Dion heeft helemaal  zelf  dit leuke lieve gedicht gemaakt  voor moederdag. Die jongen die  veertien jaar geleden  samen met zijn tweelingbroer van mij een moeder maakten. Een jongen die hoogstwaarschijnlijk als een kasplantje door het leven zou moeten gaan.  Iemand die de  kwaliteiten van mams wel wil zien  en vooral proeft. Lieve woorden die er wel toe doen.

Cartoon van Giovanni gemaakt in 2011

Wat als een moeder een hele dag op internet zit?

.

.

Soms dromen wij weleens van een mooiere en vooral ruimere camper. ”En dan natuurlijk ook van veel vrije tijd”. Manlief werpt een blik op  de vele campers die op Marktplaats staan. Kijk, deze is mooi en laat een camper zien waarmee ook de aandacht van kleuter is getrokken. Gaan wij die kopen vraagt kleuter bevestigend. Helaas hebben wij hiervoor niet genoeg centjes vertellen wij aan kleuter. Maar kleuter heeft de oplossing. Dat kun je toch uit de automaat halen!

Laten wij maar bescheiden blijven. Campers heb je in alle soorten en  maten met evenveel veelzijdigheid als de camperaars.

Soms verbaas je je ook weleens over dergelijk gedrag. Met een camper van een dikke ton de eigenaars horen klagen over een te dure camperplaats. Verloopstekkers koppelen om een paar centen te besparen. Wat is er mooier dan veelal voor maar een paar euro ergens  te kunnen staan en overnachten.  Dat redt je al niet eens met een uurtje parkeren in de stad.

Verschil moet er blijven. Overigens is de duurste camper ter wereld er 1 van 2,15 miljoen euro. Voor maar een fractie meer kon je er ook een Leika camera uit  1923 van kopen.  Aan u de keus. Voor beiden zou ik niet kiezen, maar mocht ik de camera op een vlooienmarkt tegenkomen kwam er wel een andere camper ;  )

.

Het zal ooit begonnen zijn met 1 slotje. Welk stelletje het voortouw nam  en vooral  daarmee stijgt de vraag  op, zijn ze nu nog samen? Inmiddels hangen er duizenden sloten! Grote, kleine en bijzondere. Recente data van geliefden die elkaar nog maar net kennen, maar ook  liefdes die al jaren meegaan vereeuwigen  hun liefde door een slot op te hangen met hun namen aan het hekwerk van de brug. Gegraveerd of met stift. Duizenden geliefden die geloven of geloofden in eeuwige trouw. Duizenden verhalen herbergen de sloten. Dat maakt het zo bijzonder. In ieder geval hangt er een kapitaal aan oud ijzer waarvan een oud ijzer handelaar zijn hart sneller zou gaan kloppen. De plaatselijke slotenmaker viert er wel bij. Oude liefdes en nieuwe. Verbroken of eeuwig durend zoals het bezegelen van het huwelijk ook geen garantie is lijkt die ring gemakkelijker van een vinger afgeschoven te kunnen worden dan het slot te openen waarvan de sleutel met een zwaai de rivier de Rijn is ingegooid. In ieder geval is het bijna ondenkbaar dat alle liefdes voortborduren op dat ene slot welke bezegelt werd op de Hohenzollernbrücke in Keulen. In ieder geval had ik nooit eerder van het fenomeen love padlocks gehoord, laat staan gezien. Elk slot herbergt een verhaal en liefde. En hoewel natuurlijk in Keulen de Dom de grootste bezienswaardigheid is was dit ook een bezienswaardigheid en bijzonder, alhoewel dus niet op zichzelf staand. 1 mei bleek dat de winkels gesloten waren in Keulen. i.v.m. een feestdag. Die gingen de volgende dag weer open. Voor de sloten geldt enige onzekerheid…….

.

Of ze ooit nog  het zelfde lot tegemoet zien als in Rome?

.

Zo, het is de bedoeling dat alles er maar uitgaat vraagt de tandarts bevestigend aan mij. Met ongeloof kijk ik hem aan. Is dit een grap of meent hij het echt. De tandarts die ik deze dag als vervanger heb gekregen van mijn eigen tandarts buigt nogmaals over het pc-scherm heen. Hier staat dat u gebit in een dergelijke slechte staat verkeert dat dit echt de beste optie voor u is.

Mijn wangen voel ik op dat moment gloeien tot inmiddels een kookpunt. In het verleden heb ik weleens gezegd van trek alles er maar uit geef ik toe. Dat was voor mijn beugeltraject die vier jaar geduurd heeft en de kaakoperatie. Het zou de bedoeling zijn dat er nu een paar amalgaamvullingen vervangen zouden worden die lekten geef ik aan. Weer buigt de tandarts over het scherm wat blijkbaar meer over de staat van mijn gebit vertelt dan ik weet. ”Maar geen tand in mijn mond die eraan denkt getrokken te moeten worden”. Het is inmiddels zover dat ik dan moet aangeven wat de bedoeling is omdat hij het niet kan vinden en zelfs mijn woorden in twijfel lijkt te trekken. Hij heeft mijn gebit dan nog niet gezien en dat verklaart nogal wat.
De tandarts vraagt naar mijn geboortedatum als ik hem vraag of hij wel de juiste patiënt voor zich heeft. Als een wonder boven wonder dan ook nog mijn orthodontist, eigen tandarts nog even binnen komt wandelen die zijn dienst op dat moment erop heeft zitten krijg ik bijval. Samen buigen ze zich over het pc-scherm. Ik maak meteen de grap tegen mijn eigen tandarts of al zijn werk en al mijn lijden voor niets is geweest. Bij de controle had hij nog mijn hele lange traject welke ik afgelopen jaren was ondergaan aan de tandartsassistente benoemd en nog vol trots geweest dat het zo mooi geworden was. Een gebit waarmee ik jaren vooruit zou kunnen en hij merkt dan ook op dat hier sprake van een foutje moet zijn.

Tja ik ben blij dat ik bij de volle positieven ben en op dit moment niet zo iets als onder narcose lig. Wij kennen immers wel de verhalen van medische blunders zoals het verkeerde been afzetten en dergelijke bij situaties waarbij de patiënt zich niet verdedigen kan. Bij deze stel ik mij een mond zonder tanden voor. Mijn eigen tandarts wijst op het pc-scherm naar de data van 31 mei 2012 waarmee ik met een andere patiënt verwisseld ben!. Met een recht een grote blunder. Ik kan er nog wel om lachen, maar ik merk dat hij er wel mee zit. Hij geeft aan dat dit vast nog zijn hele leven te horen krijgt van mijn eigen tandarts. Overigens is bij mijn moeder vroeger een goede tand uitgetrokken wat ook nooit de bedoeling geweest was. Maar het idee dat mijn gebit nu in een dergelijke staat zou zijn dat alles getrokken zou moeten worden jaagt mij angst aan. Na alle pijn, lijden en afzien afgelopen jaren zou je MAAR een dergelijk voorval overkomen. Ik droomde zelfs al een keer dat al mijn tanden uitvielen, een regelrechte nachtmerrie was dit voor mij, dus ironisch was het wel.

Overigens was ik vandaag ook nog met Dion bij de tandarts……
Daar waar ik vier jaar een traject, beugel, kaakoperatie volgde

.
Afgelopen zaterdagavond hadden wij een feestje en daar werd door een aantal mensen nogal stevig gerookt. Iedereen moet natuurlijk zelf uitmaken of in zijn eigen huis gerookt wordt. Hier wordt niet gerookt in huis, mede in het belang van onze kinderen. Ik zal overigens echt niet moeilijk doen om een avondje in de rook van een sigarettenminnend iemand te zitten. Maar hooguit een avondje, want allesbehalve prettig vind ik het. Het viel mij op dat mijn ogen al snel begonnen te irriteren en dat het erg benauwd was in de ruimte. Dan heb ik het nog niet eens over het feit dat je kleding na thuiskomst er helemaal naar stinkt. Tja roken is nooit mijn ding geweest en ik heb een aversie tegen het rookgedrag van mensen die willens en weten doorroken in hun zwangerschap of in het bijzijn van hun kleine  kinderen.

Iemand die rookt  ruik je aan de adem en die doet wat anders suggereren  dan de opvallende onderstaande reclames uit de tijd dat roken helemaal hot was. Of het een grote aantrekkingskracht had die lucht.  Onvoorstelbaar, wat dacht je van Blow in her face and she’ll follow you anywhere of het zeer aantrekkelijk is als iemand je rook in het gezicht blaast. De vrouw heeft overigens geen last van tranende ogen en  daardoor uitlopende mascara.  Zij lijkt nogal te smachten naar de man  in spe die haar het hof maakt met rook.  Zij lijkt daarom niet te kunnen wachten om de man te zoenen om er nog meer te genieten. 

Ook het onderstaande filmpje suggereert dat zoenen met iemand die rookt erg aantrekkelijk is . De Beatles zingen All you need is love. In de reclamespot is het een eerbetoon aan de sigaret, All you need is een sigaret, in dit geval Pall Mall. Voor een verslaafd iemand is dat vaak de bittere waarheid.

