwe locatie zou het daarnaast heel erg produktiewerk worden. Het lopende band idee. Iets waar Michel ook erg tegenop zat. Hij heeft overigens op de destijds nieuwe locatie nooit gewerkt. Hij was zijn werkgever voor om zijn baan op te kunnen zeggen voor deze wel een manier had gevonden, dit i.v.m. een andere baan.

Af en toe kwamen wij nog weleens langs zijn voormalige werkgever. We  konden dan ook niet echt meer voorstellen dat hij er nog zou werken. Maar banen liggen tegenwoordig ook niet voor het oprapen. De ironie wil dat de vacature van zijn huidige baan in een krantje op de tafel lag van zijn vorige werkgever. Voor deze baan werd expliciet gezocht naar iemand  die woonde of bereid was te verhuizen in de regio waar we toen net een jaar woonden. Dat was dus niet de regio van zijn vorige werkgever. Het heeft een jaar geduurd voor hij bij zijn huidige werkgever kwam te werken. Het bevalt heel goed en het contract is zelfs omgezet naar een vaste baan. Dit is ook deze tijd niet meer vanzelfsprekend. Een vriendin van mij heeft al drie keer een jaarcontract gehad alvorens zij eruit werd gezet in afwachting van een nieuw garde die het zelfde lot zou ondergaan. Daar ging wel een zware opleiding aan vooraf. Ze was 1 van de zovelen bij dat torenhoge (hoogste) gebouw in Zwolle.

Een zoekopdracht als ik weer thuis ben laat op Google snel zien daar waar ik bang voor was daadwerkelijk is gebeurd. Er is een faillissement  uitgesproken over het bedrijf afgelopen december. Daar zit je dan vlak voor de feestdagen. Opgezadeld met een ontslag i.p.v. een kerstpakket! Kijk eens wat ik heb.

Daar waar eerst in goede tijden misschien nogal weleens geklaagd werd over de inhoud van het kerstpakket. In gedachten zie ik voor mij wat dat zou hebben kunnen betekenen voor ons, maar niet in de minste plaats voor ex-collega’s. Ik zie bepaalde gezichten voor mij en dat raakt mij, maakt het onwerkelijk. Deze contacten waren overigens snel verwaterd, mede ook door de afstand. Destijds waren er zelfs ook wel collega’s jaloers. De ontwikkelingen die op een dergelijk dieptepunt waren beland hebben we ook niet geweten. Maar toch is er wel dit gegeven. ik zag het vandaag en gaf ons toch ook weer reden om blij te zijn dat het lot van manlief destijds zo gunstig heeft uitgepakt.  Er staat weer een gebouw leeg. Ze zouden de Ikea als buurman krijgen. Deze heeft zich destijds terug getrokken. Ik vond het wel jammer, maar toch denk ik dat deze meer plan van slagen had gehad. Overigens  komt deze er nog wel.

Op de markt wachtend op mijn beurt sta ik een beetje in gedachten verzonken als een vrouw mij aantikt. Het was mij ontgaan dat ze tegen mij sprak.  Ik wilde tegen u zeggen dat u prachtige laarzen aanheeft zegt zij. De laarzen zouden mij bij zoveel aandacht nog eens in verlegenheid gaan brengen. Het was een zoveelste keer dat iemand mij wees op het feit dat ik ” prachtige laarzen” aanhad. Dit zijn overigens niet mijn woorden . Vanmorgen mocht ik nog het zelfde compliment van een moeder van een klasgenootje van Fabian in ontvangst nemen. Van de juf, van de buurvrouw en meerdere onbekende mensen had ik de zelfde complimenten al gehad . Ik zou bijna buiten mijn schoenen , laarzen gaan lopen.

Het is pakweg tien jaar terug als een kennis aan mij vraagt of ik belang heb bij haar laarzen. Ik sla het aanbod niet af, maar ze belanden toch ook bij mij tijdelijk in de kast. Wel zes jaar. Ik kan er overigens geen afstand van doen, maar ze zitten enigszins te strak. Na de zwangerschap van Fabian is dat probleem weg. Ik begin ze met plezier te dragen. Ik draag ze tot het einde verhaal is. Ze zijn op, ze zijn gaar. Ze hebben weliswaar laat, toch hun doel  gediend.

Mijn oog valt op een vlooienmarkt op een paar laarzen. Ze zijn zwart lak met een cognac kleurige bovenrand en geheel uitgevoerd in echt leder. Het zijn de zelfde laarzen als die ik van de kennis kreeg. Ook deze zijn ongedragen. Ze zijn van collectie het jaar 2000, maar tijdloos.  Ze zijn een maatje groter, maar dat nemen we voor lief voor maar 1 euro.

Ik zou dat nooit doen is het voor de hand liggende snippige antwoord van schoonmoeders op een moment toen er nog contact was. Op het moment dat ik verteld had dat ik redelijk vaak tweedehands kleding koop. Dat het als het dan toch een miskoop betreft het ook minder pijn doet in de portemonnee dan een duur aangeschaft iets. De mensen die het weg doen hebben immers veel meer betaald. Ik vind het veel creatiever. Het is weleens voorgekomen dat ik van top tot teen voor 7 euro gekleed kan zijn, met schoenen en tas. Ik zou er wel een blog bij naast kunnen houden over deze aankopen en het combineren daarvan . Met vijftien jaar begon ik al met het kopen en ook verkopen van tweedehands kleding. Ik had al Madonna laarsjes voor ze een modehit werden.  Er zijn mensen die er een neus voor ophalen. Een goed recht en ook wel fijn. Het is juist een trend dat je steeds meer mensen op zoek ziet gaan naar tweedehands kleding en je dus zelf steeds meer geluk moet hebben. Overigens kijk ik ook wel wat ik koop en zul je mij niet in vodden zien trekken. Ik heb in ieder geval aan niemand van de mensen van wie ik het compliment over mijn laarzen in ontvangst mocht nemen verteld dat de laarzen  tweedehands waren, zelfs nog uit het guldentijdperk kwamen en 1 euro gekost hadden. Overigens heeft tot nu toe niemand gevraagd waar ik ze gekocht heb. En dat is iets, wat ik mij afvraag: waar stonden die laarzen te prijken in het jaar 2000? In ieder geval zullen er nu niet veel mensen meer mee aanlopen. Maar ze zouden momenteel een gat in de markt zijn voorspel ik ; )

waarom ook niet

?

Bekeuring op eerste werkdag manlief in het nieuwe jaar

Bewust aangereden worden door iemand die bumper kleefde op een dijk

(die vond dat ik te langzaam reed, terwijl ik mij wel aan de verkeersregels hield )

Dat er  overigens nooit wat met de aangifte door de politie is gedaan

Een beste vriendin van vroeger die ik  weer heb ontmoet en daarmee ook weer het contact  is hersteld

Schoonouders die ntb op de datum  van de sterfdag  van mijn moeder ( drie april) mij vreselijk hebben gekwetst

Dat ze daar zo ver in gingen dat er een breuk is ontstaan

Ik dit gedrag na mij toe overigens al jaren gewend was, het zei zeer geniepig

En ik tot die tijd al deze  afkeuring had veracht, maar altijd wel beleefd ben gebleven, maar daarmee  nu alles wel voor eens en altijd duidelijk werd en ook mijn rechten had.

Mijn tijd was om ook eens tegengas te geven

Aanleiding was Suriname

Daar heb ik drie weken vrijwilligerswerk gedaan

Ik eens in mijn leven heel  vaak  juffrouw werd genoemd dan het eindeloos mama en dat ik mijn rol geweldig vond

Ik heb in de diepe jungle geslapen onder een zeiltje in een hangmat ver, ver van de bewoonde wereld

Apen in het wild hoorde en mij waste tussen  gevaarlijke pijlstaartroggen en piranha’s

Dat ik een superklein matrasje moest delen met een vrouw

Dat de koffie op een gegeven moment zelfs op was en wijn daar al bijna  helemaal niet voorhanden was, water vaak gerookt smaakte

Voor het eerst in 18 jaar dus  drie weken zonder mijn gezin weg was!

Dat mijn medegezelschap bij het vrijwilligerswerk een nogal vreemde groep bij elkaar was

Deze op Schiphol zonder elkaar nog te groeten  uit elkaar ging!?

Dat ik  op de feestdag van de Onafhankelijkheidsdag in Suriname aanwezig was

Dit op het moment van de parade volkomen in het water viel

Dat ik twee keer heb gevlogen met Blue Wing die op de zwarte lijst staat i.v.m. dodelijke ongelukken kort na elkaar, maar geen keuze had

10 kilo het maximum aan bagage was voor twee weken jungle

Dat desondanks het werk enz. in Suriname mij heel goed is vergaan

Ik  zelfs heb een berg beklommen, de Tebutop op het heetst van de dag terwijl bijna iedereen  van onze groep het opgaf

Maar dat ik twee keer in het najaar zo ziek was dat ik bang was dat het hele verhaal Suriname niet doorging

Dat wij  als gezin ook nog met de camper naar Zuid Frankrijk en naar Rugen op vakantie zijn geweest

Dat we in Zuid Frankrijk de mooiste plek op een camping  hadden

En ondanks ik niet mag zeuren mag een bezoek in de  winter aan  Willingen toch wel een beetje  heb gemist

Misschien in verband met de spaarzame momenten met alleen manlief

Dat Fabian liet zien wat hij in zijn mars had met de zeer lange moeilijke wandelingen aldaar

Hij op zwemles ging, maar bleek dat hij watervrees had

Dat de pubertijd in volle gang is bij vooral Gio

( wij laten wat wij momenteel met hem meemaken maar even in het midden)

Maar dat pubers vooral niet bezig zijn met het belang van school en huiswerk

Dat Dion nu ook een beugel moest en daarmee ik weer in het ritme zit wat ik zelf kon missen als een boer met kiespijn

Maar dat ik wel erg  trots ben op hoe hij het ondergaat

Ik zelf dit jaar letterlijk de kronen op het werk, inspanning van afgelopen jaren kreeg

Dat manlief een landelijk  motortreffen heeft gehouden in het weekend  dat onze tweeling jarig was

Dat buurvrouw en ik daarvoor de hele catering hebben verzorgd

Dat op een camping op 2 kilometer afstand van ons huis en een groot feest werd

Verstoord werd door een stevig noodweer

Dat ik op 2 oktober mijn verjaardag een feestje in onze tuin kon houden met barbecue, nooit eerder was het zulk warm weer rond die tijd!

Een dag daarvoor in het circus was met kleuter omdat ik een blunder was begaan met gratis kaarten en daarvoor ook nog in Amersfoort was om de andere vrijwilligers van het vrijwilligerswerk te ontmoeten

Dat onze trouwe  maatje Moby overleed op bijna 15 jarige leeftijd, maar  hoe wil het toeval zijn dat ntb toen ik in Suriname was. Zij was uit eigen nest en zelfs mijn overleden papa heeft Moby nog gezien. Geen huisdier hebben we langer gehad

Ze heeft desondanks kort voor haar overlijden nog heel erg genoten van een hele lange wandeling op de Renderklippen

Dat we hebben ontdekt dat onze dierenarts een ongelofelijke lul was en wij zijn overgestapt n.a.v. ratje naar andere dierenarts

Niet begrijp dat Unive  dit jaar tot klantvriendelijkste verzekering is uitgeroepen, dit jaar was ik eindelijk van ze verlost

Evenmin dat de Jumbo de beste supermarkt zou zijn. Ik heb er nooit echt met plezier boodschappen gedaan

Dat we afgelopen jaar op 1 augustus 5 jaar de sleutel van onze huidige woning hebben

Het 5 jaren plan betreft verbouwen niet is gehaald

Manlief en ik elkaar dit jaar op tweede kerstdag 18 jaar elkaar kennen en dat dit toch echt best bijzonder is!………..

Dat ik mijn ouders meer dan ooit mis.

Hoe was uw spiegelbeeld vandaag?

De beste wensen voor elk moment dat u uw spiegelbeeld ziet.

Ik doe de deur dicht van afgelopen jaar. Ik hoef hem niet meer op een kiertje te laten staan

Door het kiertje heb ik al gekeken, dat was  best meestal mooi

Of niet, en vergiste ik mij in de wind

De kracht die ermee gepaard kan gaan zonder de wind te zien

Alleen al door wat deze veroorzaken kan

Het wetend, verzetten heeft geen zin

Die wakkerde aan tot vlagen en lieten dingen zien door die deur die ik niet wil

En toch, nu kon ik hem nog sluiten tegen wat ik niet meer wil

De deur was niet dicht en nooit op slot, maar dit was te wild

Ging verder dan een storm.

Orkaankracht vernietigt en maakt zaken kapot

Voorgoed, voor altijd

Geen weg terug.

Een slot

Letterlijk, figuurlijk

Onherstelbaar

De storm ging liggen.

Het werd stil en ik trek  mij terug in ons enige echte cocoon

Daar waar het om draait.

………

Een gelukkig Nieuwjaar

Moby, ons trouwe maatje overleed toen ik in Suriname was. Ik had voor mijn vertrek naar Suriname haar toegesproken dat ze daarmee hopelijk zou wachten tot ik terug was. Het ging niet goed met haar, maar mede door prednison ging het ook weer wel. Ze liep mij constant achterna tot ik de deur achter mij dicht trok om naar Schiphol  te gaan.  Ze mocht op een maand na net geen vijftien worden. Overigens een hele leeftijd voor een hond. Vanaf haar geboorte was ze bij ons en een jong van Saga 1. Mijn vader was heel erg ziek, maar hij  heeft destijds nog wel het nestje met puppy’s gezien waaronder dus onze Moby. Moby hebben wij van al onze huisdieren het langst gehad. Ik herinner mij hoe wij destijds met een doos met de puppy’s nog naar mijn ouderlijk huis zijn geweest. Hoe mijn vader uitgeput van zijn ziekte de puppy’s onder ogen kreeg.

Toen wij daarvoor voor een echo gingen verwachte de dierenarts. Bij deze dierenarts had ik privileges ; ) . Zelfs met onderbroek aan kwam hij mij onder ogen als ik aan de bel trok, wij woonden nu eenmaal bij elkaar 0m de hoek; ) er 1 of geen te zien. Toen was er ook teleurstelling, bij de dekking was afgesproken dat 1 jong naar het baasje van het mannetje zouden gaan. Groot was de verrassing dat er toen toch drie jongen geboren werden en waar wij Moby vanuit het nest hielden en konden houden welteverstaan . Moby en haar moeder Saga 1 werden onafscheidelijk. Toen Saga 1 overleed werd Moby letterlijk depressief. Ze kwam vanaf die dag de mand niet meer uit en veranderde van het ene op het andere moment in een oude futloze dame . Op een gegeven moment leek het of ze niet lang meer (wilde) zou leven. Een lichtpuntje voor haar bleek werd toen wij besloten om een puppy erbij te nemen. Moby heeft namelijk nooit voor nageslacht gezorgd, hoe graag wij dat ook gewild hadden. Ze bleek onvruchtbaar en is zelfs in haar hele leven nooit loops geweest. Saga werd het puppy genoemd  en dus vernoemd . Moby knapte er weer helemaal van op dat ze niet meer alleen was.

Vanavond zijn we met Saga naar de dierenarts geweest voor een echo. Saga lijkt niet zozeer te lijden onder het verlies van haar peetmoeder, maar wij zelf wilden wel graag twee teckels zoals voorheen. Wij hadden dus besloten om een nestje bij Saga te krijgen mocht het lukken. Het leek ons ook geweldig om nog een keer weer een nestje met  puppy’s in huis te hebben. Dit keer moesten wij echt op zoek naar een mannetje.  Saga is dan wel een rasechte teckel, maar zonder papieren. Maar daar ging het ons niet om. Maar het maakte de zoektocht wel een stuk moeilijker. Bij Saga hadden wij gewoon geluk gehad dat er mensen waren die een puppy wilden van hun teckel, genaamd Jansen. Er waren nu ook wel weer mensen die het wilden, maar er een verbod  op hadden i.v.m. de rasechtheid van hun teckel. Tell me not why. Ze durfden het niet aan terwijl de combinatie echt wel perfect was. Noemer ongelukje te riskant? ; ) Er zijn overigens wel een viertal romances geweest tussen Saga en teckel korthaar , Ordinair via marktplaats. Voor zoveel geld mag je een pleziertje hebben. Voor nageslacht zorgen ; )

De teleurstelling die ik vanavond ervoer had ik niet verwacht. Ik was er namelijk  helemaal niet eens vanuit gegaan dat het gelukt zou zijn. Maar stiekem dus toch wel. Juist door het feit dat er niets te zien was en dus het ook niet gelukt was raakte mij toch wel intens . De vorige dierenarts sprak namelijk nog op de kans van 1 jong. Deze dierenarts sprak uit dat er gewoon helemaal niets zat. Niets, niets, niets. …….

Waar het aan gelegen heeft weet ik niet. De kinderen waren na dit bericht erg teleurgesteld. Die  hap geld uit de portemonnee stelt ons ook  mede teleur, maar vooral het feit dat rondom 19 januari er niks zal zijn. Niets zei de dierenarts. Bij Saga 1 spraken ze nog over 1. U begrijpt mijn teleurstelling. Het was 15 jaar geleden, dat eigen nestje………..

Ik verwacht dus ook niets en heb zelfs geen hoop meer. Ik had het wel gehoopt, juist na Moby…….

Het is begin maart als Fabian  in een vriendenboekje mag schrijven. Natuurlijk is het op dit moment nog grotendeels een taak van moeders. Op de vragen die in het boekje staan mag Fabian antwoord geven en mams schrijft het vervolgens op. Wat wens je voor Bob vraag ik. Fabian hoeft er niet over na te denken. Ik wens  voor Bob prettige kerstdagen is zijn antwoord. Dat wensen wij natuurlijk ook voor Bob, voor heel veel mensen. Maar maart is daarvoor  wel een beetje  te vroeg. Wij hopen natuurlijk voor Bob dat hij een fantastisch kerstfeest heeft met familie om zich heen. Ik denk ook dat het voor hem wel zal lukken. Wij weten ook dat het anders kan. Kort voor kerst overleed er een moeder van een jongen wie bij Fabian in de klas had gezeten op zeer jonge leeftijd aan leukemie. Zij was nog maar begin dertig. Tja kerst is bij uitstek voornamelijk een familiefeest.

Maar toch, soms vallen er dierbaren weg. Soms raken familiebanden verstoord. Wat binnen ons vermogen ligt maken wij het ook zo gezellig mogelijk. Wij hebben elkaar als gezin en dat is iets wat heel belangrijk is en misschien ook wel bijzonder. Iets om te koesteren. Hoe vaak hoor je immers niet om je heen dat er weer een scheiding heeft plaatsgevonden?  Maar er zijn ook dierbaren weggevallen. Het is  een zoveelste kerst zonder mijn ouders.

Het is een eerste kerst zonder mijn schoonouders. Ik ken vele verhalen van mensen dat kerst soms anders verloopt dan wat we zien of graag zouden willen. Dat men echt eenzaam is of alleen. Dan men geen geld heeft voor een feest. Ook dat men misschien alles juist wel heeft, maar er niet van geniet en het als een verplichting ziet. Tijdens reclame en in tijdschriften zien wij overigens  alleen perfecte happy families en wordt het ons ook opgedrongen . Iedereen k(l)ijkt blij. Hele families zitten aan tafel. Geen besmeurde tafellakens en een keuken waarin het lijkt of er een bom is ontploft.  Moeders gaat goedlachs in glitterjurk de keuken in.  Geen verhit hoofd, geen irritaties, geen moeheid en ook geen stress. Geen gemis.  Of is soms kerst toch ook vaak maar schone schijn?  Dan bedoel ik niet het tafellaken en de kerstverlichting. ……

Ik wens iedereen een hele fijne warme kerst toe.

In het begin viel het nog niet mee om de draad in weer op te pakken na mijn verblijf in Suriname. Alhoewel het snel allemaal weer gewoon is en werd gedaan (zoals de plicht roept) valt het ook weer enigszins tegen. Wezenlijk verandert er weinig, maar de kou valt extra op. Het verslag heeft nog op zich laten wachten, ik ben er al net zo lang weer als  ik weg was. In Suriname leefde ik bijna zonder klok. Het was er heerlijk weer in een prachtige omgeving. Over het algemeen hebben wij het bijna constant droog gehouden en zon gehad. Wat wil een mens nog meer. De warmte is mij erg meegevallen. Natuurlijk zijn er ook teleurstellingen geweest en minder leuke gebeurtenissen.  Maar  gezond en wel terug zijn is belangrijker. Gelukkig heb ik  geen last gehad van erge ongemakken want een buikloop in een korjaal wil je echt niet ; ) .

In het begin heb je een bepaalde voorstelling, in het echt is het altijd anders. Kijkend na de aflevering van Ramon Beuk Terug naar mijn roti kom je ook enigszins bedrogen uit. Sommige dingen zijn zo anders aldaar dan ze wezenlijk gebracht worden. Het maakt niet uit. De ervaring op school vond ik het mooiste en bracht ons in contact met., maar ik zou het mooi hebben gevonden als er  meer contact was geweest met de dorpelingen.

Over de groep kan ik het nodige vertellen. Om de discretie van  personen niet in het geding te brengen, zal ik zo aardig zijn om mij voornamelijk te beperken tot het afscheid op Schiphol. Dat was er dus niet!  Met 1 vrouw klikte het goed en ging ik veel mee om. Wij werkten dan ook samen op de school . Daarmee zal  ik contact onderhouden. De rest van de groep viel bij de douane in een oogwenk uit elkaar. Er werd niet eens  meer gegroet naar elkaar! Ik was als laatste en hoorde van V hoe iedereen door de deuren was gestormd.  Kun je je dit voorstellen na drie weken dag en nacht met elkaar te hebben doorgebracht.

De vinger kan ik er niet op leggen. Ik vond het zo raar en niet sociaal, was des te blijer manlief en kids weer in mijn armen te kunnen sluiten. Een ontvangst waar je u tegen zegt. Tegen de reisleiding werd door de groep wel heel anders gedaan en uitbundig afscheid van genomen. Door een paar mensen in de groep werd soms best wel kinderachtig gedrag vertoond zoals na-apen. Blijkbaar was het reisgezelschap een complexe groep die het formeel nog netjes met elkaar heeft uitgehouden maar elkaar nooit uitgezocht had  indien men het vooraf voor het zeggen had gehad. In zekere zin is het jammer geweest dat deze groep geen diepgang had en gesprekken angstvallig vermeden werden waardoor nooit iets bij de naam werd genoemd. Maar het was ook een uitdaging. Het zou mij ook niet weerhouden van weer een keer een dergelijke uitdaging aan te gaan met een onbekend reisgezelschap. Een gebrek aan privacy heb ik wel gemist en niet altijd je eigen ding te kunnen doen, maar vaak afhankelijk was. Ook zie ik nog wel een taak liggen bij de organisatie van het vrijwilligerswerk. Sommige zaken zouden ze beter anders aan kunnen pakken. In ieder geval is het niet zo dat door het voorgaande gegeven de reis als negatief  heb ervaren. Nee, ik had het niet willen missen. Ik zou zo weer heen gaan.  Onder de linkjes een overzicht van de reis en het vrijwilligerswerk. Vroeg of laat komt er vast nog weleens een blogje bij of de oude blogs nog aangevuld.

Welcome in the jungle en Apetina

Het vrijwilligerswerk op school

Expeditie in de jungle

In de sula (filmpje)

Het eten

Aan het eind van de regenboog

Rondreis

Paramaribo

Twee dagen brachten wij nog in de omgeving van en in Paramaribo door. Het hotel waar wij zaten was echt luxe in vergelijking met al het andere. Het was  ook heerlijk om na het verblijf uit het oerwoud een koud pilsje of wijntje te kunnen bestellen. Als het al in de jungle beschikbaar was werd er meteen een prijs opgezet die vaak niet meer reëel was. Er werd flink aan verdiend zeg maar, dan bleek het er wel te zijn.  Met de nieuwe lading was er 1 fles wijn meegekomen voor een week. Die hebben we tot het laatst bewaard.