Ik mag mijzelf gelukkig prijzen dat ik nooit een roker ben geweest. Ook niet door groepsdruk op mijn twaalfde jaar.  Het was de leeftijd waarop veel klasgenoten met het roken begonnen. Op mijn veertiende heb ik  een blauwe maandag gerookt. Ik weet dat het al snel een verslavend effect had, maar kwam er al evensnel achter dat het te duur was. Ik had niet het geld voor nog een pakje en daar is die rookpoging  bij gebleven tot hooguit een gelegenheidssigaretje bij een feestje tot begin jaren 90. Manlief was wel een stevige roker. Hij is van de ene op de andere dag gestopt met roken in 1994. Ook in dat jaartal werd nog anders tegen roken aangekeken. Je kon gewoon zelfs een sigaretje roken in het vliegtuig. Het is bijna onvoorstelbaar. Hoe anders was het vroeger, dat je bij wijze van spreken een asbakje op school mocht boetseren voor Vaderdag  met de blow in je face van de leraar!

Op onderstaande reclamespot laat ik mij maar niet uit.

.

Het is alweer 8 jaar geleden dat mijn moeder op 3 april overleed. De tijd gaat snel. Een jaar geleden op 3 april liep ik met manlief in het bos toen Gio ons belde op onze mobiel. Mijn schoonouders stonden op het punt om langs te komen. Je zou in eerste instantie dan denken aan een fijne familieband waarbij de schoonouders ook even stil zouden staan bij deze bijzondere data. Het was immers niet alleen mijn moeder, maar ook nog de oma van onze kinderen en hun kleinkinderen. Mijn zonen die destijds nog heel jong waren , maar veel verdriet voelden. Die muisstil waren op de begrafenis. Waarbij Dion bij oma zijn ragfijne vingertjes over het gezicht van zijn oma liet glijden waar Giovanni keek om afscheid te nemen van oma voor altijd…..

Niets was minder waar. Giovanni gaf later aan dat hij aan de telefoon al heel erg het idee had dat men hier om andere redenen heen was gekomen. Toen de kids buiten waren en manlief het woord Suriname liet vallen om hun mening hierover te horen barste de bom. Deze mening was dat ik egoïstisch en gek was.  Als iemand ”het verdiende” daar heen te gaan was manlief het. Hoewel over de laatste opmerking nog weleens grappen worden gemaakt is het natuurlijk in en intriest wat er gebeurd is. Het dieptepunt was toch wel het vergelijk met mijn moeder en dat ligt erg gevoelig.

Veel viel die dag op zijn plek, ook voor manlief. Zeker toen hij nog een keer weer voor een gesprek naar zijn ouders is gegaan. Ik  gaf  daarmee een kans om wat gebeurd was achter ons te laten want het zijn ook nog eens een opa en oma. Maar helaas,  men ging door waarbij men gebleven was toen men hier 3 april geweest was. En nu is het weer drie april, een jaar later. En zo verstrijkt de tijd. Een jaar later hoef ik geen excuses meer. Manlief en onze kinderen staan volledig achter mij.  Het afgelopen jaar heeft mij wel heel erg aan het denken gezet. De relatie van mijn  eigen moeder(ouders) is weer erg naar voren gekomen. Mijn moeder heeft een bepaald onvermogen gehad tot opvoeden. Zij was manisch depressief wat volgens mijn schoonouders een vorm van zwakte en aanstellerij is . Dat is erg kwetsend voor de persoon in kwestie en personen die met een dergelijke situatie te maken hebben (gehad). Ik weet dat mijn moeder er weinig aan kon doen en niet altijd alles was te begrijpen of op de juiste manier mee om te gaan. Zij had een stempel. Mede daardoor heeft mijn moeder ook geen prettig leven  gehad. Ze probeerde wel een goede oma te zijn en verwende de kleinkinderen nogal. Ik miste vooral de moeder die ik nooit heb gehad. Mijn ouders zijn jong gestorven en kunnen niets meer. Mijn vader heeft zijn kleinkinderen nooit mogen zien en mijn moeder de benjamin niet.  Voor mij ook een redenen om een dergelijke actie van mijn schoonouders totaal niet te begrijpen, alhoewel deze actie niet op zich zelf stond. Het was een vorm van frustratie die al zolang aan de gang was. Zij hadden een duidelijke voorkeur voor de andere schoondochter.  Daar liet men geen gras over groeien.

En dan is het vandaag ook nog de verjaardag van de tweeling van een beste vriendin van mij. 17 jaar geleden kwamen haar zoontjes drie maanden te vroeg ter wereld. Ze reageerde destijds op een artikel in een tijdschrift n.a.v. ons verhaal . Wij zijn lotgenoten. Wij weten welke impact de vroeggeboorte heeft gehad en nog heeft op het leven van onze zoons en onze levens. Zij heeft ook een gehandicapte zoon en weet ook wat het is om vroeg je ouders te verliezen. Voor haar is 3 april ook 1 van gemengde gevoelens. Voor mij ook, evenals onuitwisbaar…..

Zojuist heb ik naar het programma gepest gekeken. Gepest worden is erg. Ik weet zelf wel hoe het voelt. In de brugklas liggen voor mij overigens de meest akelige herinneringen. Ik was in die tijd erg verlegen en onzeker, kwam niet voor mijzelf op. De kinderen in deze klas maakten daar destijds dankbaar gebruik van. Leraren hebben het al nooit voor mij opgenomen en een enkeling zette mij zelf weleens flink in de zeik ter overstaan van de hele klas. Het kwam ook niet in mij op om hulp te zoeken. Bij mijn ouders kon ik er niet mee terecht. Ik onderging het dus maar keer op keer…..niet wetende wat te doen, hoe te handelen. De vernedering van een leraar ter overstaan van de hele klas was extra pijnlijk.

Pesten is van alle tijden en dat een hardnekkig  probleem is blijkt. Ondanks dat er tegenwoordig meer aandacht voor is, is het niet iets wat blijkbaar uitgebannen kan worden. Je vraagt je af waar het pestgedrag vandaan komt en welk genoegen de pester eraan beleeft. Tegenwoordig is er een programma  Gepest op RTL 4 , wat aandacht besteedt aan wat voor invloed pesten heeft. Hoe op latere leeftijd het slachtoffer er nog altijd last van kan hebben.

Toch zou het nooit in mij opkomen om in een dergelijk programma  mee te werken. Persoonlijk zou ik  er ook geen behoefte  aan hebben om alles weer op te rakelen en al helemaal niet om er mee te geconfronteerd te worden met de pesters van toen. Waarom zou ik een excuus willen aanhoren van een vroegere pester of laat staan al onder ogen willen komen? Wat zou mij het helpen om een misschien niet eens welgemeend excuus te krijgen. Ik denk dat pesters niet beseffen wat ze aangericht hebben,  totdat ze zelf ouders worden en hun kind gepest wordt. Misschien voelen ze dan de pijn die ook de ouders van een gepest kind doormaken. In mijn geval kan ik laaiend worden als mijn kinderen gepest worden. Kinderen zijn hard en soms zelfs genadeloos. Maar hoe vaak hoor je ook niet van pestgedrag op de werkvloer. Voor het zelfde geld blijft een pester van toen een pester in het nu. Kijk maar na de leraar die meedoet.

Het heeft  natuurlijk voor mij ook wel wat sporen achtergelaten . Het twijfelen aan jezelf. Ik voel mij niet op mijn gemak als ik voor een grote groep het woord zou moeten doen.  Toch heb ik destijds een streep onder dit pestverleden gezet en nu denk ik heeft het geen tot weinig invloed meer op mij. Symbolisch heb ik destijds een oude klassenfoto verbrand. Koester ik nu vooral de mooie jaren van mijn tijd op het  middelbaar beroepsonderwijs waar ik er wel volop bijhoorde. Ik bewaak mijn grenzen en vooral van mijn kinderen. Als moeder zit ik er bovenop mochten mijn kinderen dupe van pestgedrag worden en door zaken te hebben veranderd voor zover mogelijk. Verder zou ik zeggen en wat ik vooral denk van zie mij nou eens. Ik woon in een prachthuis op een prachtplek in een leuke buurt. Ik heb een geweldige man en lieve kinderen. Een hele leuke vriendenkring en ga nog maar even door. Het programma zal ik zeker wel blijven volgen.Ik vind het ook knap dat er mensen zijn die zich zo kwetsbaar op durven te stellen en zelfs de confrontatie aangaan. Er zijn heel veel programma’s die de confrontatie aangaan. Zo gaat in het najaar bij RTL 4  bemiddelen met ruzies tussen schoonfamilie. Ook dit zal niet in mij opkomen. Ik zou er ook niet aan meewerken.

Op een weblog wat loslaten is toch wel heel anders dan voor een paar honderd duizenden, zo niet meer zappende kijkbuiskinderen die tegelijkertijd een ongezouten mening via het internet laten weten, zie Twitter. Zelfs hier heb ik een stemmetje in mijn hoofd die zich afvraagt is dit je al niet te kwetsbaar opstellen? Toch zie ik altijd na dergelijke programma’s uit. Want kijken vind ik mooi. Het mooiste wat ik afgelopen tijd zag in een dergelijk programma was op All you need is love.De vader die een nier afstaat om het leven van zijn zieke dochtertje te redden. Hij  heeft in het verleden een tijd doorgebracht bij mensen in Australië. Deze mensen behandelen hem als hun eigen zoon. Leven met hem mee en delen lief en leed. Afstand is geen probleem. Hoe mooi is dat? MOOI!!! Pinkte destijds een traantje weg…..