Paramaribo doet zekers niet stads aan. Het oude centrum doet zelfs wel klein aan. Ik zie zelfs dat daar ook monumentenzorg is, alhoewel de meeste gebouwen wel een likje verf  of onderhoudsbeurt kunnen gebruiken. De jacht om voor het thuisfront met wat leuks aan te komen was eerlijk gezegd teleurstellend. Nu hadden wij ook geen tijd om uitgebreid te winkelen. Het winkelaanbod viel ook tegen en was weinig tijd voor. Wij gingen een fietstocht maken door de Commewijne. Met gevaar voor eigen leven fietsen we door Paramaribo en de Jules Wijdenboschbrug over. De fietsen kwamen van een verhuurbedrijf uit Ameland. Wij hebben die dag een grote afstand afgelegd. Wij hebben nog  een bezoek gebracht aan Nieuw Amsterdam ( fort en voormalige  strafgevangenis) waar een museum gevestigd is. Dan gaan wij nog dolfijnen spotten. Wij zien ze inderdaad, maar van verre afstand.

De laatste dag in Suriname is het feestdag . Het is Onafhankelijkheidsdag (Srefidensi). Wij zijn al vroeg in de stad en eerlijk gezegd valt het wat tegen.  Er staan wel kramen, maar veel winkels zijn dicht. De parade zou achteraf pas om vijf uur beginnen, daar ging het ons om. Na een zoveelste terrasje en eindeloos gesjok had ik liever bij het zwembad gelegen. De terugvlucht hebben we namelijk die nacht ook nog voor de  boeg. V wil graag tot de parade blijven en ondanks mijn moeheid stemmen  M en ik er maar mee in. Dat dit nog heel vervelend had kunnen aflopen blijkt op het moment dat geen enkele taxi voorhanden lijkt. De  taxichauffeurs waar we een beroep doen kijken ons met argusogen aan. Ze willen ons letterlijk niet meenemen. De reden, we zijn nat. De parade is namelijk helemaal in het water gevallen. Het begon te stortregenen op het moment dat Bouterse arriveerde. Gelukkig zijn we nog wel getuige geweest van de oefeningen. Ik heb nog een tijdje de paraplu mogen delen met een Surinaamse vrouw. Haar man nam deel in de parade. Toch wel sneu hoor. Uiteindelijk is er toch een taxi bereid om ons mee te nemen. Wij moeten op een dikke laag kranten gaan zitten. Ik ben blij, het idee dat wij  het vliegtuig  gemist zouden hebben!!!  Tja, ik had wel langer willen blijven, maar niet zo.  Het zit erop, het vliegtuig zal vertrekken om half 2 in de nacht. De vlucht zou 100 keer aangenamer verlopen dan de heenreis…….

Paramaribo vanuit de lucht (Blue Wing)

De brug

Draaimolen

Straatbeeld

Monumentenzorg, ook in Suriname, hier dan maar aan het werk?

Palmentuin

In de laatste week van mijn verblijf in Suriname hebben wij nog een rondreis gemaakt. Deze was voor ons al uitgestippeld. Eerlijk gezegd zou ik een andere keuze gemaakt hebben als ik het zelf voor het zeggen had gehad. Wij vlogen terug naar Paramaribo waar wij na een overnachting richting Apoera vertrokken. De avond in Paramaribo gaan wij nog de stad in en eten we roti. Het valt op dat er veel Nederlanders bij het restaurant zijn. Overigens valt het op dat het restaurant een grote kale ruimte is. De roti smaakt overigens heerlijk, maar is zo heet dat ik mij er bijna in verslik. De rit richting Apoera was een erg lange saaie rit  van bijna 350 kilometer over een baskietweg door savannegebied. Met V hadden we gelukkig nog wat ruimte in het busje. Ik hoor een opbiecht van iemand die stiekem in de tas van de kokkin had geneusd. Ik begin mij steeds meer te verbazen over deze persoon in de groep die voor het oog zich heel sociaal voordeed naar  de bevolking toe en dan dergelijk gedrag  vertoont.  De Savanne  is toch behoorlijk anders als het tropisch regenwoud. Apoera had ooit de tweede stad van Suriname moeten worden. Het was nu min of meer een spookdorp. Toen we aankwamen was er wel teleurstelling in de groep na die lange rit zonder echte bezienswaardigheden. Er schijnt wel een mooie waterval in de buurt te zijn . Er was helemaal niets te doen in het dorp. Er reed wel veel politie rond. We zagen ze een brommer inladen, maar er lag ook een auto op de kop in de sloot. We zagen dat daar geen polshoogte bij genomen werd. Het pension was ook teleurstellend. Het was een klein vies benauwd hok waar we met zijn drieën de slaapkamer moesten delen. Het voelde niet prettig ondanks wij nu in een huis zaten. De hele nacht hoorden we gejoel van honden.  Dan toch maar liever een hangmattenkamp. Er schijnt dat een dag later na ons bezoek er een opstand is geweest in het dorp. Gelukkig waren wij toen net weer weg. De tweede dag bezoeken we nog even het Indianendorp in Apoera welke er in vergelijk  wel veel netter uitziet dan Apetina. Via een hele gammele brug komen wij er. Er staat ook een oude stoomlocomotief . Daarna stapten we op een boot om richting  Orealla te varen. De rivier de Corantijn hier is breed. Orealla ligt in Brits Guyana en bevinden wij ons daarmee op ander grondgebied. We hebben dus ook toestemming nodig van het dorpshoofd. Dat kan tegen betaling. Wij  gebruiken de lunch in een hotel. Het hotel doet als een openluchtmuseum aan en alles is van hout. Ik zou hier veel liever geslapen hebben. Dat was namelijk ook de bedoeling geweest, maar aangezien het vliegtuig een dag later vertrok vanuit Apetina was deze overnachting uit het programma gehaald. We hebben nog een wandeling gemaakt door het dorp. De kinderen dragen hier schooluniformen in de kleurstelling  zwart, wit. We drinken nog een cola. Later blijkt dat we cola uit het jaartal 2004 hebben opgedronken! Het is goed gegaan ; )

We vervolgen onze tocht over de brede rivier. Het wordt bijna een vast onderdeel van de reis, van Suriname,(….. de motor slaat vaak af). Op een gegeven moment wil deze niet weer aan de praat. Gelukkig komt het ter plekke weer goed. Wij zien ook nog wat brulapen. Wij worden vervolgens naar Nickerie gebracht. Het hotel waar wij zouden verblijven is een paar dagen daarvoor afgebrand. Volgens de reisbegeleider hebben we met het appartement waar we nu verblijven het beter getroffen dan het hotel was. Het is dan ook een mooi, ruim schoon appartement met een groot dakterras. De volgende dag bezoeken wij de markt in Nickerie. Ik vind het wel moeilijk om te zien hoe de meervallen naar adem zitten te happen op de kramen. Het schijnt uren te duren voor ze dood zijn. Na het bezoek aan de markt gaan we door naar het natuurreservaat de Bigi Pan. We gaan met een boot richting het meer waar wij zullen overnachten. Het gebied heeft wel wat van de Wieden. Er zijn veel vogels waaronder de rode ibis. We zien onderweg ook een alligator. Het onderkomen waar we gaan overnachten is nog niet af. Er wordt nog volop getimmerd. In de nacht, sowieso niet, moet er geen misstap gemaakt worden, dan lig je in het water. We varen ook nog met de boot richting de oceaan waar een modderbad genomen kan worden.Ik begin er maar niet aan. Er wordt ontzettend veel vis gevangen. De vissen worden met een zwaai aan boord gegooid en drijven tussen ons in.  Die nacht moet ik met een vrouw op een kleine matras op de grond slapen.  Al rond 5 uur in de ochtend ben ik eruit omdat de deur klem zit en ik niet te veel lawaai wil maken om hem los te krijgen na mijn toiletbezoek. Ik zie daardoor wel een mooie zonsopkomst. De volgende dag als wij weer terug varen vergeet ik mijn tas met kleding en lakenzak. Gelukkig is mijn twijfel reden genoeg om een stuk terug te varen.

We hebben verder nog een bezoek gebracht aan Coronie en Groningen. Vaak vind ik het jammer dat ik weinig tot geen mogelijkheden krijg om te fotograferen. De bouwstijl, veel woningen spreken mij aan. Ze zien er vaak verweerd uit, zijn vaak armoedig of in krakkemikkige staat. Toch  zijn ze stuk voor stuk erg charmant en mooi om te zien. Soms is de tegenstelling ook wel groot, staat er toch een mooie dure opgepoetste auto naast de deur terwijl het huis bijna omvalt. Net zoals de tegenstelling in Coronie. We zien een kerkhof (veelal badkamertegeltjes) naast een autokerkhof. Er staat ook een school en een kerk naast.

In de avond vertrokken we naar Paramaribo. Ik mag mij zelf gelukkig prijzen dat ik een een tweepersoonskamer voor mijzelf heb.

Een laatste blik op Apetina en het schooltje (links midden boven)

Brug richting Apoera

Kerkje ( Indianen) Apoera

In het pension is niets echt prettig

Winkel in Orealla

Vanaf Brits Guyana zicht op Suriname

Meisje met aapje, maar het ging niet altijd even lief eraan toe

Nickerie

De meervallen is geen prettig gezicht (markt)

Netten worden uitgezet (Bigi Pan)

De vangst is groot, daar zitten wij dan tussen in.

Op de boot

Zonsopkomst boven de Bigi Pan

Alligator

Rode ibis

roofvogel

Coronie

In de rivier zwemt van alles, waaronder de piranha. In de avond werd ons ten sterkste afgeraden om het water in te gaan. Tegen de avond verschuilen zich gevaarlijke pijlstaartroggen aan de oever. Waarschijnlijk omdat het aan de oever warmer is. Met een zaklantaarn wordt duidelijk dat ze er daadwerkelijk zitten, vrijwel onzichtbaar onder het zand. Dat is het grote gevaar.  Op zich zal een pijlstaartrog niet snel een aanval doen op de mens, maar mocht je gestoken worden schijnt het voor een helse pijn te zorgen. Richard weet er alles van en vertelt dat hij een dag niet kon lopen. Op zijn zeventiende is hij gestoken door  een pijlstaartrog. Richard verzorgt het vervoer van ons met de korjaal. Kort voor vertrek komt hij met het verhaal aan dat slangen op licht afkomen. Dat jagers altijd met twee zaklantaarns op stap gaan. Indien een slang zich aandient in het duister ze een zaklantaarn van zich afgooien en de andere snel uitdoen. Vanaf dat moment ging ik in de nachtelijke uren toch weer wat minder zelfverzekerd naar het toilet midden in de jungle. Er was altijd wel geritsel om ons heen en onbekende soms helse geluiden. Ook onafgebroken het geluid van kikkers. Af en toe leek of er een kettingzaag gestart werd. Het schijnt een krekel te zijn. Af en toe laten de apen van zich horen. Maar misschien is het in de holst van de nacht nog wel het meest vreemde geluid dat van discomuziek. Dorpsbewoners zwengelen de volumeknop hard aan. De jungle heeft op dat moment eerder iets weg van een discotheek. Ze overstemmen de oerwoudgeluiden.  Maar ik ga van elk geluid houden en dichter bij de natuur was ik nooit.

Op het moment dat wij in Apetina zitten horen wij dat er een delegatie is afgereisd om bewoners te peilen hoe men er tegenover  staat dat er plannen zijn voor een stuwdam. Het leefgebied van de indianen, maar ook van de marrons zal onder water komen te staan. Onwerkelijk komt het over. Wat een vreselijke gedachte om maar te zwijgen welke details naar voren komen. Er zijn al de nodige problemen voor de bewoners door de goudwinning. Dit is funest. Mocht het maar zo gemakkelijk zijn.

Aan het eind van de regenboog staat een pot goud!

Het einde van de regenboog was er.Of Apetina dat mocht baten…..