All you need is gewoon in ieder geval geaccepteerd te worden, om mee te beginnen

Liefde komt later

Manlief en ik hebben het  nogal eens over de gedragingen van pubers. ”De jeugd van tegenwoordig”. Pubers in het algemeen en de pubers in huize Giodio . Deze  periode heeft zich hier al een tijdje aangediend en het  gaat vanzelf . Een puber kan nogal eens een onweerswolk, een donderbui en een mistvlaag  zijn. Een nogal hardnekkige mistvlaag . In de ogen van een puber ben je natuurlijk als ouders al snel hopeloos ouderwets en stom. Te streng en te zuinig met zakgeld. Je mag je pa en ma ook weleens trakteren op een hamburger, die euroknaller. Ja, maar jullie hebben geld zat is antwoord van puber 1 des huizes. Pardon!!!

Hoe dring  je als ouder vervolgens door die grijze massa van het puberbrein heen. Hoezo je maakt toch huiswerk  (met een mobieltje stiekem verstopt in je lesboek ) of waarom zou je de pc van je ouders niet ongevraagd formatteren?

Het zonnetje schijnt misschien net iets minder vaak  met die niet voorspelde donderbuien en mistbanken. Het hoort er bij. In gesprekken met andere ouders weten wij gelukkig ook dat wij niet de enige zijn die soms met de handen in het haar zitten. Goed, vaak  vraag je je af hoe het puberbrein werkt. Wat werkt? Zijn pubers nu werkelijk allemaal  zo mal en kortzichtig?  Deed ik vroeger ook zo . Wat is je rol als ouder en hoe doe je het goed.

In ieder geval weet ik ook dat het wel veel erger kan. Ook buren en vrienden kampen met pubergedrag. Ik weet ook dat het dan ook nog wel erg meevalt hier. Ik zie ook  leeftijdsgenoten die constant op het dorp hangen, soms al alcohol drinken, blowen en roken. Zeer laat in de nacht thuis komen of de meeste vreselijke verwensingen over hun ouders zelfs openbaar tweeten. En wat denk je van dit? Het zou een oud-klasgenootje van Gio kunnen zijn aangezien het een plaatsgenoot betreft.

Goed, de onweerswolken en mistflarden zullen wel weer voorbij drijven.  Het valt ook niet mee om puber te zijn. Als ik op een ochtend de opmerking maak tegen manlief dat Fabian momenteel nog 1 grote zonnestraal is krijg ik als antwoord van kleuter. Maar het is vandaag toch bewolkt!

.

.

.

.

Mijn laatste blogpost is alweer van een tijdje geleden. En ook al is het allemaal niet meer zo spannend als toen ik nog naar Suriname ging. Immers door je schoonouders daardoor te zijn verstoten of denkend dat je avontuur minstens een buikgriep oplevert is leesvoer toch. In zekere zin zijn er nu ook de nodige zaken waar ik wel over zou willen en kunnen bloggen. Zelfs al in een concept met wat regels ben ik er wel over begonnen. Dan kreeg ik vervolgens toch weer last van een writer’s block

Zo zou ik het over de bouw van de brede school kunnen hebben die door wanbeleid van de gemeente tegen de zin van de bevolking er toch komt. De school die na de aangestoken brand in 2010 dan wel weer eindelijk op de vertrouwde plek dichtbij ons huis komt, maar op veel weerstand stuit. Zijn er zaken die mij opgevallen zijn in blogland en deze ook een zekere irritatie/teleurstelling bij mij hebben gewekt.  Ik zou het kunnen hebben over mijn supergrote  oude agave met bijzonder verhaal die helaas het loodje heeft gelegd na de vorstperiode. Natuurlijk kan ik het hebben over de relatie met mijn schoonouders die er dus al bijna een jaar niet meer is en de puberperikelen waar wij ons volop in bevinden . Ik zou ook een blog kunnen maken over het feit dat een musea in mijn oorspronkelijke woonplaats met werk van mijn overleden vader gaat exposeren. Of het hebben over het vrije atelier waar ik nog steeds aan deelneem en het bijzondere thema die wij afgelopen 2 weken hadden. De cursusleidster deed iets met creatieve therapie, maar voor ons moest het enkel als inspiratiebron dienen. Op zich had er om mij wel verder op doorgegaan mogen worden. Ik zoek dan toch antwoorden.

Als jij mij als een bloem moest neerzetten, mij als bloem moest tekenen. Hoe zie jij mij dan zien (of hoe zie je die ander?) Drie deelnemers zagen mij als een narcis. Nu ken ik deze mensen in levende lijve en dan is het toch enigzins anders. Ik ben van mening dat je op het internet soms een heel vertekend beeld van personen kunt hebben en dat geldt ook andersom. De digitale wereld is niet een echte wereld.  Zo kan ik mij  af en toe ook weleens verbazen over sommige bloggers. Dergelijke beweegredenen en handelingen die ik totaal niet snap, laat staan toejuich. Bv zichzelf als heel sociaal omschrijven en het vervolgens  niet zijn. Maar ook in het dagelijkse leven kunnen mensen zich heel anders voordoen en ook weer een heel ander beeld van je hebben. Van mijzelf weet ik dat ik wel intuïtief tot  een redelijk hoog-sensitief persoon ben. Woensdagavond hadden wij op het vrije atelier weer een ander onderwerp.Dit keer ging het over een voorwerp wat je dierbaar is. De vrouw die deze avond leidde vond dat ik mij erg kwetsbaar durfde op te stellen. Ik vond het zelf niet eens zozeer kwetsbaar. Maar het bleef   wel in mijn achterhoofd hangen. Ja dat durf ik, maar inderdaad bestaat het gevaar dat je dan ook kwetsbaarder bent. Gelukkig kan ik ook goed luisteren en vind er niets mis mee. Maar het ligt natuurlijk ook wel aan de persoon die je tegenover je hebt. Ik had maatschappelijk werker moeten worden werd vaak gezegd. Ik denk ook zeerzeker dat het wat voor mij kan zijn. Ik zit ook te denken om  vrijwilligerswerk als buddy te gaan doen. Goed het onderwerp lijdt wat af.

Afgelopen week kwam ik bij toeval op Pinterest. Het viel mij op dat de site al snel mijn complete interesse had gewekt. Als snel blijkt ook dat het inmiddels al een complete hype is geworden afgelopen maanden en Face-book inmiddels al voorbij streeft. Overigens blijf ik nog steeds standvastig om niet aan Face-book te beginnen. Dat terwijl ik helemaal niet van een hype houdt en mij er liefst afzijdig van houdt , nu was ik nu snel om. Dit betreft namelijk geen gevoelsleven die je met woorden of schrijfsels kracht bij moet zetten.  Een hoeveelheid bezoekers en/of reacties verlangend voor status.  Het geeft niet het gevoel dat je afgewezen wordt als je niet teruggevolgd wordt of  niet meer op je gereageerd wordt zoals je soms op andere social media wel hebt. Want hoe vaak laat men niet horen hoeveel bezoekers en lurkers men niet heeft zonder er aan voorbij te gaan welke energie desbetreffende persoon er zelf insteekt.  Dit is gewoon een board waar je alles opzet wat je leuk of interessant vindt en de meest leuke ideeën kunt opdoen. De leukste woon en tuinideeen kom je er bv tegen. Het is volop inspiratie opdoen.  Een gevoel van een plakboek die ik vroeger al maakte om het te bewaren.  Ik heb dus wel een account aangemaakt. Ik kon het niet laten. Nu de invulling nog, want nee er staat nog werkelijk  niets van mij  op. Misschien moet  ik  beginnen met een narcis. Een bloem die staat voor ontwakend, een nieuw begin , de lente . Mooi en zichtbaar, en nee in dit geval had, heeft het niets te maken met een narcist  ;  ) Als je begrijpt wat ik bedoel….

Nu mijzelf er nog in gaan herkennen

Mams dommelt  op de bank, maar een kussen onder haar hoofd zou wel prettiger zijn. Kleuter heeft binnen handbereik een kussen die op de andere bank ligt. Dat zou fijn zijn!

Mama: zou je mij een kussen willen geven

Kleuter: BLÉK!  jij hebt toch lippenstift op!

Eindelijk bevindt Koning winter zich in Nederland. Ach ja , saai wordt het er in ieder geval  niet van. Nederland was in de ban van de Elfstedentocht en desondanks deze niet doorgaat, vinden er overal toertochten plaats. Gisteren werd de dorpentocht gehouden rondom Giethoorn. Een schaatsevenement van een ronde van pakweg 30 kilometer. Jarenlang woonde ik  in deze regio, maar koning winter werkte al die jaren helaas niet mee. Dan is het er prachtig. Maar dan is het ook druk. Vele jaren later zou dit niet meer van toepassing zijn en bevindt  het dorp zich continue in een winterslaap. Juist ja, de jaren dat wij er woonden. Was in 1997 immers de Elfstedentocht niet? Toen wij er gingen wonen., in blijde verwachting van onze tweeling , 9 jaar lang woonden wij er.

Ik was er inmiddels al meer dan een jaar er niet geweest.  Ja mijn schoonouders wonen er. Ik voelde  niet de drang om er gezellig een bak koffie te gaan drinken. De redenen moge u duidelijk zijn. De redenen zijn niet dat ik sinds 5 jaar er nu 50 kilometer voor moet rijden om er te komen. 50 kilometer afstand maken het wel gemakkelijker om te laten wat nu is…….

Het werd mij al  weer snel duidelijk waarom ik er nooit met plezier heb gewoond toen een bewoner non-verbaal, maar wel demonstratief liet blijken dat hij het niet eens was dat we onze auto op een openbare parkeerplaats parkeerden die toevallig tegenover zijn huis lag. Ntb had hij zelf een eigen oprit,  wat werden wij in de gaten gehouden. Zucht, wat een toppunt van de mentaliteit die daar grotendeels heerst is mij zo bijgebleven. Het op elkaar letten tot in de details. Of  de mensen daar niets anders te doen hebben….

Mijn vriendin en ik stapten ergens in de gracht op waar ook de  toerrit langsliep. Soms reden we een stuk mee in de massa. Soms gingen wij er letterlijk tegen in. Een man vond het nodig om een opmerking te plaatsen. Er zijn  altijd mensen die tegen de massa ingaan… ; )

Wij waren zeker niet de enigen. Maar hadden wel zichtbaar meer het ijs voor ons alleen. Op de route (dorpentocht) was het ijs op vele plaatsen zo kapot geschaatst dat er diepe scheuren waren omstaan. 1 keer ging ik onderuit door een scheur in het ijs. Mijn schaatskunsten zijn nu ook niet zo goed dat ik steeds op anderen wil letten. Ons eigen gekozen route was zichtbaar beter en relaxt  vergeleken bij de massa te schaatsen alhoewel het wel iets gezelligs had.. Ongemerkt zijn wij een paar uur aan het schaatsen geweest. Het viel ons wel op hoeveel mensen op een doordeweekse dag blijkbaar vrij konden zijn. Jammer was dat deze donderdag het erg bewolkt was. Op een gegeven moment trok de wind ook erg aan. Wij besloten toen het schaatsen maar voor gezien te houden en nog even wat te gaan drinken in Meppel. Het monde tevens uit in winkelen.  In Meppel was ik sinds onze verhuizing ook nooit meer  geweest. Ik had  niet verwacht dat ik al die jaren daar nooit meer zou komen.

Kleuter is ook in de ban van het schaatsen. Wij hadden nog kinderschaatsjes van onze tweeling. Op de ijsbaan oefende hij afgelopen woensdagmiddag voor het eerst. Dat was  gezellig , veel bekenden en kinderen uit zijn klas. Hij heeft  wel de bijna verbannen muts op van Unox. Hoe fout is dit? Nou ja heel erg fout, een massaproduct. Overigens houdt kleuter helemaal niet van rookworst . Hij heeft ook een bordje waar de tekst opstaat; ik vind stamppot zielig, dus ik eet alleen de worst.  Voor kleuter zou toepasselijk zijn, ik vind rookworst zielig. Misschien moet ik de Unoxmuts dan ook maar in de ban doen ; ) Volgende week treedt helaas de dooi  in.

Het is 5 september 2011 toen ik aan dit blog begon: Onder het genot van een een wijntje op ongeveer de enige nog laatste  zomeravond buiten doorbrengend passeren passages uit het verleden en daarmee ook de afstanden uit het verleden. Het zij met een ander standpunt en andere inzichten dan destijds. ” Met een vriendin uit het verleden in het heden “‘. Zaken die wij destijds waarschijnlijk niet durfden uit te spreken omdat ze te kwetsbaar leken., maar blijkbaar ook waren. Onze ouders vonden ons geen goede partij voor elkaar. Er werd  echter nooit  een standpunt ingenomen. . Gek, wel tegenover het eigen kind in kwestie, maar nooit in bijzijn van ons. Wij wisten niet beter dan welkom te zijn bij elkaar….

Mijn ouders gaven wel op haar af, maar blijkbaar was het ook andersom  bij haar ouders zo geweest. En wij wisten het niet van elkaar. Hoe ver de woorden soms gingen sprak ik niet uit. Ik schaamde mij ervoor en gaf om mijn vriendin.

Wat vond ik het gezellig om na een avondje met deze vriendin bij haar ouders thuis te logeren, om na het  stappen daar aan de tafel te schuiven bij een groot gezin met stamppot boerenkool als lunch na het uitslapen op de zondagmorgen, en er werd nooit over iets gezeurd. Een groot gezin, wat gezellig was dat in mijn ogen! Wel was er een duidelijk rolpatroon. De vrouw hoorde achter het aanrecht. Ouderwetse normen en waarden, conservatief.

Maar jouw vader had een rijbewijs en daardoor hadden jullie weleens een uitstapje, geeft vriendin vanuit mijn verleden als antwoord. Je vader had immers een rijbewijs en dan gingen jullie nog weleens ergens naar toe  en mocht ik af en toe  mee. Ook al waren het relatieve eenvoudige uitstapjes. Mijn vader had  geen rijbewijs en wij gingen hooguit 1 keer per jaar met de fiets  naar de jaarmarkt.  Deze mensen woonden afgelegen, wij ook.  Bij ons was het dat mijn moeder geen rijbewijs had en afhankelijk was van  mijn vader. Een dergelijke voorstelling zou ik mij overigens niet  kunnen maken, ook al laat ik nog steeds graag manlief rijden. Het krabbelt ons geheugen weer op. Het was een compleet andere tijd, ook voor ons. Of deze zaken destijds ook uitgesproken waren, ik weet het niet meer.  Het was de tijd dat wij nog grotendeels afhankelijk van onze ouders waren. Ik zou nu zeker sommige zaken anders aangepakt hebben, maar worstelde met een portie onzekerheid en faalangst.

Het is inmiddels 5 maanden later: 5 februari,  Gisteravond waren wij daar op visite. Er kwamen weer fotoalbums op tafel. Het viel mij op dat op vele schoolfoto’s van haar ook de leraren bij opstonden. Deze leraren stonden niet bij mij op de schoolfoto. Het ging  wel om de zelfde school, maar een andere klas. Ik vind het erg jammer dat van die tijd zoveel foto’s ontbreken. Vooral van de school waar ik het laatst opzat heb ik geen foto’s. Sowieso heb ik bijna niets, evenmin van het wonen op kamers. Dat was  letterlijk een kippenhok. Daar maakte ik ook een zeer strenge winter mee. De hokjes staan er nog steeds en lijken nog steeds bewoond te worden.Vaak zie ik mijn voormalige hospita langs ons huis fietsen. Zij herkent mij niet meer. Haar fiets lijkt nog altijd de zelfde. Hij is in ieder geval erg oud. Het zal mij niet verbazen dat die fiets al 25 jaar oud is. Toen fietste ze al elke dag naar het dorp. Nu nog, ze komt bijna dagelijks langs fietsen. Ze vertelde destijds dat zij haar dorp nooit uitkwam. Toch zag ik haar ooit een keer in Zwolle. Ik probeer mij nog vaak zaken van destijds voor de geest te halen. Het lijkt mij steeds moeilijker af te gaan. Hoe zat iets nu daadwerkelijk? Mijn ouders kan ik niets meer vragen. Het zijn allemaal hersenspinsels uit het verleden met sommige letterlijk blijvend in het heden.

Met een andere vriendin heb ik het er weleens over, hoe zouden wij nu zijn geweest als wij nu zo jong waren of op de leeftijd van  puberende tweeling. Waren we dan ook zo anders als deze soms ongrijpbare persoontjes die leven in een waarbij internet en mobieltjes een belangrijke rol spelen. Waar het lijkt dat je zelf te etaleren een steeds belangrijke rol lijkt te spelen.

Ik kan ze vaak achter het behang plakken. Worstel ook met vele dilemma’s . In ieder geval lijkt onze tweeling een stuk zelfverzekerder dan mij in die tijd. Ik weet ook dat ik zeker bepaalde zaken niet in mijn hoofd moest halen van mijn ouders terwijl ik een zoon heb die de schouders nogal gemakkelijk ophaalt na ongein en het zo weer doet. Zeker ook dingen uitspookt. Toch weet ik dat het veel erger kan. Dit blijkbaar pubermanieren zijn. Manlief en ik trekken een rechte lijn en zijn best wel streng. Ik kan er met mijn hoofd niet bij hoe respectloos sommige jongeren kunnen zijn. Nee, ze laten het wel uit hun hoofd om ons uit te schelden. Toch is dat blijkbaar iets wat sommige ouders toch overkomt of blijkbaar normaal vinden. En straf is straf. Wij hebben overburen waar zoonlief met vrienden het nodig vond (illegaal) vuurwerk te gooien naar onze hond. Mijn man heeft ze flink aangesproken, maar de papa van deze zoonlief stond erbij en keek erna.

Ik zal niet zeggen de jeugd van tegenwoordig en vroeger was alles beter. Voor mij is nu veel zoveel beter. Mijn jeugd had onbezorgder kunnen zijn. Ik ben geneigd het vooral momenteel te veel te gaan idealiseren om voorbij het feit te gaan hoe de werkelijkheid was. Ik denk dat het erg moeilijk is om in deze tijd op te groeien. Maar ik had het toch ook zwaar, met aan enigszins drank verslaafde ouders en een moeder die veelal manisch depressief was en waarin ik de eeuwige zondebok was.  Veel ligt natuurlijk ook aan je omgeving. Uit het nest waar je vandaan komt en hoe je opgevoed bent. Manlief en ik hebben een hele andere achtergrond. Manlief had in tegenstelling tot mij ouders die de kop in het zand methode hanteerden en hem niet voor valkuilen behoede. Of het maar gemakkelijker was om iemand zijn gang te laten gaan en nooit te corrigeren. Het is mooi om herinneringen op te halen. Maar nooit zou ik dat meisje van toen meer kunnen zijn.

Mijn ogen richtten zich op het grote grijze gebouw. Het stond daar als een grijze muis.  Er stonden geen auto’s van werknemers geparkeerd. Uiterst vreemd op een normale werkdag. Ik was maar een seconde meer nodig om te zien dat het gebouw leeg stond en er ook geen chalets meer stonden opgesteld. De bedrijfsnaam was zo goed mogelijk geprobeerd weg te krijgen, maar dit was niet goed gelukt. Het gaf aan wat het ooit was. Was, immers er was geen bedrijvigheid  meer waar te nemen in tegenstelling tot de overige bedrijven in de buurt.