Dan zou ik nu het plan tegenhouden

Het was nogal spannend of de tocht naar Rosenveltpiek door kon gaan. Eerst was er weer een probleem met een motor van de korjaal en gingen we pas twee uur later. We hadden vooraf duidelijk vermeld dat we met de expeditie mee zouden gaan. Wij zouden die dag niet op school komen en nu bleek dat de kinderen wel hadden staan wachten. Niet leuk natuurlijk. Voor de Rosenveltpiek moest door een kreek (Tutukreek) worden gevaren en het water stond ontzettend laag. Ook dit had aanleiding kunnen zijn dat de tocht geen doorgang had kunnen vinden. De korjaal vaarde soms met de bodem over het zand. Bij de kreek zag ik veel mooie vogels en vlinders. Mooie grote blauwe vlinders, de Morpho menelau vlogen er en veel ijsvogeltjes. De natuur was hier echt overweldigend. Hier was de natuur nog ongerept en nog ondoordringbaarder. In de kreek lagen boomstammen om, waar met moeite onderdoor gevaren kon worden. Het was een heel eind varen en dan zouden we kamp maken. Overnachten midden in de jungle. Je beseft dat als je daar wat overkomt je een serieus probleem hebt. Er wonen hier ook geen mensen meer, we zijn echt afhankelijk van onze begeleiders. Het mooie is dat alles goed is gegaan. Ik vond er eigenlijk helemaal niet engs aan. Wij lagen al vroeg in de hangmat want je hebt verder niets op de plek. Ik heb geslapen, maar was wel vaak  wakker. Het was werkelijk een kakofonie van geluid.  Krekels, kikkers, apen en de rivier. Op het zeil viel van alles. Daarnaast was het nogal oncomfortabel. Ik had het idee dat mijn benen hoger lager dan mijn hoofd, waarschijnlijk lag ik verkeerd om. Mijn rug voelde koud aan en alles voelde klam en vochtig. Je ligt bijna tegen elkaar aan en ik schijn een ware elleboogstoot aan iemand uitgedeeld te hebben. De 1 snurkt nog harder dan de andere. Ik hoorde zelfs iemand een scheet laten. Ik was blij dat ik daar mijn hangmat niet uithoefde in het stikdonker. Onvoorstelbaar hoe spannend en eng mij vooraf het overnachten in de jungle  leek. De uitzending van Terug naar mijn roti van Ramon Beuk maakte het allemaal ook wel erg spannend. Het schijnt dat de meeste Surinamers die in de stad wonen de jungle  maar eng vinden. Misschien voelde ik mij inmiddels al behoorlijk jungleproof ; ) Maar we hadden natuurlijk zeer ervaren mensen mee en tot nu toe was het met de enge dieren spotten enorm meegevallen. Ik heb wel een spin op mijn hoed gehad. Na de overnachting maakten wij een wandeltocht door de jungle. Helaas heb ik hiervan net als van de overnachting niets op video vast kunnen leggen, de accu was inmiddels leeg. Ik had te enthousiast gefilmd met de tochten in de korjaal. Een accu opladen gaat niet zonder stroom. Bij het gebergte de Roosenveltpiek waren wel 16 ara’s  rood, blauwe die boven ons vlogen waarvan een paar met elkaar in gevecht waren.

Voor het grootste gedeelte van de groep was 1 nacht in de jungle genoeg. Ik had nog wel een nacht gewild, maar was ook wel blij met mijn bedje op de lodge en het feit dat ik mij kon opfrissen en normaal op een stoel kon zitten en in bed liggen. De Tebutop is een zeer steile gladde granietrots. Deze zouden we gaan beklimmen. Ik vond het een grote uitdaging aangezien ik niet zo sportief ben. Het was daarnaast op het heetst van de dag. Het schetste echt mijn verbazing dat we bij de eerste klim waarbij touw gebruikt moest worden er al vier afvallers waren. Op dat moment was ik ook al kortademig en had een hoofd als een biet, maar ik had mij voorgenomen na alle uitdagingen die ik al ondergaan had deze ook wilde maken. Hoe zwaar ook, ik zou de top van die berg gaan halen. Ik vond het wel heel erg zwaar, maar dat het meest met de hitte te maken. En ook was ik  helemaal buiten adem, ik heb het gehaald met twee anderen en was echt trots op mijzelf. Het uitzicht was prachtig. Het regenwoud zover als je keek  rondom ons met uitzicht tot over grens van Brazilië en de rivieren en andere bergtoppen. Toen wij weer naar beneden gingen was het meer abseilen.

Op zich is dit wel een blog apart waard. Met donatiegelden is er een nieuwe gasoven gekocht welke door middel van een gasfles werkt. Ik had eerlijk gezegd meer een steenoven of iets dergelijks verwacht . De kokkin was zeer bedreven met koken op houtvuur. Een mooi gezicht hoe soms de pan op een groot vuur stond.  Het vier pits gasstel bleef dus vrijwel ongebruikt. Ik kon haar geen ongelijk geven. Als je dit al je hele leven gewend bent. Daarnaast zal de gasfles na gebruik ook weer gevuld moeten worden. Dat betekent de gasfles vullen in Paramaribo, terwijl hout altijd wel voor handen is en niets kost. Het enige nadeel was dat het water wat voor ons gekookt werd op het vuur nogal eens rokerig smaakte. De keuken was verder  primitief en met hygiëne ging het wel even wat anders eraan toe. De keuken komt ook voor in de aflevering Terug naar mijn roti van Ramon Beuk. Overigens is er wel een verschil als de tv erbij aan te pas komt hoe alles gaat. Voor het eco-toerisme  zou er meer behoefte zijn aan een westerse manier van eten. De oven zou daarin een bijdrage moeten gaan leveren. Daarnaast zou het de bedoeling zijn dat voor de kinderen op school twee keer per week in de pauze broodjes zouden worden gebakken. Voor het project heb ik mij ook gestort op brood bakken.Dat was lang kneden en het rijzen gebeurde in de zon. We bakten ook broodjes voor ons zelf. Op het dorp zelf stond een onafgemaakte bakkerij. Het was wel roeien met de riemen die je hebt, lang niet alles was er en ook niet ter plekke ter koop. De zandkoekjes waarvan ik het recept via een sms’je kreeg van manlief waren een groot succes. Tja, wat ben je er eigenlijk maar voor nodig. Bloem, suiker en boter.

Update,  ik zag dat momenteel ook de bakkerij in het dorp af is. Ik zag mijn filmpje gelinkt. Er gaan dus nu echt broodjes gebakken worden voor de kinderen op school. Mooi! Ik zag Ramon Beuk op de foto ; )  Zou hij er nu zijn?

Op zich was twee weken het eten best eentonig. Bijna elke dag stond er kip met rijst op het menu. Twee keer warm eten op een dag was wel fijn. De positivo van de groep maakte een keer de opmerking toen het avondeten kwam. Krijgen we nog eten, nou zeg. Wat geweldig zeg,  wat een verrassing zeg, heerlijk. Op een gegeven moment kon ik het rijtje woorden wat zij dagelijks zei dromen, PS…ik ben toch echt wel gewend aan drie maaltijden per dag. Maar ze zei werkelijk bijna bij alles het voorgaande riedeltje .  Heel af en stond er ook wat vis op het menu, maar de vis is van kwik vergeven door de goudwinning. Een triest relaas voor de bewoners . Ondanks bewijzen hoe het de gezondheid schaadt komt er geen oplossing. Ik vind het wel jammer dat ik weinig met het plaatselijke eten kennis heb gemaakt. De mogelijkheden daarvoor hebben zich ook niet echt aangediend. Er wordt veel gebruik gemaakt van cassave, dat heb ik wel gegeten. Verder wordt er dus veel vis gegeten en wordt er gejaagd. Er zijn ook kostgrondjes waar op verbouwd wordt en worden er insecten gegeten. Er is geen winkel en de voorraad raakte erg uitgeput. Op een gegeven moment was ook de koffie op, ik en geen koffie…. we moesten toen echt wachten op een nieuwe lading uit Paramaribo.

De kokkin lachte vaak naar mij en deed dan een poging om mijn naam goed uit te spreken. Haar kleindochter was vaak in mijn buurt te vinden. Het is gebruikelijk dat het eerste kleinkind bij opa en oma gaan wonen. De kleindochter zat ook bij mij in de klas. Ze kwam regelmatig even bij mij op schoot  zitten. Op een avond viel ze zelfs in slaap op mijn schoot.

In Paramaribo at ik trouwens een keer de echte roti. Ik had het niet zo heet verwacht.Verslikte mij er bijna in.

Een varaan bezoekt de keuken

Of deze op het menu is gekomen zullen wij niet weten

De eerste dag van mijn vrijwilligerswerk waarbij je overigens je voorkeuren kon aangeven bestond uit het opruimen van de bibliotheek. Het was echt een grote puinhoop, onvoorstelbaar. 1 dag met zijn tweeën daar was bij lange na niet genoeg om de boel op orde te krijgen. Er was op school van groep 3 en 4 een juf ziek. Wij konden ook kiezen om voor de klas te staat. Ondanks  het mij wel een beetje eng leek was het ook iets wat ik ontzettend graag wilde doen. Twee mensen van onze groep die de eerste dag voor de klas hadden gestaan waaronder de positivo waren helemaal af en wilden beslist wat anders. Samen met V besloten wij toen voor de klas te willen gaan staan. Verder was ook niemand enthousiast of durfden het niet. Ik vond het geweldig  omdat juist te kunnen doen, op deze  manier werd het ook geen strijd wie wat ging of wilde gaan doen. Juist daardoor zou ik meer in het dorp verblijven en dichter bij de mensen komen te staan. Die ervaring was ook heel bijzonder. Groep 4 was heel rustig en bedeesd. 4 meisjes en een jongen met een oer-Hollandse naam Henk. Groep 3 was veel groter en de meeste kinderen waren nog wat moeilijk te sturen. Sommige hadden pas sinds oktober voor het eerst onderwijs en voor het eerst werden ze geconfronteerd met de Nederlandse taal. Het leek echt op zoiets als de kat van huis is dansen de muizen. Wij zullen maar even buiten beschouwing laten wat een juf van school zei tegen de kinderen  wat we gingen doen als ze niet luisterden ; ) Vooral na de pauze leek het soms op een kippenhok, ze waren dan lekker ondeugend zeg maar. Het was ook een beetje moeilijk om les te geven aangezien niet aangegeven was wat we exact moesten gaan doen. We werden zo voor de klas gezet zonder uitleg en daar stonden we dan. Er was bovendien maar zeer weinig lesmateriaal voor handen. Dat was ook een uitdaging. De kinderen van groep 4 wisten zelf een beetje welke opdrachten ze hadden. Toen het schoolhoofd boekjes in mijn handen had gedrukt waren ze nog niet toe aan dat niveau. De kinderen keken mij met grote ogen aan en durfden eerst niets te zeggen.1 meisje schuifelde naar de kast en kwam uiteindelijk uiterst verlegen met het juiste boekje aan. Wat een lieve kinderen . De kinderen wilden overigens het liefste tekenen en konden soms dwingend roepen juffrouw tekenen. Ze  tekenden opvallend vaak vliegtuigen. Het vliegtuig heeft natuurlijk ook iets magisch als je beseft dat waarschijnlijk de meeste kinderen nooit buiten hun woonplaats zijn geweest. Alleen het oerwoud kennen. Zelfs ik vond het iets magisch hebben toen we eindelijk weer eens een vliegtuigje zag aankomen, zo zwevend over het oerwoud. Beseffende dat zonder korjaal en vliegtuig hier nooit te komen was. Dat als het vliegtuig niet zou komen ik daar vast zat.

Wij zongen liedjes met de kinderen. De kinderen zongen een welkomstlied, zo schattig. De video is hiervan helaas mislukt    Wij hebben schrijfoefeningen met de kinderen gedaan. Wij hebben met ze gerekend en gelezen. Ik moest zelfs een repetitie rekenen afnemen. De kinderen gebruikten mijn vingers als telraam. Ter plekke bedachten we zelf opdrachten. Het ging eigenlijk  hartstikke goed. De rest van de tijd daar zijn we daarom juf gebleven. Wij gingen dan voor 8 uur in de ochtend richting het dorp met de korjaal waar de school eerst formeel met een ceremonie begon. Netjes staan de kinderen voor het lokaal, zingen en hijsen de Surinaamse vlag. De eerste dag op school zongen de kinderen ook het welkomstlied. Heel ontroerend om te zien. kinderen hebben allemaal (behalve de kleuters) een schooluniform  aan.
Het Wayaans is hun moedertaal en het praten in Nederlands geeft nog wel eens communicatie problemen. Het onderwijs wordt in het Nederlands gegeven en is soms moeilijk te begrijpen voor de kinderen. Bovendien is er pas sinds 2006 weer onderwijs na jaren hier van te zijn verstoken!