Manlief had destijds overigens grote moeite om op deze locatie te gaan werken. Het bedrijf waar hij werkte was kleinschalig, maar had landelijke bekendheid. Het was er redelijk gemoedelijk, ik kende ook veel van zijn collega’s en aanhang. Op een gegeven moment is er een fusie ontstaan en had men grootse plannen. Men zou verhuizen naar een groot bedrijventerrein onder de rook van Zwolle. In het werk ( chaletbouw) had manlief een grote mate van zelfstandigheid. Er kwam een andere directie die hem helaas nogal dwarsboomde. De sfeer was uitermate onprettig geworden en dat gold voor veel werknemers daar. Een absoluut dieptepunt was dat op de verjaardag van Fabian een brief met dreigementen met de ondertoon van een dreigend ontslag in de bus lag. Dit was overigens nog ten tijde van het werk op de oude locatie. Op de  nieuwe locatie zou het daarnaast heel erg produktiewerk worden. Het lopende band idee. Iets waar Michel ook erg tegenop zat. Hij heeft overigens op de destijds nieuwe locatie nooit gewerkt. Hij was zijn werkgever voor om zijn baan op te kunnen zeggen voor deze wel een manier had gevonden, dit i.v.m. een andere baan.

Af en toe kwamen wij nog weleens langs zijn voormalige werkgever. We  konden dan ook niet echt meer voorstellen dat hij er nog zou werken. Maar banen liggen tegenwoordig ook niet voor het oprapen. De ironie wil dat de vacature van zijn huidige baan in een krantje op de tafel lag van zijn vorige werkgever. Voor deze baan werd expliciet gezocht naar iemand  die woonde of bereid was te verhuizen in de regio waar we toen net een jaar woonden. Dat was dus niet de regio van zijn vorige werkgever. Het heeft een jaar geduurd voor hij bij zijn huidige werkgever kwam te werken. Het bevalt heel goed en het contract is zelfs omgezet naar een vaste baan. Dit is ook deze tijd niet meer vanzelfsprekend. Een vriendin van mij heeft al drie keer een jaarcontract gehad alvorens zij eruit werd gezet in afwachting van een nieuw garde die het zelfde lot zou ondergaan. Daar ging wel een zware opleiding aan vooraf. Ze was 1 van de zovelen bij dat torenhoge (hoogste) gebouw in Zwolle.

Een zoekopdracht als ik weer thuis ben laat op Google snel zien daar waar ik bang voor was daadwerkelijk is gebeurd. Er is een faillissement  uitgesproken over het bedrijf afgelopen december. Daar zit je dan vlak voor de feestdagen. Opgezadeld met een ontslag i.p.v. een kerstpakket! Kijk eens wat ik heb.

Daar waar eerst in goede tijden misschien nogal weleens geklaagd werd over de inhoud van het kerstpakket. In gedachten zie ik voor mij wat dat zou hebben kunnen betekenen voor ons, maar niet in de minste plaats voor ex-collega’s. Ik zie bepaalde gezichten voor mij en dat raakt mij, maakt het onwerkelijk. Deze contacten waren overigens snel verwaterd, mede ook door de afstand. Destijds waren er zelfs ook wel collega’s jaloers. De ontwikkelingen die op een dergelijk dieptepunt waren beland hebben we ook niet geweten. Maar toch is er wel dit gegeven. ik zag het vandaag en gaf ons toch ook weer reden om blij te zijn dat het lot van manlief destijds zo gunstig heeft uitgepakt.  Er staat weer een gebouw leeg. Ze zouden de Ikea als buurman krijgen. Deze heeft zich destijds terug getrokken. Ik vond het wel jammer, maar toch denk ik dat deze meer plan van slagen had gehad. Overigens  komt deze er nog wel.

Op de markt wachtend op mijn beurt sta ik een beetje in gedachten verzonken als een vrouw mij aantikt. Het was mij ontgaan dat ze tegen mij sprak.  Ik wilde tegen u zeggen dat u prachtige laarzen aanheeft zegt zij. De laarzen zouden mij bij zoveel aandacht nog eens in verlegenheid gaan brengen. Het was een zoveelste keer dat iemand mij wees op het feit dat ik ” prachtige laarzen” aanhad. Dit zijn overigens niet mijn woorden . Vanmorgen mocht ik nog het zelfde compliment van een moeder van een klasgenootje van Fabian in ontvangst nemen. Van de juf, van de buurvrouw en meerdere onbekende mensen had ik de zelfde complimenten al gehad . Ik zou bijna buiten mijn schoenen , laarzen gaan lopen.

Het is pakweg tien jaar terug als een kennis aan mij vraagt of ik belang heb bij haar laarzen. Ik sla het aanbod niet af, maar ze belanden toch ook bij mij tijdelijk in de kast. Wel zes jaar. Ik kan er overigens geen afstand van doen, maar ze zitten enigszins te strak. Na de zwangerschap van Fabian is dat probleem weg. Ik begin ze met plezier te dragen. Ik draag ze tot het einde verhaal is. Ze zijn op, ze zijn gaar. Ze hebben weliswaar laat, toch hun doel  gediend.

Mijn oog valt op een vlooienmarkt op een paar laarzen. Ze zijn zwart lak met een cognac kleurige bovenrand en geheel uitgevoerd in echt leder. Het zijn de zelfde laarzen als die ik van de kennis kreeg. Ook deze zijn ongedragen. Ze zijn van collectie het jaar 2000, maar tijdloos.  Ze zijn een maatje groter, maar dat nemen we voor lief voor maar 1 euro.

Ik zou dat nooit doen is het voor de hand liggende snippige antwoord van schoonmoeders op een moment toen er nog contact was. Op het moment dat ik verteld had dat ik redelijk vaak tweedehands kleding koop. Dat het als het dan toch een miskoop betreft het ook minder pijn doet in de portemonnee dan een duur aangeschaft iets. De mensen die het weg doen hebben immers veel meer betaald. Ik vind het veel creatiever. Het is weleens voorgekomen dat ik van top tot teen voor 7 euro gekleed kan zijn, met schoenen en tas. Ik zou er wel een blog bij naast kunnen houden over deze aankopen en het combineren daarvan . Met vijftien jaar begon ik al met het kopen en ook verkopen van tweedehands kleding. Ik had al Madonna laarsjes voor ze een modehit werden.  Er zijn mensen die er een neus voor ophalen. Een goed recht en ook wel fijn. Het is juist een trend dat je steeds meer mensen op zoek ziet gaan naar tweedehands kleding en je dus zelf steeds meer geluk moet hebben. Overigens kijk ik ook wel wat ik koop en zul je mij niet in vodden zien trekken. Ik heb in ieder geval aan niemand van de mensen van wie ik het compliment over mijn laarzen in ontvangst mocht nemen verteld dat de laarzen  tweedehands waren, zelfs nog uit het guldentijdperk kwamen en 1 euro gekost hadden. Overigens heeft tot nu toe niemand gevraagd waar ik ze gekocht heb. En dat is iets, wat ik mij afvraag: waar stonden die laarzen te prijken in het jaar 2000? In ieder geval zullen er nu niet veel mensen meer mee aanlopen. Maar ze zouden momenteel een gat in de markt zijn voorspel ik ; )

waarom ook niet

?

Bekeuring op eerste werkdag manlief in het nieuwe jaar

Bewust aangereden worden door iemand die bumper kleefde op een dijk

(die vond dat ik te langzaam reed, terwijl ik mij wel aan de verkeersregels hield )

Dat er  overigens nooit wat met de aangifte door de politie is gedaan

Een beste vriendin van vroeger die ik  weer heb ontmoet en daarmee ook weer het contact  is hersteld

Schoonouders die ntb op de datum  van de sterfdag  van mijn moeder ( drie april) mij vreselijk hebben gekwetst

Dat ze daar zo ver in gingen dat er een breuk is ontstaan

Ik dit gedrag na mij toe overigens al jaren gewend was, het zei zeer geniepig

En ik tot die tijd al deze  afkeuring heb veracht, maar altijd wel beleefd ben gebleven, maar daarmee  nu alles wel voor eens en altijd duidelijk werd en ook mijn rechten had.

Mijn tijd was om ook eens tegengas te geven

Aanleiding was Suriname

Daar heb ik drie weken vrijwilligerswerk gedaan

Ik eens in mijn leven heel  vaak  juffrouw werd genoemd dan het eindeloos mama en dat ik mijn rol geweldig vond

Ik heb in de diepe jungle geslapen onder een zeiltje in een hangmat ver, ver van de bewoonde wereld

Apen in het wild hoorde en mij waste tussen  gevaarlijke pijlstaartroggen en piranha’s

Dat ik een superklein matrasje moest delen met een vrouw

Dat de koffie op een gegeven moment zelfs op was en wijn daar al bijna  helemaal niet voorhanden was, water vaak gerookt smaakte

Voor het eerst in 18 jaar dus  drie weken zonder mijn gezin weg was!

Dat mijn medegezelschap bij het vrijwilligerswerk een nogal vreemde groep bij elkaar was

Deze op Schiphol zonder elkaar nog te groeten  uit elkaar ging!?