Het grootse gedeelte van onze groep wilden werkzaamheden doen bij de lodge, maar dat was niet echt mijn ding. Er was niet eens een plan en er ontbraken materialen. Dat een enkeling van de groep soms opmerkte dat we misbruikt werden door voor de klas te staan  lieten we maar langs ons heen glijden. Ik ervoer samen met V dat door onze werkzaamheden daar en de groep op het eiland dat er een tweedeling kwam. Naast het werken met V bleken we het namelijk goed met elkaar te kunnen vinden. Wij waren goed in staat om onze eigen gang te gaan en onze eigen beslissingen te nemen. Twee van onze groep  drongen zich wel veel op de voorgrond was mijn beleving , het was een interessant proces om te zien hoe een paar zich daar naar gingen aanpassen.  De enige man die mee was, was onpartijdig en zweefde er wat  tussen in. Achteraf was ons reisgezelschap een grotere uitdaging dan de klas bedenk ik mij ; )

Graag zou ik nog wel een keer weer naar  Apetina, en de school terug willen. De kinderen zijn mij echt bijgebleven. Ik zou een volgende keer wel beter voorbereid zijn. Voor de klas van Fabian zal ik nog een keer over deze school gaan vertellen.

Kinderen worden  met de korjaal naar school gebracht.

Drie weken Suriname, waarvan twee weken in Apetina zitten erop. Het was een hele bijzondere ervaring. De vele ervaringen gaven mij het gevoel dat ik veel langer weg geweest ben. Apetina  ligt op een paar honderd kilometer van de hoofdstad Paramaribo , ver in de grotendeels ondoordringbare jungle. De heenreis vanaf Schiphol begon al met een dikke drie uur vertraging. Het vliegtuig had technische problemen waardoor er met een andere maatschappij ( Amerikaanse) moest worden gevlogen. We zaten werkelijk daar als sardientjes in een blikje gepropt voor 9 uur lang. Een tv-scherm vertoonde constant sneeuw op het beeld.  Kort gezegd was het wachten op en de vlucht nogal afzien. Het was een erg late aankomst in Paramaribo waardoor ik amper een paar uur heb geslapen alvorens wij onze reis gingen voorzetten richting Apetina. Er werd gevlogen met  de maatschappij  Blue Wing. We proberen maar even te vergeten dat Blue Wing op een zwarte lijst staat. Het vliegtuig zag er dan ook behoorlijk krakkemikkig uit. Toch ervoer ik de vlucht als geweldig en verliep deze voorspoedig. Ik had geen angst en vond de landing echt een belevenis.  Als een stuiterbal gingen wij over de grasmat (airstrip).  Het oerwoud is van bovenaf echt immens groot en inderdaad is een vergelijk met broccolivelden snel gemaakt. Het intense groen viel mij echt op bij de landing. De start, maar vooral de landing op de airstrip van Godoholo is een belevenis op zich.

We vaarden vanaf Godoholo met een korjaal verder. De tocht duurde erg lang aangezien het water laag stond. Er zijn veel rotsen en stenen op het traject waar de korjaal doorheen gemanoeuvreerd moest worden.  Op een gegeven moment raakt de schroef toch een steen en raakt defect. Net op dat moment komt er een hoosbui aan. Er is geen reservemotor aanwezig. Hoe groot wil het toeval zijn dat  daar een huisje van marrons aan de oever staat en daar gelukkig wel aan land kunnen gaan. De bewoners zijn niet thuis. Aan het wasgoed is te zien dat er een klein meisje woont. Ik besluit voor de onbekende bewoners wat meegenomen kleertjes achter te laten. We wachten tot bijna de schemering als er eindelijk een  andere motor voorhanden is. Deze moest worden gehaald bij een Marrondorp  verderop, op enkele uren varen. De motor heeft heel wat minder vermogen als de vorige. Onze eerste overnachting in het oerwoud is in een hangmattenkamp. Het werd al een beetje duidelijk welke karakters de medereizigsters hadden. Wij gaan al heel vroeg liggen. Er is weinig te doen daar. later in de ochtend hoor ik voor het eerst brulapen. Het tovert een glimlach op mijn gezicht. Ik ben echt in de jungle belandt.   In de ochtend horen we ook dat het de gewoonte is dat bezoekers daar bier kochten. Nou hadden we dat maar geweten! Daar hadden we die avond daarvoor nou net zo’n zin aan gehad.

De volgende dag varen we verder. Het wordt ook weer varen in het donker!!.  Er worden geen lampen gebruikt, die zijn er niet. Varen in duisternis is een belevenis op zich en zeker niet zonder gevaar. Nu het water laag staat is het gevaarlijk als er een rots over het hoofd gezien wordt. Gelukkig is er veel licht van de bijna volle maan. De bootsmanen (Indianen) zijn zeer ervaren. Vuurvliegjes zien eruit als dwalende elfjes in het bos. Ik had het nooit eerder gezien. Het doet sprookjesachtig aan.

In het donker moet de korjaal ook nog een paar Sula’s(stroomversnellingen) passeren waarbij wij moeten uitstappen en de bagage en voorraad er ook uit moet. De laatste Sula voor Apetina is groot.  Daar staan we dan onder het licht van de maan met  op de achtergrond mysterieuze geluiden.  Wij hebben er die dag dan bijna tien uur! varen erop zitten. Onze kont voelt aan als een houten plank. We zijn dan ook best moe.  In de groep zit een vrouw die wel heel geraag haar stem wil laten horen. Ze is het tegenbeeld van Michella van echte meisjes in de jungle. Hoe vaak Michella in het progamma roept wat een ellende roept, hoor je deze vrouw wat geweldig of wat fantastisch roepen. Zij wil meteen het werk, hangmatten uit handen nemen van de indianen of het zielige mensen zijn en begint met een aanval naar de groep. De komende tijd zal dat zo blijven.

Midden in de nacht word ik wakker en denk  dat het geluid van geknetter van regen is. Slaapdronken stap ik uit bed om dat ik toch twijfel , vervolgens zie ik dat er een maagdelijke palm in brand staat! Bij onze aankomst , vraag mij niet waarom, werd deze in brand gestoken. Het vuur was gedoofd, maar blijkbaar weer aangewakkerd in de nacht. Niet zonder gevaar zo dicht bij onze lodge  gedekt met palmbladeren. Ik wilde wakker blijven om alert te zijn , maar was blijkbaar meteen weer in slaap gevallen. Gelukkig was alles goed gegaan, maar ik vond het wel zonde van de  palm. Met licht zie ik dat er nog veel meer verkoolde boomstammen staan.

Het is een mooi idyllisch eilandje, grotendeels overwoekerd door ondoordringbaar woud. Er staat dus een lodge, er is een open keuken en een primitieve wc op een pakweg 200 meter lopen. Dat is dus leuk als je midden in de nacht naar de wc moet. te midden van alle onbekende geluiden en met geritsel om je heen. Er is nog een zeer primitief hutje waar de kokkin en haar man slapen. We hebben vanaf het eiland uitzicht op het dorp Apetina. We bezoeken het dorp en de school en nemen de werkzaamheden door. Op het eilandje is geen stroom. Hoe kan hier dan ooit een elektrische oven dienst hebben gedaan? We gebruiken olielampen. In het dorp zelf is alleen stroom in de avond. De eerste dagen van ons bezoek niet. Vreemd is het om in de rimboe de telefoonmast te zien. Sinds een paar maanden staat deze er. Al die tijd was ik er van uitgegaan dat ik geen contact met het thuisfront kon opnemen. Dat was mijn grootste bezwaar van mijn reis. Nu kon ik gewoon manlief en kids eens bellen of sms’en. Zoals op manlief verjaardag. De mensen van mijn groep zongen voor hem. Dat was wel erg leuk. De mobiele telefoon deed het op het dorp ook goed onder de jongeren. De soms hele blitse telefoons staken in schril contrast af tegen de andere indrukken van het dorp welke  over het algemeen zeer armoedig aandoet.

Onderweg

Brokopondo

Interieur

vliegveld Godoholo

Varend met de korjaal over de Tapahonierivier in de avondschemering

zonsondergang

Het dorp Apetina

Het eilandje met de lodge, keuken , in de rivier wassen wij ons. Er zitten pijlstaartroggen en piranha’s

Zonsondergang boven Apetina, met let op:de telefoonmast

Een flink aantal dagen stond ik als juf voor de klas. Op een gegeven moment zijn wij met ons klasje in de sula gaan zwemmen. De rivier heeft een sula (stroomversnelling) voor het dorp liggen. De inwoners vangen er vis, wassen er zich en wassen er hun kleding. Tevens is het een waar speelparadijs voor de kinderen. De kinderen daar zijn ontzettend bedreven hoe om te gaan met de kolkende rivier. Ze leren al heel vroeg met het water omgaan. Zo zag ik een baby met een touwtje om haar middel in de rivier zitten. In de sula is een sterke stroming. Voor de kinderen is het een waar zwemparadijs. Ik sta versteld hoe op zeer jonge leeftijd de kinderen al aan de rivier ( Tapanahony-rivier) toevertrouwd worden. De ouders en kinderen kennen geen angsten. Echter is duidelijk, dat de stroming zo sterk is dat wij ons er niet zo mee met laten voeren. …..

Ver in de jungle was geen internet. Dus ook niet de mogelijkheid om een blog te schrijven. Zou ik dat gewild hebben? Nee. De wereld zonder internet beviel mij prima. Een ouderwets dagboekje hield ik daar bij.  Drie weken hoorde ik amper het nieuws. Ik heb daar zelfs vrijwel zonder de tijd geleefd. In de ochtend werd het koud en wist je dat het snel ochtend werd. Over het algemeen stond je dan ook meteen op, dus rond een uur of zes. Zelden lag ik laat in bed. De avonden duurden over het algemeen lang. Maar de avonden waren prachtig met een kakofonie van geluiden. Je hoorde vele kikkers, soms leek of er een kettingzaag in de verte werd gestart, krekels, nachtvogels en soms brulapen die leken op een snelweg met razend verkeer in de verte. We maakten een stikdonkere nacht mee, maar ook volle maan en een prachtige sterrenhemel afgewisseld met weerlicht. Altijd hoorde je wel iets ritselen of voor mij onbekende geluiden. Op de foto ben ik bij het hangmattenkamp  nabij de Rosenvelt piek. Dat betekent slapen in een primitief plaatselijk opgezet kamp en ver weg van de nog enigszins bewoonde wereld,in dit geval Apetina welke ook een paar honderd kilometer vanaf Paramaribo ligt . Het kan niet anders dat ik inmiddels al een beetje jungleproof was want ik vond het niet eens spannend, terwijl ik eerst alleen maar beren op de weg had gezien. Wat wil zeggen, voor ik uit Holland vertrok.  ; ) We hadden goede locale gidsen mee, anders is inderdaad de jungle doodeng en niet te doen. Op dit moment ben ik druk  bezig met mijn blogs. Die kan ik moeilijker bijbenen dan het  rode dagboekje. Er staat zoveel in om op terug te kijken. Je maakte zoveel mee dat je soms zelfs vergat iets op te schrijven. Gek is het dat ik minder dan een week  geleden nog in Suriname was, maar het verschil met Nederland zo groot is dat het nu al bijna onwerkelijk lijkt. Het is ook erg koud.Nou laat ik zeggen, zo snel mijn blogs klaar zijn gaan ze online.

Drie weken Suriname waarvan twee weken in de  jungle zitten erop. Het was een fantastische en unieke ervaring waarbij ik ontzettend veel beleefd en meegemaakt heb. Dat is niet even snel in een blog te vatten, daar ga ik echt voor zitten. Nu is het vooral het laten doordringen. Door alle belevenissen leek het in Suriname of ik veel langer weg was. Eenmaal in Nederland terug lijkt het ook allemaal weer snel gewoon terwijl ik pas sinds zaterdag terug ben. Ik kreeg een warm lief ontvangst op Schiphol van mijn mannen. Aan de deur thuis hing  een mooie zelfgemaakte krans van mijn beste vriendin met een hartelijk welkom. Saga was dolblij mij terug te zien. Er was helaas 1 enthousiast maatje minder om mij te begroeten.

Ik had het droevige nieuws al te horen  gekregen in Suriname. Het nieuws kwam daar ook niet onverwachts. Michel heeft onze Moby laten inslapen op 8 november. Het ging niet meer. Kort voor ik naar Suriname vertrok had ze nog een zware epilepsie aanval gehad. Met prednison kreeg ze  toch nog een aantal hele goede dagen. Voor ik naar Schiphol vertrok liep ze nog steeds achter mij aan, gaf haar nog een paar knuffels en vroeg haar het nog even vol te houden. Ik vond het wel moeilijk dat uitgerekend Moby overleed toen ik in Suriname was. Op een maand na hebben wij  haar 15 jaar gehad. Ze was de dochter van Saga 1 en mocht zelf helaas nooit puppy’s krijgen. We hadden dat destijds wel gehoopt. Moby kreeg een mooi plekje onder de grote beukenboom.