Dat ik  op de feestdag van de Onafhankelijkheidsdag in Suriname aanwezig was

Dit op het moment van de parade volkomen in het water viel

Dat ik twee keer heb gevlogen met Blue Wing die op de zwarte lijst staat i.v.m. dodelijke ongelukken kort na elkaar, maar geen keuze had

10 kilo het maximum aan bagage was voor twee weken jungle

Dat desondanks het werk enz. in Suriname mij heel goed is vergaan

Ik  zelfs heb een berg beklommen, de Tebutop op het heetst van de dag terwijl bijna iedereen  van onze groep het opgaf

Maar dat ik twee keer in het najaar zo ziek was dat ik bang was dat het hele verhaal Suriname niet doorging

Dat wij  als gezin ook nog met de camper naar Zuid Frankrijk en naar Rugen op vakantie zijn geweest

Dat we in Zuid Frankrijk de mooiste plek op een camping  hadden

En ondanks ik niet mag zeuren mag een bezoek in de  winter aan  Willingen toch wel een beetje  heb gemist

Misschien in verband met de spaarzame momenten met alleen manlief

Dat Fabian liet zien wat hij in zijn mars had met de zeer lange moeilijke wandelingen aldaar

Hij op zwemles ging, maar bleek dat hij watervrees had

Dat de pubertijd in volle gang is bij vooral Gio

( wij laten wat wij momenteel met hem meemaken maar even in het midden)

Maar dat pubers vooral niet bezig zijn met het belang van school en huiswerk

Dat Dion nu ook een beugel moest en daarmee ik weer in het ritme zit wat ik zelf kon missen als een boer met kiespijn

Maar dat ik wel erg  trots ben op hoe hij het ondergaat

Ik zelf dit jaar letterlijk de kronen op het werk, inspanning van afgelopen jaren kreeg

Dat manlief een landelijk  motortreffen heeft gehouden in het weekend  dat onze tweeling jarig was

Dat buurvrouw en ik daarvoor de hele catering hebben verzorgd

Dat op een camping op 2 kilometer afstand van ons huis en een groot feest werd

Verstoord werd door een stevig noodweer

Dat ik op 2 oktober mijn verjaardag een feestje in onze tuin kon houden met barbecue, nooit eerder was het zulk warm weer rond die tijd!

Een dag daarvoor in het circus was met kleuter omdat ik een blunder was begaan met gratis kaarten en daarvoor ook nog in Amersfoort was om de andere vrijwilligers van het vrijwilligerswerk te ontmoeten

Dat onze trouwe  maatje Moby overleed op bijna 15 jarige leeftijd, maar  hoe wil het toeval zijn dat ntb toen ik in Suriname was. Zij was uit eigen nest en zelfs mijn overleden papa heeft Moby nog gezien. Geen huisdier hebben we langer gehad

Ze heeft desondanks kort voor haar overlijden nog heel erg genoten van een hele lange wandeling op de Renderklippen

Dat we hebben ontdekt dat onze dierenarts een ongelofelijke lul was en wij zijn overgestapt n.a.v. ratje naar andere dierenarts

Niet begrijp dat Unive  dit jaar tot klantvriendelijkste verzekering is uitgeroepen, dit jaar was ik eindelijk van ze verlost

Evenmin dat de Jumbo de beste supermarkt zou zijn. Ik heb er nooit echt met plezier boodschappen gedaan

Dat we afgelopen jaar op 1 augustus 5 jaar de sleutel van onze huidige woning hebben

Het 5 jaren plan betreft verbouwen niet is gehaald

Manlief en ik elkaar dit jaar op tweede kerstdag 18 jaar elkaar kennen en dat dit toch echt best bijzonder is!………..

Dat ik mijn ouders meer dan ooit mis.

Ik doe de deur dicht van afgelopen jaar. Ik hoef hem niet meer op een kiertje te laten staan

Door het kiertje heb ik al gekeken, dat was  best meestal mooi

Of niet, en vergiste ik mij in de wind

De kracht die ermee gepaard kan gaan zonder de wind te zien

Alleen al door wat deze veroorzaken kan

Het wetend, verzetten heeft geen zin

Die wakkerde aan tot vlagen en lieten dingen zien door die deur die ik niet wil

En toch, nu kon ik hem nog sluiten tegen wat ik niet meer wil

De deur was niet dicht en nooit op slot, maar dit was te wild

Ging verder dan een storm.

Orkaankracht vernietigt en maakt zaken kapot

Voorgoed, voor altijd

Geen weg terug.

Een slot

Letterlijk, figuurlijk

Onherstelbaar

De storm ging liggen.

Het werd stil en ik trek  mij terug in ons enige echte cocoon

Daar waar het om draait.

………

Een gelukkig Nieuwjaar

Moby, ons trouwe maatje overleed toen ik in Suriname was. Ik had voor mijn vertrek naar Suriname haar toegesproken dat ze daarmee hopelijk zou wachten tot ik terug was. Het ging niet goed met haar, maar mede door prednison ging het ook weer wel. Ze liep mij constant achterna tot ik de deur achter mij dicht trok om naar Schiphol  te gaan.  Ze mocht op een maand na net geen vijftien worden. Overigens een hele leeftijd voor een hond. Vanaf haar geboorte was ze bij ons en een jong van Saga 1. Mijn vader was heel erg ziek, maar hij  heeft destijds nog wel het nestje met puppy’s gezien waaronder dus onze Moby. Moby hebben wij van al onze huisdieren het langst gehad. Ik herinner mij hoe wij destijds met een doos met de puppy’s nog naar mijn ouderlijk huis zijn geweest. Hoe mijn vader uitgeput van zijn ziekte de puppy’s onder ogen kreeg.

Toen wij daarvoor voor een echo gingen verwachte de dierenarts. Bij deze dierenarts had ik privileges ; ) . Zelfs met onderbroek aan kwam hij mij onder ogen als ik aan de bel trok, wij woonden nu eenmaal bij elkaar 0m de hoek; ) er 1 of geen te zien. Toen was er ook teleurstelling, bij de dekking was afgesproken dat 1 jong naar het baasje van het mannetje zouden gaan. Groot was de verrassing dat er toen toch drie jongen geboren werden en waar wij Moby vanuit het nest hielden en konden houden welteverstaan . Moby en haar moeder Saga 1 werden onafscheidelijk. Toen Saga 1 overleed werd Moby letterlijk depressief. Ze kwam vanaf die dag de mand niet meer uit en veranderde van het ene op het andere moment in een oude futloze dame . Op een gegeven moment leek het of ze niet lang meer (wilde) zou leven. Een lichtpuntje voor haar bleek werd toen wij besloten om een puppy erbij te nemen. Moby heeft namelijk nooit voor nageslacht gezorgd, hoe graag wij dat ook gewild hadden. Ze bleek onvruchtbaar en is zelfs in haar hele leven nooit loops geweest. Saga werd het puppy genoemd  en dus vernoemd . Moby knapte er weer helemaal van op dat ze niet meer alleen was.

Vanavond zijn we met Saga naar de dierenarts geweest voor een echo. Saga lijkt niet zozeer te lijden onder het verlies van haar peetmoeder, maar wij zelf wilden wel graag twee teckels zoals voorheen. Wij hadden dus besloten om een nestje bij Saga te krijgen mocht het lukken. Het leek ons ook geweldig om nog een keer weer een nestje met  puppy’s in huis te hebben. Dit keer moesten wij echt op zoek naar een mannetje.  Saga is dan wel een rasechte teckel, maar zonder papieren. Maar daar ging het ons niet om. Maar het maakte de zoektocht wel een stuk moeilijker. Bij Saga hadden wij gewoon geluk gehad dat er mensen waren die een puppy wilden van hun teckel, genaamd Jansen. Er waren nu ook wel weer mensen die het wilden, maar er een verbod  op hadden i.v.m. de rasechtheid van hun teckel. Tell me not why. Ze durfden het niet aan terwijl de combinatie echt wel perfect was. Noemer ongelukje te riskant? ; ) Er zijn overigens wel een viertal romances geweest tussen Saga en teckel korthaar , Ordinair via marktplaats. Voor zoveel geld mag je een pleziertje hebben. Voor nageslacht zorgen ; )

De teleurstelling die ik vanavond ervoer had ik niet verwacht. Ik was er namelijk  helemaal niet eens vanuit gegaan dat het gelukt zou zijn. Maar stiekem dus toch wel. Juist door het feit dat er niets te zien was en dus het ook niet gelukt was raakte mij toch wel intens . De vorige dierenarts sprak namelijk nog op de kans van 1 jong. Deze dierenarts sprak uit dat er gewoon helemaal niets zat. Niets, niets, niets. …….

Waar het aan gelegen heeft weet ik niet. De kinderen waren na dit bericht erg teleurgesteld. Die  hap geld uit de portemonnee stelt ons ook  mede teleur, maar vooral het feit dat rondom 19 januari er niks zal zijn. Niets zei de dierenarts. Bij Saga 1 spraken ze nog over 1. U begrijpt mijn teleurstelling. Het was 15 jaar geleden, dat eigen nestje………..

Ik verwacht dus ook niets en heb zelfs geen hoop meer. Ik had het wel gehoopt, juist na Moby…….

Het is begin maart als Fabian  in een vriendenboekje mag schrijven. Natuurlijk is het op dit moment nog grotendeels een taak van moeders. Op de vragen die in het boekje staan mag Fabian antwoord geven en mams schrijft het vervolgens op. Wat wens je voor Bob vraag ik. Fabian hoeft er niet over na te denken. Ik wens  voor Bob prettige kerstdagen is zijn antwoord. Dat wensen wij natuurlijk ook voor Bob, voor heel veel mensen. Maar maart is daarvoor  wel een beetje  te vroeg. Wij hopen natuurlijk voor Bob dat hij een fantastisch kerstfeest heeft met familie om zich heen. Ik denk ook dat het voor hem wel zal lukken. Wij weten ook dat het anders kan. Kort voor kerst overleed er een moeder van een jongen wie bij Fabian in de klas had gezeten op zeer jonge leeftijd aan leukemie. Zij was nog maar begin dertig. Tja kerst is bij uitstek voornamelijk een familiefeest.