Acht maanden geleden, ik stond voor de keus, wel, niet. Ik twijfelde dat ik er buikpijn van kreeg.  Inmiddels acht maanden verder.
Inmiddels ben ik doordrongen van het feit dat als het goed is, ik volgende zaterdag rondom deze tijd niet naar herfstbladeren kijk.
Rode, gele en oranje bladeren dwarrelen hier dan mee met de wind zoals ik dan over brocollivelden zal zweven, mij brengend naar het woud. Zwevend op een manier dat ik er waarschijnlijkheid buikpijn van zal krijgen.
Geluiden van het oerwoud die ik niet ken ineens werkelijkheid zullen wezen, een tropisch woud. Mij begeven tussen de indianen in een leven wat ik niet ken. Back to basics, het lijkt mij een fijn gevoel. Zo volop in de natuur met zo weinig iets, of meer dan we hier in Nederland ooit zullen hebben.
Het lijkt nog  steeds zo onwerkelijk, het is zo, zo ineens dichtbij. Het zorgde voor verandering, iets wat bij alle seizoenen hoort. Niet voor een verandering die gedicht wordt bij een gevoel die bij vallende bladeren horen. We hebben het aanvaardt dat sommige dingen bij het leven hoort. Dat iemand je geluk verstoord. Toch, genieten wil ik in het verre regenwoud. Maar met de open haard aan tussen manlief en kids, en beestenboel lijkt het nu nog zo ver weg. Lopend door het voor mij en ons zo bekende bos probeer ik een overeenkomst te vinden welke ik hier, maar straks niet zal vinden.

De bladeren ritselen onder onze voeten. Wij schoppen de meesten een paar centimeter vooruit. Dat het in het ritme van alle dagen nog blijft, steeds in een gesprek van alledag het iets over Suriname gaat. Of het iets is wat ver weg is en nog steeds een fantasie lijkt. Maar de realiteit dient zich dan eindelijk na 8 maanden aan.  Aankomende week zal ik  slapen in een hangmat tussen slangen en spinnen. Wassen in de rivier . Want zeker, het avontuur lonkt. Maar wat zal ik het thuisfront missen. Ineens is het zo dichtbij. Ineens zo echt. Ach het is maar drie weken. Het gaat vast heel snel voorbij.

Dan kijken wij terug. Eerst een paar uren, dan een paar dagen, de dagen worden maanden. En dan is het acht maanden geleden dat ik er was….

Kijkend of de fles verstopt in het bos er dan ook nog ligt. Speciaal verstopt als herinnering. 8 maanden later hem ophalen en zeggen weet je nog dit? Ook nog waar die fles ligt?

Acht maanden geleden zag ik meer beren op de weg. Ik ging niet over 1 nacht ijs betreffende mijn beslissing of ik wel of niet naar Suriname zou gaan. Diep in mijn hart wilde ik het wel ontzettend graag, maar juist manlief heeft mij  het laatste zetje moeten geven. Hoe ironisch is het dan juist dat dit tot een breuk met zijn ouders, mijn schoonouders heeft geleid. Het was 3 april ,de sterfdag van mijn moeder stond al in mijn geheugen gegrift, nu kwam er een wond op mijn ziel bij. Schoonouders die mij ntb op deze dag kwamen vertellen dat ik een egoïstische en slechte moeder was omdat ik dit ging ondernemen. Mijn man het wel verdiende in hun ogen en een vergelijk met mijn moeder durfden te maken, zonder enige affectie . Op een respectvolle manier een mening geven is wat anders, je hoeft het niet eens te zijn met elkaar. Deze manier heeft mij erg gekwetst en veel verdriet gedaan. De kinderen en mijn man ook. We zijn al bijna 18 jaar bij elkaar. Toch waren, en zijn er verder alleen maar positieve geluiden te horen van andere mensen.

Iedereen juichte juist het plan toe en was enthousiast.  Niemand praatte de actie van mijn schoonouders goed, laat staan het begreep . Ze bleven onvermurwbaar, ook na een gesprek met mijn man. Toch, Ik ben 43. Ik beslis zelf wat goed voor mij, ons gezin is en mag mijn eigen keuzes maken. Toch heeft het een negatieve stempel op de onderneming gezet. Dusdanig. Overigens is het in goed overleg gegaan. Ik vind het lief dat mijn man mij deze kans geeft. Over minder dan twee weken zit ik als het goed is al in Suriname. Ineens komt het echt heel dichtbij. Nooit eerder was ik drie weken zonder mijn gezin weg. Het is een grote uitdaging voor manlief en kinderen. De grootste uitdaging ligt bij mij. Ik ben vaak met goedkeuring bezig . Iets wat in mijn leven een dominante rol heeft gespeeld ten koste van mij. Maar de feedback van dierbaren zal nu uitblijven.  Ik heb met een onbekende groep te doen. Daarnaast wil ik graag de controle over van alles houden. Nu moet ik loslaten. Dat is juist waarvoor ik ook deze keuze heb gemaakt. Daarnaast lijkt mij het geweldig om terug naar de basis te gaan. Afhankelijk van wat de natuur biedt en dan niet als toerist, maar zinvol iets kunnen betekenen. De groep waarmee ik het vrijwilligerswerk ga doen bestaat uit een divers gezelschap. 8 mensen, 7 vrouwen en 1 man. Er is een vrouw die voor haar vijfenzestigste eens iets geks wil ondernemen. Een vrouw met vliegangst en een vrouw die heimwee heeft als ze al in België is. Daarnaast ook een vrouw rond mijn leeftijd met drie kinderen. Daarnaast kreeg ik nog een mailtje van een vrouw wiens vader erg ziek is en twijfelde over de reis, toch zei de vader, je moet gaan meid.
Ik zal moeten omgaan met zeer primitieve omstandigheden. De rivier zal mijn douche zijn en mijn maaltijden wat de natuur biedt. Er zal moeilijk contact opgenomen kunnen worden met het thuisfront in het oerwoud. Ik zal back to basic, naast hard werken. Toch heb ik geen last van zenuwen of wat dan ook. Die stadia heb ik geloof ik al doorlopen, of ik stop het nu weg en komt het nog.. Misschien vliegt het mij nog aan. Het enigste wat mij nu zorgen baart  is mijn gezondheid. Twee weken ben ik al ziek. Een antibiotica moet zijn werk gaan doen. Mijn angst is, 8 maanden energie heeft de voorbereiding gekost. Ik wil wel gaan, anders heeft het nu toe alleen inzichten opgeleverd. Afgelopen zaterdagavond werden wij uitgenodigd voor een etentje bij kennissen. Het werd Thais en het was erg gezellig. De vrouw heeft zowaar al zoveel van de wereld gezien en wist mij ook veel over Suriname te vertellen. We hebben veel foto’s gezien van de meest vreemde plekken op aarde. Een echte avonturierster, ze ging een jaar lang in haar eentje in een camper reizen door Turkije en ook alleen in de jungle slapen, alleen!. Kijk dat zal ik niet durven.

Het paddenstoelenboek van Edwin Florès kreeg ik voor mijn verjaardag. Deze mocht eigenlijk niet in mijn verzameling kookboeken ontbreken. De herfst is natuurlijk het aangewezen seizoen om paddenstoelen te vinden. Maar wat misschien niet iedereen weet is dat paddenstoelen ook in de andere seizoenen voorkomen. Het is nu nog maar de vraag of ik middels dit boek zou durven over te gaan tot het plukken van paddenstoelen in het bos en het bereiden ervan. In gedachten zie ik een romantisch tafereeltje. Met een mandje vol paddenstoelen thuis komen en dan de keuken induiken en mijn zinnen erop loslaten.
Helaas kan het nuttigen van zelfgeplukte paddenstoelen ook de nodige risico’s met zich meebrengen.
De herfst brengt in ieder geval prachtige seizoensgebonden producten voort. Vanavond staan op het menu ook paddenstoelen. Ze komen weliswaar niet uit het bos, ik zocht ze in de koelvitrine.

Inmiddels een maand geleden.

Onverwachts zit er bij zwemles een moeder naast mij van een meisje wiens haar dochter bij Fabian in de klas zit. Het meisje zat al veel eerder op zwemles. Fabian ging na twee zwemlessen op spetterles. Hij had nog  moeite met  het zich overgeven aan de zwemjuf/meester. Ik zat er niet zo mee, vond het hooguit jammer. Maar ik was ook aangenaam verrast over de kleine groep waarin nu les werd gegeven. En Fabian was nu eenmaal best wel jong om met zwemles te beginnen. Het gene waar ik het meest van baalde was wel het feit dat ik nu weer twee keer per week kon komen opdagen en wel om 17:45. Wat een rottijd onder etenstijd!

Nu zat de moeder met haar dochter ook weer bij spetterles. De moeder kende ik persoonlijk niet zo. Zij staat vaak  met een groepje van de meidenmama’s . Met zwemles verontschuldigt de moeder zich al snel over haar dochter. Haar dochter heeft niet het tempo van het andere meisje bij zwemles wat ook bij haar dochter en Fabian in de klas zit. Haar dochter kan inmiddels al wel zwemmen, maar mist nog wat vaardigheden voor het behalen voor diploma A. Ze is bijna een jaar bezig en dus al op vierjarige  leeftijd begonnen. Maar ze baalt er van en geeft dit openlijk toe. Moeders vindt dat ze gefaald heeft, vooral omdat de andere kinderen wel sneller zijn. Het is dan een soort prestatiedrang geeft ze zelf openlijk toe. Zij wil niet onder doen voor andere ouders. Zij wordt daar onzeker van , het neemt  haar volledig in beslag geeft ze toe. Het lijkt een dergelijk fenomeen tegenwoordig . Daarentegen heb ik geleerd om mij niet te veel te meten met anderen. Met de tweeling vielen we toch bijna bij alles buiten het landelijke gemiddelde. Ik was destijds wel snel geneigd om  in de verdediging te schieten. Dion zou bepaalde vaardigheden nooit kunnen en dat vond ik ook erg moeilijk. Prestatiedrang zou ook niet helpen. Ik vertel de moeder in het kort het verhaal over onze tweeling en dat ik daardoor wel geleerd heb te relativeren. Ik moest wel. Als ik destijds mij steeds moest afmeten aan anderen was het een grote teleurstelling. Elk kind gaat nu eenmaal in zijn eigen tempo. Maar als het goed is leren ze uiteindelijk allemaal om zelfstandig op eigen benen te staan. Haar dochter is gezond, een mooie meid en ik deel haar dit mee.  De moeder vertelt mij dat ze werkt met gehandicapten met niet aangeboren letsel. Ik vraag haar of het werk haar dan niet heeft leren te relativeren?. Of mijn vraag te direct was weet ik niet. Ik zie dat ze enigszins schrikt van mijn vraag. Verbaasd is.

Later op die avond krijg ik een onverwachts telefoontje van de desbetreffende moeder. Ze vertelt inderdaad dat ze lang had nagedacht over mijn vraag . Dat ze nagedacht had wat ik haar vertelde en hoe zij er mee om was gegaan de laaste tijd Ze vond dat een verontschuldiging op haar plaats was en mij daarom belt. Dat ze zich schaamde hoe ze al die tijd voornamelijk met de prestatie van haar dochter bezig was geweest en  andere zaken daarmee complet uit het oog was verloren. Vooral het genieten van.

Letterlijk kreeg ik pakweg een maand geleden de kroon op het werk van dik vijf jaar. Welk werk?, nou  zal ik even: een splint, een beugel( met alle ellende voor vier jaar). Een jaar beugelen werd twee jaar, etc. Ondertussen werd er ook nog een speekselklier verwijderd. Een 5 uur durende  kaakoperatie gedaan en later nog twee implantaten gezet (schroef in de kaak). Daar zaten nog steeds twee noodkronen op. Nu porseleinen kronen, daarmee werd het dus letterlijk de kroon op al het werk!

Het was bijna vreemd om niet zo vaak meer naar de bijzondere tandheelkunde te hoeven en naar de afdeling kaakchirurgie. Ik  was er bijna kind aan huis. Wat wil je na vijf jaar.  Ik denk wel dat als ik opnieuw voor de keuze zou staan ik er wel weer voor zou gaan, ook na nu alles te weten. Het was best vaak afzien. Je leerde wel om te gaan met alle ongemakken. 1 keer zat ik er wel letterlijk door heen, dat was toen een draad bleef haken en mijn hele wang opengetrokken had. Ik kwam hevig bloedend bij een eerste hulp. Toch  ben ik blij de stap van destijds te hebben genomen. Naast een zichtbare verbetering van de kaaklijn en stand van kiezen en tanden heeft het vooral ook erg geholpen. Eindelijk kiezen kunnen gebruiken waar ze voor bedoeld zijn.

De afdeling bijzondere tandheelkunde en kaakchirurgie zal ik voorlopig niet afsluiten. Wij gaan opnieuw een heel lang traject bewandelen. Het enige verschil is dat ik niet in de tandartsstoel hoef plaats te nemen, dat doet Dion nu. Dion heeft een flinke groeiachterstand door zijn voorgeschiedenis. Mede door ook een  grote groeiachterstand van de kaak van Dion is hij inmiddels in het bezit van een fietsenrek. Hij heeft gewoon veel te weinig ruimte voor zijn inmiddels grote mensentanden. Dion kreeg vandaag een activator. Dit beïnvloed de groei van zijn kaken en is echt een heel groot blok in zijn mond. Tot op heden vind ik dat Dion zich kranig gedraagt. Hij ziet immers niet wat er allemaal gebeurt. Ik was best huiverig voor een traject bij Dion. Na al die jaren na zijn geboorte heeft Dion nog steeds een serieus eetprobleem. Een beugel zal daarbij zeker niet helpen. Daarnaast is Dion chronisch verkouden en heeft hij het vaak benauwd. Diep in mijn hart had ik wel weer plaats willen nemen in de stoel. Ik was blij er af te zijn, maar ik zou dit graag van hem overnemen. Helaas kan dat niet. Wel was duidelijk dat het erg nodig is voor Dion. Ten opzichte van de laatste keer gips happen was er alweer een verslechtering opgetreden. Maar ik ben ook wel trots dat Dion het tot op heden zonder gemor  ondergaat. Dat is iets wat hij zoveel heeft gedaan in zijn leven. Elke keer sta ik er weer versteld van. Je zult hem bijna nooit horen klagen. Maar het is echt afwachten of het een kans van slagen heeft. Er zal heel wat doorzettingsvermogen voor nodig zijn.

Die ik bij regen helaas zo weinig zie

Het was een spontaan fotomomentje,  deze zijn vaak het mooist. De twee gebroeders, samen zittend op een boomstam. Op afstand zal ik niet weten waar hun gesprekje over gaat. Wat er in beiden omgaat. Een gesprekje is het zonder daadwerkelijk oogcontact, ogen de spiegels van de ziel. Met een blik op de foto toch tastbaar en zichtbaar. Een wereld van zien en een wereld zonder zien. Een wereld visueel nooit gezien hebben. Een wezenlijk verschil. Maar wel een wereld van woorden en vooral aandacht voor elkaar!.  Het lijkt of kleuter het fascinerend vindt en een moment wil vinden waarbij hij toch, hoe onmogelijk ook, oogcontact zoekt om hun onderlinge gesprekje kracht bij te zetten. Er spreekt veel kracht in deze foto dat het ook wel zonder lukt. Ze hebben namelijk  daadwerkelijk oog voor elkaar. Ziend, of niet ziend. Hoeveel zienden lopen er niet met oogkleppen op.  Zien hun zichtbare wereld niet of te weinig ondanks alle mogelijkheden.  Luisteren ook  niet daadwerkelijk  naar elkaar?

Dion sprak afgelopen weekend in de term, ik hoor het helemaal voor mij.

Het is maar waar je oog voor hebt. Of oor.

Heb je beide, gebruik ze allebei en stel het eens voor het zonder te moeten doen.

Mama heeft haar belofte ingelost.

Volgende keer maar beter opletten mams, dan had je het vandaag  niet zo ontzettend druk gehad!

Mama moest vanmorgen namelijk eerst naar Amersfoort voor een ontmoeting met haar medereizigsters ( Suriname)

Lezen hoe dat  o.a. was? hier

De zegeltjes sparen waren geen probleem. De kaart was zo vol. Zo zouden kleuter en ik nu op dit moment hebben mogen genieten van een circusvoorstelling van Renz. Zouden……….

Gaan we nu mama? . ” Twee blauwe kijkers zijn tot mij gericht ”. Er gaan maar drie kinderen uit mijn klas niet. De rest wel. Ik ook he? mama…….

Ja zoon, wij gaan zo.

Als ik de kaart tevoorschijn tover komt bij mij een onbehaaglijk gevoel opzetten op het moment dat tot mij doordringt dat ik niet goed heb opgelet. Ergens tussen de regels door lees  ik  ” tijdens  de actieperiode inleveren aan de servicebalie” . Iets daagt mij dat ik het wel ergens heb gelezen, maar totaal aan mij voorbijgegaan is. Dat de actieperiode is afgelopen en dat een servicebalie toch ook echt iets anders is dan een kassa! Verstrooidheid is mij niet onbekend. Variërend van met een brood op het dak van de auto wegrijden tot twee verschillende sokken aan ; ) Hectische perioden, hormonen, niets doet af van het feit dat dit knudde is.

De actieperiode is verlopen. Dat was ergens in de tijd dat ik tussen ziek zijn en het heel druk hebben er niet meer na omgekeken heb. Ziek zijn is namelijk niet geoorloofd als moeder zijnde. Kind moet naar school en niemand anders die waar neemt. Wel staat met uitroeptekens in mijn agenda op woensdag 28 september 14: 00 Circus. Meestal let ik wel op bij dergelijke zaken. Maar wat heb ik daar nu aan. Daar sta ik dan met mijn mooie beloftes aan zoonlief en een waardeloze kaart. Zoonlief die morgen doodleuk op school kan vertellen met wat voor moeder hij het te doen heeft ; ).Kortom een waardeloze moeder. Een red mijn circusvoorstelling na een telefoontje bij de supermarkt levert niets op. Toch probeer ik een kans te wagen bij het circus. Je weet immers maar nooit. Een alleraardigste lach van een mama met een zielige kleuter helpt niet ; ) Goed, meer dan 1200 kaarten zijn verkocht aan de meer oplettende mensen. Er is nog een oma met een kleinkind met gevalletje het zelfde. Er is ook nog een moeder waarvan ze voor 1 kind een kaart te weinig heeft. Echter, er is geen kassa. Dan had ik het volle pond wel betaald. Natuurlijk zie ik veel moeders, vaders, opa en oma’s met  klasgenootjes en vriendjes van kleuter.

Kleuter vat het overigens uiterst positief op, die lieverd!.

Er rest voor ons niets anders dan om naar huis te fietsen. Met een tussenstop. De supermarkt heeft nog een paar kaarten liggen voor een voorstelling in Zwolle. Het komt niet zo uit en normaal gesproken zou ik minder snel de stad ingaan voor iets dergelijks. Het is ook leuk, hier op fietsafstand en bekenden. Maar dit is wel een goedmakertje. Want beloofd is beloofd. Dus we gaan zaterdag naar het circus. Hebben wij het nog tegoed.

Het relaas van een verstrooide moeder

PS bijna een aanvaarding    ↑

En dan was het ook nog prachtig weer op deze dag, wat wil een mens nog meer?

Nadat ik Fabian vanmorgen naar school heb gebracht bedenk ik dat ik met het prachtige weer wel eens een wandeling kan gaan maken op de hei. Elke keer is het weer genieten van de prachtige omgeving waarin ik wonen mag. Ik hoef er in principe niet eens de auto ervoor te pakken. Helaas gebeurt het veel te weinig. Laat staan in de vroege ochtend. Laat staan dat het kan. Op de hei mogen de honden los en ik wil in eerste instantie alleen Saga meenemen aangezien Moby meteen uitgeteld is. Over het algemeen laat Giovanni de hondjes uit. Ze heeft dan geen zin, op nog geen honderd meter van ons huis  geeft zij het op, letterlijk!. In de vakantie toen ze uit logeren ging bij kennissen het zelfde verhaal. Let wel, meestal…

Moby is stokoud nu zij richting de vijftien jaar gaat. Ik weet dat het geen jaren meer gaat duren dat we nog van haar mogen genieten. Inmiddels is ze stokdoof en stram. Ik zie haar die ochtend weggezonken in een diepe slaap zonder idee van haar omgeving. Maar por haar toch even om een reactie te peilen en dan ziet ze de riemen en komt  zij enthousiast overeind.

Soms denk ik dat het tussen de oren zit van Moby. De uitstapjes met vrouwtje duren immers altijd langer en gaan vaak/meestal richting bos en hei. Deze oude dame gaat dan wel uitgelaten mee en ik  zie zowaar elke keer weer de twinkeling in haar ogen als ze het bos en de hei ruikt of alleen al de riemen ziet. Ze loopt mee, niet een paar meter, nee eerder een paar kilometer. Maar ze heeft gelijk, genieten zolang het nog kan. Maar tja misschien is het uitstapje naar de hei voor haar net zoiets als voor ons een vakantie. Moby heeft duidelijk eerder laten weten er geen zin meer in te hebben. Geen zin meer in het leven. Na het overlijden van haar moeder , maatje deed ze niks meer dan liggen in de mand. Er was toen geen enthousiasme meer in wat dan ook. Ik geloof zeker dat dieren ook dergelijke gevoelens kunnen hebben, zelfs een tot een depressie toe. Toen zijn we overgegaan om toch weer een hondje er bij te nemen. Nu heeft dit hondje nooit geen opvoeding gehad. Hier hebben wij overigens ook in gefaald. Ze is wel lief , maar werkelijk zo gek als een deur. Maar wat leefde de oude dame  hier van op! Ook ik leef op. Vaak is er zo weinig voor nodig, het is maar wat je wilt zien. Een soort van euforie voel ik, maar ook waarom doe ik dit niet vaker , wat is het toch mooi hier! Nog net zo mooi als 25 jaar geleden. Maar nog even veel om van te genieten. En Moby deelt blijkbaar het gevoel. Ik hoop ook nog een tijd te genieten van Moby. En ik hoop ook zij van hier!

Het is het clubje van Manlief. Mannen die er lol aan beleven om op oude Russische  motoren het liefst modderige  zandpaden onveilig te maken en om nogal veel aan die oude dingen te sleutelen ( vaak wat stuk). Ja en er zijn ook nog een paar vrouwen die daar blijkbaar plezier aan beleven. Er zijn namelijk een paar vrouwen die trouw aan elk treffen meedoen. Toch blijft het een mannen aangelegenheid. Het toeval wil dat maar liefst  drie mannen uit ons dorp lid van de desbetreffende club zijn. Nog toevalliger, toen wij hier kwamen wonen bleek de buurman ook lid te zijn!. Deze drie mannen wilden hier nu in de omgeving een motorweekend organiseren.

Mijn eerste reactie was, het zal toch niet waar zijn: waarom uitgerekend in het weekend dat onze tweeling jarig zijn. Maar het leek ook de uitgelezen mogelijkheid om er voor de jongens een topweekeinde van te maken en manlief hoefde dan het weekend niet op te geven. Bovendien was het weer eens wat anders. Op vrijdagavond zouden ze al meegaan naar de camping op amper een kilometer afstand van ons huis (Tweeling in de tent, manlief in de camper)  Tevens de camping op steenworp afstand van mijn eerste keer op kamers gaan avontuur. Een oude voormalige kippenschuur waar provisorische vakantiewoningen in gemaakt waren. Ik stookte op olie en de plee was buiten. Het was op een dag zelfs min 20 graden.  Maar ik werd verliefd op de omgeving en het was een mooie tijd.