Maar toch, soms vallen er dierbaren weg. Soms raken familiebanden verstoord. Wat binnen ons vermogen ligt maken wij het ook zo gezellig mogelijk. Wij hebben elkaar als gezin en dat is iets wat heel belangrijk is en misschien ook wel bijzonder. Iets om te koesteren. Hoe vaak hoor je immers niet om je heen dat er weer een scheiding heeft plaatsgevonden?  Maar er zijn ook dierbaren weggevallen. Het is  een zoveelste kerst zonder mijn ouders.

Het is een eerste kerst zonder mijn schoonouders. Ik ken vele verhalen van mensen dat kerst soms anders verloopt dan wat we zien of graag zouden willen. Dat men echt eenzaam is of alleen. Dan men geen geld heeft voor een feest. Ook dat men misschien alles juist wel heeft, maar er niet van geniet en het als een verplichting ziet. Tijdens reclame en in tijdschriften zien wij overigens  alleen perfecte happy families en wordt het ons ook opgedrongen . Iedereen k(l)ijkt blij. Hele families zitten aan tafel. Geen besmeurde tafellakens en een keuken waarin het lijkt of er een bom is ontploft.  Moeders gaat goedlachs in glitterjurk de keuken in.  Geen verhit hoofd, geen irritaties, geen moeheid en ook geen stress. Geen gemis.  Of is soms kerst toch ook vaak maar schone schijn?  Dan bedoel ik niet het tafellaken en de kerstverlichting. ……

Ik wens iedereen een hele fijne warme kerst toe.

In het begin viel het nog niet mee om de draad in weer op te pakken na mijn verblijf in Suriname. Alhoewel het snel allemaal weer gewoon is en werd gedaan (zoals de plicht roept) valt het ook weer enigszins tegen. Wezenlijk verandert er weinig, maar de kou valt extra op. Het verslag heeft nog op zich laten wachten, ik ben er al net zo lang weer als  ik weg was. In Suriname leefde ik bijna zonder klok. Het was er heerlijk weer in een prachtige omgeving. Over het algemeen hebben wij het bijna constant droog gehouden en zon gehad. Wat wil een mens nog meer. De warmte is mij erg meegevallen. Natuurlijk zijn er ook teleurstellingen geweest en minder leuke gebeurtenissen.  Maar  gezond en wel terug zijn is belangrijker. Gelukkig heb ik  geen last gehad van erge ongemakken want een buikloop in een korjaal wil je echt niet ; ) .

In het begin heb je een bepaalde voorstelling, in het echt is het altijd anders. Kijkend na de aflevering van Ramon Beuk Terug naar mijn roti kom je ook enigszins bedrogen uit. Sommige dingen zijn zo anders aldaar dan ze wezenlijk gebracht worden. Het maakt niet uit. De ervaring op school vond ik het mooiste en bracht ons in contact met., maar ik zou het mooi hebben gevonden als er  meer contact was geweest met de dorpelingen.

Over de groep kan ik het nodige vertellen. Om de discretie van  personen niet in het geding te brengen, zal ik zo aardig zijn om mij voornamelijk te beperken tot het afscheid op Schiphol. Dat was er dus niet!  Met 1 vrouw klikte het goed en ging ik veel mee om. Wij werkten dan ook samen op de school . Daarmee zal  ik contact onderhouden. De rest van de groep viel bij de douane in een oogwenk uit elkaar. Er werd niet eens  meer gegroet naar elkaar! Ik was als laatste en hoorde van V hoe iedereen door de deuren was gestormd.  Kun je je dit voorstellen na drie weken dag en nacht met elkaar te hebben doorgebracht.

De vinger kan ik er niet op leggen. Ik vond het zo raar en niet sociaal, was des te blijer manlief en kids weer in mijn armen te kunnen sluiten. Een ontvangst waar je u tegen zegt. Tegen de reisleiding werd door de groep wel heel anders gedaan en uitbundig afscheid van genomen. Door een paar mensen in de groep werd soms best wel kinderachtig gedrag vertoond zoals na-apen. Blijkbaar was het reisgezelschap een complexe groep die het formeel nog netjes met elkaar heeft uitgehouden maar elkaar nooit uitgezocht had  indien men het vooraf voor het zeggen had gehad. In zekere zin is het jammer geweest dat deze groep geen diepgang had en gesprekken angstvallig vermeden werden waardoor nooit iets bij de naam werd genoemd. Maar het was ook een uitdaging. Het zou mij ook niet weerhouden van weer een keer een dergelijke uitdaging aan te gaan met een onbekend reisgezelschap. Een gebrek aan privacy heb ik wel gemist en niet altijd je eigen ding te kunnen doen, maar vaak afhankelijk was. Ook zie ik nog wel een taak liggen bij de organisatie van het vrijwilligerswerk. Sommige zaken zouden ze beter anders aan kunnen pakken. In ieder geval is het niet zo dat door het voorgaande gegeven de reis als negatief  heb ervaren. Nee, ik had het niet willen missen. Ik zou zo weer heen gaan.  Onder de linkjes een overzicht van de reis en het vrijwilligerswerk. Vroeg of laat komt er vast nog weleens een blogje bij of de oude blogs nog aangevuld.

Welcome in the jungle en Apetina

Het vrijwilligerswerk op school

Expeditie in de jungle

In de sula (filmpje)

Het eten

Aan het eind van de regenboog

Rondreis

Paramaribo

Twee dagen brachten wij nog in de omgeving van en in Paramaribo door. Het hotel waar wij zaten was echt luxe in vergelijking met al het andere. Het was  ook heerlijk om na het verblijf uit het oerwoud een koud pilsje of wijntje te kunnen bestellen. Als het al in de jungle beschikbaar was werd er meteen een prijs opgezet die vaak niet meer reëel was. Er werd flink aan verdiend zeg maar, dan bleek het er wel te zijn.  Met de nieuwe lading was er 1 fles wijn meegekomen voor een week. Die hebben we tot het laatst bewaard.

Paramaribo doet zekers niet stads aan. Het oude centrum doet zelfs wel klein aan. Ik zie zelfs dat daar ook monumentenzorg is, alhoewel de meeste gebouwen wel een likje verf  of onderhoudsbeurt kunnen gebruiken. De jacht om voor het thuisfront met wat leuks aan te komen was eerlijk gezegd teleurstellend. Nu hadden wij ook geen tijd om uitgebreid te winkelen. Het winkelaanbod viel ook tegen en was weinig tijd voor. Wij gingen een fietstocht maken door de Commewijne. Met gevaar voor eigen leven fietsen we door Paramaribo en de Jules Wijdenboschbrug over. De fietsen kwamen van een verhuurbedrijf uit Ameland. Wij hebben die dag een grote afstand afgelegd. Wij hebben nog  een bezoek gebracht aan Nieuw Amsterdam ( fort en voormalige  strafgevangenis) waar een museum gevestigd is. Dan gaan wij nog dolfijnen spotten. Wij zien ze inderdaad, maar van verre afstand.

De laatste dag in Suriname is het feestdag . Het is Onafhankelijkheidsdag (Srefidensi). Wij zijn al vroeg in de stad en eerlijk gezegd valt het wat tegen.  Er staan wel kramen, maar veel winkels zijn dicht. De parade zou achteraf pas om vijf uur beginnen, daar ging het ons om. Na een zoveelste terrasje en eindeloos gesjok had ik liever bij het zwembad gelegen. De terugvlucht hebben we namelijk die nacht ook nog voor de  boeg. V wil graag tot de parade blijven en ondanks mijn moeheid stemmen  M en ik er maar mee in. Dat dit nog heel vervelend had kunnen aflopen blijkt op het moment dat geen enkele taxi voorhanden lijkt. De  taxichauffeurs waar we een beroep doen kijken ons met argusogen aan. Ze willen ons letterlijk niet meenemen. De reden, we zijn nat. De parade is namelijk helemaal in het water gevallen. Het begon te stortregenen op het moment dat Bouterse arriveerde. Gelukkig zijn we nog wel getuige geweest van de oefeningen. Ik heb nog een tijdje de paraplu mogen delen met een Surinaamse vrouw. Haar man nam deel in de parade. Toch wel sneu hoor. Uiteindelijk is er toch een taxi bereid om ons mee te nemen. Wij moeten op een dikke laag kranten gaan zitten. Ik ben blij, het idee dat wij  het vliegtuig  gemist zouden hebben!!!  Tja, ik had wel langer willen blijven, maar niet zo.  Het zit erop, het vliegtuig zal vertrekken om half 2 in de nacht. De vlucht zou 100 keer aangenamer verlopen dan de heenreis…….

Paramaribo vanuit de lucht (Blue Wing)

De brug

Draaimolen

Straatbeeld

Monumentenzorg, ook in Suriname, hier dan maar aan het werk?