Dion en Giovanni gaan op de zaterdag dat ze jarig zijn mee met een rondrit van 90 kilometer over de Veluwe op voornamelijk zandpaden. De gebroeders in de zijspan. Ondertussen ben ik bijna de gehele dag met de buurvrouw druk bezig om boodschappen te doen en salades te maken om de aankomende avond tot in de puntjes toe te verzorgen. We hebben namelijk de zorg van het buffet op ons genomen. Ik ben alleen werkelijk snip en snipverkouden en voel mij beroerd. Eerst had ik nog wel zin om die vrijdagnacht ook in de camper te gaan overnachten. Ik laat het er bij zitten,  om 2 uur in de nacht neem ik nog een stoombadje, zo verkouden dat het zelfs mijn slaap belemmert. De doorgesneden ui naast bed hielp niet. Met de voorbereiding zijn we dan ook bijna de hele dag druk. De mannen hebben geluk, het is prachtig weer. Tegen de avond ga ik ook naar de camping ( met als verrassing een lading felicitatiekaarten) Het belooft zelfs een zwoele zomeravond te worden. Dat is het dan ook. Maar het duurt niet erg lang of er komt noodweer opzetten. Het gaat echt flink tekeer. Het heeft op 1 of andere manier wel wat onder het feestgedruis. Op en neer tussen camper en schuur staan we tot de enkels in de blubber! Het is gelukkig niet koud.

Gelukkig slaapt Fabian er door heen en zitten wij droog. Het is een gezellige avond. Dion mag op de accordeon. Giovanni heeft zijn gitaar mee. Er wordt voor de jarige tweeling gezongen. Er komen ook nog vrienden spontaan voor een felicitatie langs.  Op een gegeven moment nok ik maar af. Manlief gaat nog wel een paar uurtjes gezellig door. Om zes uur in de ochtend word ik wakker en denk dat ik thuis wat cruciaals vergeten ben. Ik voel mij dan ineens behoorlijk fit (ondanks de wijn) en krijg de ingeving om naar huis te lopen en op de fiets terug te gaan. Ik doe het niet. Achteraf (blij)kt ook dat ik mij zorgen voor niets heb gemaakt. Het werd laat die nacht en het was vroeg weer op op die zondagmorgen.

Het was  ondanks mijn verkoudheid wel een geslaagd weekend, leuk om zo dicht bij huis feest te vieren en  een nachtje te kamperen. Maar bovenal, laat manlief het maar lekker zijn eigen ding zijn en blijven ; )

Ik geloof dat het weekend mijn verkoudheid geen goed heeft gedaan.

Saga en Moby zijn ook mee, het lijkt wel een teckelmeeting. Oude Moby(14) leeft er nog van op (rechts)

Daar waren we druk mee, zelf helaas geen eetlust (door verkoudheid)

Huuuu

Nog even een paar jaartjes wachten, jongens

Gitaar en accordeonmuziek

Hiephiep Hoera

Toen begon het toch te

Gaan we nu alweer

Nog maar een paar dagen en dan is het alweer 14 jaar geleden dat ik in allerijl (letterlijk rennend werd ik met bed en al over de gangen geduwd richting de OK). Het was een kwestie van leven of dood. Een spoedkeizersnede onder algehele narcose. Ik bemerk wel dat met het verstrijken van de jaren ik er niet zoveel meer bezig mee ben. Niet met de gebeurtenis zelf.  Maar het komt wel elk jaar even terug.  Elke dag herinnert mijn buik mij er ook wel aan, maar  het is nu veel minder een ethische kwestie geworden en meer een esthetische. Nee, het is niet mooi die buik.

Een hangbuikje, twee kwabben , in het midden het verticaal litteken en verklevingen. Strak zal mijn buik nooit meer worden. Dat litteken, ik had hem iets anders ingeschat na 14 jaar. Het lijkt juist erger en meer ontsierend te worden. Een keizersnede wordt over het algemeen horizontaal uitgevoerd , net boven de bikinilijn. De incisie is bij mij verticaal gezet en loopt niet recht. Het lijken nu wel twee billen! Het lijkt ontsierender en erger te zijn geworden.

Ik draag overigens nog steeds een bikini en ga gerust naar de sauna, maar met de vraag of ik blij met mijn buik ben, nee. Manlief denkt dat met buikspieroefeningen er nog wel wat eer aan valt te behalen. Ik weet wel beter. Maar is het niet gewoon een acceptatieproces . Veel wonden laten littekens achter, het litteken op mijn buik was destijds nog wel mijn minste zorg. Al werd er door mijn schoonmoeder op gereageerd of het niets voorgesteld had. Een pijnlijke opmerking over een zeer traumatische ervaring.  Het litteken vertelt wel een heel verhaal. Achter elk litteken, zichtbaar of onzichtbaar gaat immers een verhaal schuil.

Zo heb ik een litteken bij mijn voet doordat ik in een vlijmscherp glas was getrapt. Op mijn knie van het vallen op een stenen rand van een zandbak. Een kras op de arm van mijzelf (wakker worden in een nachtmerrie)  Boven mijn wenkbrauw van een piercing ( dat ik ooit had bedacht dat dat mooi was!)

Als ik iets aan mijn buik zou mogen doen zou ik een buikwandcorrectie  best willen overwegen. Ik lees op internet wel dat het in dergelijke gevallen vergoedt wordt. Dat zou de keuze alwel iets gemakkelijker maken. Maar ja weer een zware operatie….

Ik weet het niet

Kleuter: Papa, mag ik een appeltje? ( wie wil er nu geen kind wat smekend om een appel vraagt i.p.v. snoep?)

Papa: Natuurlijk mag jij een appel.

Kleuter: Papa, wil jij er ook 1?

Papa: Nee, hoeft niet, jij moet er nog  groot van worden, …..(manlief  houdt niet zozeer van fruit)

Kleuter: Ja, maar papa, dat is ook erg gezond hoor, jij moet ook oud worden!

Kijk, daar is over nagedacht!

Afgelopen week maakte ik deze foto in de dauw . Het is fascinerend om naar het kunstwerk te kijken ( zie zelf de waterdruppel op het pootje). Hoe de spin zijn web spint, verfijnd en doorzichtig maakt, in afwachting van zijn prooi. Hoe vervolgens een nietsvermoedend  insect erin gevangen zal worden.Vandaag, of al veel langer voel ik mij ook gevangen. Het zei in een ander web. Namelijk het world wide web. Nietsvermoedend vlieg ik erin en niet wetende welke spin op de loer ligt om toe te happen.

Keer op keer stuit ik tegen het feit aan dat ik over zoveel ( misschien wel elke dag)  zou kunnen schrijven,” als het maar vrij was”. Maar het voelt dus niet vrij, omdat het niet anoniem is. Nee, dus niet zoals mijn kop zou vermoeden komen alle hersenspinsels  hier op terecht. Destijds heb ik gekozen om niet onder een pseudoniem te bloggen. Natuurlijk kan het onder een wachtwoord, maar dat heeft ook nadelen. Overigens, ik heb een nieuw wachtwoord voortaan, mail mij even. Nu valt het overigens nogal tegen om mij op dit blog te vinden onder mijn naam. Maar het is wel mogelijk voor de oplettende personen. En zeker op zijn tijd wordt er  op Giodio gegoogeld.  Het meest verontrust mij nog de links die via mail naar mijn weblog gelinkt worden. Mijn weblog is zo al meerdere keren geheel doorgespit (door vast een goede anonieme bekende en ) daarna gebeurde het nog een paar keer op andere IP-adressen. Maar een proxy laat natuurlijk helemaal geen sporen na. Veel  bezoekers komen overigens binnen voor informatie over de camperreizen, mijn kaakoperatie en het boek, haar naam is Sarah. Zo kreeg ik  ooit een keer een persoonlijk gedicht n.a.v. mijn blog op de mail. Jammer van de man zijn schrijfkunst dat hij het op deze manier deed.

Ik zal niet gaan roepen hoeveel bezoekers ik wel niet heb en dat ik zit te broeden op het aantal reacties wat ik krijg.  Heeft het ook niet te maken met het feit dat ik minder energie erin steek om aansluiting te vinden. Ik heb werkelijk zoveel blogs, vaak abrupt zien sneuvelen in afgelopen 6 jaar. (Meer mensen kennen het  dilemma) Fred weet het goed te verwoorden in zijn reactie op het artikel, Heb je het bloggen de rug toegekeerd?

Ja 6 jaar, zolang blog ik dus al. Ook hier zijn verhitte discussies gevoerd.  Het bloggen blijft vooralsnog steeds niet iets dat ik  wil opgeven.  Natuurlijk ben ik ook weleens door mede bloggers teleurgesteld. Een voorbeeld; zo leefde ik met iemand mee in volle oprechtheid en las en reageerde met regelmaat op haar sympathieke blog ,  overigens kwam er andersom zelden tot nooit wat terug.  Op zich niet erg,  tot daar het blog verscheen wat voor mij veel duidelijk maakte en mijn gevoel over haar tegensprak. De blogger  gaf  af op anderen maar zag niet haar eigen rol die net zo was. Waarom bekende Nederlanders  niet de moeite namen om te reageren op haar tweets op Twitter ,maar ook mensen zoals jij en ik. Zij had het gevoel van wat en wie die mensen wel niet dachten te zijn. Ze had dan immers energie in die persoon gestoken en kreeg niets terug. Het bewuste stukje zette mij aan het denken. Wat is het verschil met een weblog?

Afgelopen week had ik een bepaald voorval graag op mijn blog gezet. Maar daar zat ik weer in mijn eigen web vast. Ik heb ook mijn vaste bezoekers, maar een aantal zonder visitekaartje. Dat maakt het moeilijk, ik wil mij zelf  namelijk niet te kwetsbaar opstellen. Ik wil zeker ook  geen andere mensen voor hun neus stoten. Ik wil niet begluurd worden met het oog op leedvermaak en moet ook mijn gezinsleden in bescherming nemen. Maar wat zou ik het graag ongezouten  neerzetten, dat wat ik echt kwijt wil. Dan ging het hier een andere richting op. Misschien moet ik maar een blog beginnen onder een pseudoniem en blijven hier gewoon de koetjes, de kalfjes en de minder belastende onderwerpen? Waarom zou ik een belastende rugzak op het net dragen als ik hem eraf kan gooien. Dan pik ik hem ergens anders wel weer op.

Ons kuikentje werd een kip, een hen en deze  is meer op mensen gericht dan op volk van  zijn eigen afkomst. Wij hadden liever gezien dat er wat meer Drents Hoen krielkippen waren uitgebroed. Gelukkig was het enige exemplaar wel een hen. Twee hanen gaan moeilijk samen. Ooit maakten wij een brute moord mee van onze haan Karel door een andere haan.  Maar rangorde is er ook  zeker onder de hennen. Ach waar niet, in blogland  heerst het zelfs    ; )

Maar goed,  kippen, het  blijven wat ingewikkelde dieren.  Niemand had immers vandaag kunnen inzien nu we nummertje 5 hen hadden een andere spoorloos zou verdwijnen. Om onverklaarbare redenen kwam no 5 niet meer opdagen. Vanmorgen ging het fout. Iedereen in dit gezin moest vroeg de deur uit en alle kippen , haan en hennen waren losgebroken. Tell me why. Er liep er al 1 bij de buren. Een bejaarde man die 0ngeveer 23 uur per dag schoffelend  in zijn tuin doorbrengt.  Ik dacht, het zal niet waar zijn. Zag ik die kip in gedachten de boel daar onderschoffelen. I’ was not amused …, want zijn tuin is dan ook prachtig!

Giovanni en ik waren de enigen om het klusje te klaren. Twee waren niet te vangen. Tegen de avond vinden wij gelukkig nog een hen. Maar er blijft er desondanks 1 spoorloos, ondanks alle navraag in de buurt. Of dat kuiken nu als een soort vervanging dient.! Ik hoop in ieder geval niet dat onze kat vannacht een presentje  brengt. Hij is denk ik de meest bevreesde kater uit de beurt. Of ik altijd blij ben, nee…. (toch verzorgen de buren tijdens onze vakantie hem met liefde) Gelukkig blijft de vangst grotendeels beperkt tot muizen. Die zijn hier volop.

Net voor de vakantie bracht kater namelijk ntb een eekhoorn mee in huis! Dat vond ik echt erg. Hij ziet het als een presentje voor zijn baasjes, kwam het  dus dolenthousiast  brengen. Zo van ga niet op vakantie, ik heb wat lekkers voor , Jullie slijm, miauw . Vervolgens deed ik geen oog meer dicht! natuurlijk! Onze kat was  blijkbaar in staat om een gewetenloze moordenaar te zijn.   Ik wil niet weten als er ineens een kipje gepresenteerd wordt!  Op ons voeteneind van het bed of zo……

Kan het niet anders maken, we slapen nu eenmaal op de benedenverdieping en altijd met het raam open. Ja er werd wel eens iets midden in de nacht gepresenteerd aan ons, een eekhoorn. Overigens hoop ik dat morgenochtend kip er weer is.