Palmentuin

In de laatste week van mijn verblijf in Suriname hebben wij nog een rondreis gemaakt. Deze was voor ons al uitgestippeld. Eerlijk gezegd zou ik een andere keuze gemaakt hebben als ik het zelf voor het zeggen had gehad. Wij vlogen terug naar Paramaribo waar wij na een overnachting richting Apoera vertrokken. De avond in Paramaribo gaan wij nog de stad in en eten we roti. Het valt op dat er veel Nederlanders bij het restaurant zijn. Overigens valt het op dat het restaurant een grote kale ruimte is. De roti smaakt overigens heerlijk, maar is zo heet dat ik mij er bijna in verslik. De rit richting Apoera was een erg lange saaie rit  van bijna 350 kilometer over een baskietweg door savannegebied. Met V hadden we gelukkig nog wat ruimte in het busje. Ik hoor een opbiecht van iemand die stiekem in de tas van de kokkin had geneusd. Ik begin mij steeds meer te verbazen over deze persoon in de groep die voor het oog zich heel sociaal voordeed naar  de bevolking toe en dan dergelijk gedrag  vertoont.  De Savanne  is toch behoorlijk anders als het tropisch regenwoud. Apoera had ooit de tweede stad van Suriname moeten worden. Het was nu min of meer een spookdorp. Toen we aankwamen was er wel teleurstelling in de groep na die lange rit zonder echte bezienswaardigheden. Er schijnt wel een mooie waterval in de buurt te zijn . Er was helemaal niets te doen in het dorp. Er reed wel veel politie rond. We zagen ze een brommer inladen, maar er lag ook een auto op de kop in de sloot. We zagen dat daar geen polshoogte bij genomen werd. Het pension was ook teleurstellend. Het was een klein vies benauwd hok waar we met zijn drieën de slaapkamer moesten delen. Het voelde niet prettig ondanks wij nu in een huis zaten. De hele nacht hoorden we gejoel van honden.  Dan toch maar liever een hangmattenkamp. Er schijnt dat een dag later na ons bezoek er een opstand is geweest in het dorp. Gelukkig waren wij toen net weer weg. De tweede dag bezoeken we nog even het Indianendorp in Apoera welke er in vergelijk  wel veel netter uitziet dan Apetina. Via een hele gammele brug komen wij er. Er staat ook een oude stoomlocomotief . Daarna stapten we op een boot om richting  Orealla te varen. De rivier de Corantijn hier is breed. Orealla ligt in Brits Guyana en bevinden wij ons daarmee op ander grondgebied. We hebben dus ook toestemming nodig van het dorpshoofd. Dat kan tegen betaling. Wij  gebruiken de lunch in een hotel. Het hotel doet als een openluchtmuseum aan en alles is van hout. Ik zou hier veel liever geslapen hebben. Dat was namelijk ook de bedoeling geweest, maar aangezien het vliegtuig een dag later vertrok vanuit Apetina was deze overnachting uit het programma gehaald. We hebben nog een wandeling gemaakt door het dorp. De kinderen dragen hier schooluniformen in de kleurstelling  zwart, wit. We drinken nog een cola. Later blijkt dat we cola uit het jaartal 2004 hebben opgedronken! Het is goed gegaan ; )

We vervolgen onze tocht over de brede rivier. Het wordt bijna een vast onderdeel van de reis, van Suriname,(….. de motor slaat vaak af). Op een gegeven moment wil deze niet weer aan de praat. Gelukkig komt het ter plekke weer goed. Wij zien ook nog wat brulapen. Wij worden vervolgens naar Nickerie gebracht. Het hotel waar wij zouden verblijven is een paar dagen daarvoor afgebrand. Volgens de reisbegeleider hebben we met het appartement waar we nu verblijven het beter getroffen dan het hotel was. Het is dan ook een mooi, ruim schoon appartement met een groot dakterras. De volgende dag bezoeken wij de markt in Nickerie. Ik vind het wel moeilijk om te zien hoe de meervallen naar adem zitten te happen op de kramen. Het schijnt uren te duren voor ze dood zijn. Na het bezoek aan de markt gaan we door naar het natuurreservaat de Bigi Pan. We gaan met een boot richting het meer waar wij zullen overnachten. Het gebied heeft wel wat van de Wieden. Er zijn veel vogels waaronder de rode ibis. We zien onderweg ook een alligator. Het onderkomen waar we gaan overnachten is nog niet af. Er wordt nog volop getimmerd. In de nacht, sowieso niet, moet er geen misstap gemaakt worden, dan lig je in het water. We varen ook nog met de boot richting de oceaan waar een modderbad genomen kan worden.Ik begin er maar niet aan. Er wordt ontzettend veel vis gevangen. De vissen worden met een zwaai aan boord gegooid en drijven tussen ons in.  Die nacht moet ik met een vrouw op een kleine matras op de grond slapen.  Al rond 5 uur in de ochtend ben ik eruit omdat de deur klem zit en ik niet te veel lawaai wil maken om hem los te krijgen na mijn toiletbezoek. Ik zie daardoor wel een mooie zonsopkomst. De volgende dag als wij weer terug varen vergeet ik mijn tas met kleding en lakenzak. Gelukkig is mijn twijfel reden genoeg om een stuk terug te varen.

We hebben verder nog een bezoek gebracht aan Coronie en Groningen. Vaak vind ik het jammer dat ik weinig tot geen mogelijkheden krijg om te fotograferen. De bouwstijl, veel woningen spreken mij aan. Ze zien er vaak verweerd uit, zijn vaak armoedig of in krakkemikkige staat. Toch  zijn ze stuk voor stuk erg charmant en mooi om te zien. Soms is de tegenstelling ook wel groot, staat er toch een mooie dure opgepoetste auto naast de deur terwijl het huis bijna omvalt. Net zoals de tegenstelling in Coronie. We zien een kerkhof (veelal badkamertegeltjes) naast een autokerkhof. Er staat ook een school en een kerk naast.

In de avond vertrokken we naar Paramaribo. Ik mag mij zelf gelukkig prijzen dat ik een een tweepersoonskamer voor mijzelf heb.

Een laatste blik op Apetina en het schooltje (links midden boven)

Brug richting Apoera

Kerkje ( Indianen) Apoera

In het pension is niets echt prettig

Winkel in Orealla

Vanaf Brits Guyana zicht op Suriname

Meisje met aapje, maar het ging niet altijd even lief eraan toe

Nickerie

De meervallen is geen prettig gezicht (markt)

Netten worden uitgezet (Bigi Pan)

De vangst is groot, daar zitten wij dan tussen in.

Op de boot

Zonsopkomst boven de Bigi Pan

Alligator

Rode ibis

roofvogel

Coronie

In de rivier zwemt van alles, waaronder de piranha. In de avond werd ons ten sterkste afgeraden om het water in te gaan. Tegen de avond verschuilen zich gevaarlijke pijlstaartroggen aan de oever. Waarschijnlijk omdat het aan de oever warmer is. Met een zaklantaarn wordt duidelijk dat ze er daadwerkelijk zitten, vrijwel onzichtbaar onder het zand. Dat is het grote gevaar.  Op zich zal een pijlstaartrog niet snel een aanval doen op de mens, maar mocht je gestoken worden schijnt het voor een helse pijn te zorgen. Richard weet er alles van en vertelt dat hij een dag niet kon lopen. Op zijn zeventiende is hij gestoken door  een pijlstaartrog. Richard verzorgt het vervoer van ons met de korjaal. Kort voor vertrek komt hij met het verhaal aan dat slangen op licht afkomen. Dat jagers altijd met twee zaklantaarns op stap gaan. Indien een slang zich aandient in het duister ze een zaklantaarn van zich afgooien en de andere snel uitdoen. Vanaf dat moment ging ik in de nachtelijke uren toch weer wat minder zelfverzekerd naar het toilet midden in de jungle. Er was altijd wel geritsel om ons heen en onbekende soms helse geluiden. Ook onafgebroken het geluid van kikkers. Af en toe leek of er een kettingzaag gestart werd. Het schijnt een krekel te zijn. Af en toe laten de apen van zich horen. Maar misschien is het in de holst van de nacht nog wel het meest vreemde geluid dat van discomuziek. Dorpsbewoners zwengelen de volumeknop hard aan. De jungle heeft op dat moment eerder iets weg van een discotheek. Ze overstemmen de oerwoudgeluiden.  Maar ik ga van elk geluid houden en dichter bij de natuur was ik nooit.

Op het moment dat wij in Apetina zitten horen wij dat er een delegatie is afgereisd om bewoners te peilen hoe men er tegenover  staat dat er plannen zijn voor een stuwdam. Het leefgebied van de indianen, maar ook van de marrons zal onder water komen te staan. Onwerkelijk komt het over. Wat een vreselijke gedachte om maar te zwijgen welke details naar voren komen. Er zijn al de nodige problemen voor de bewoners door de goudwinning. Dit is funest. Mocht het maar zo gemakkelijk zijn.

Aan het eind van de regenboog staat een pot goud!

Het einde van de regenboog was er.Of Apetina dat mocht baten…..

Dan zou ik nu het plan tegenhouden

Het was nogal spannend of de tocht naar Rosenveltpiek door kon gaan. Eerst was er weer een probleem met een motor van de korjaal en gingen we pas twee uur later. We hadden vooraf duidelijk vermeld dat we met de expeditie mee zouden gaan. Wij zouden die dag niet op school komen en nu bleek dat de kinderen wel hadden staan wachten. Niet leuk natuurlijk. Voor de Rosenveltpiek moest door een kreek (Tutukreek) worden gevaren en het water stond ontzettend laag. Ook dit had aanleiding kunnen zijn dat de tocht geen doorgang had kunnen vinden. De korjaal vaarde soms met de bodem over het zand. Bij de kreek zag ik veel mooie vogels en vlinders. Mooie grote blauwe vlinders, de Morpho menelau vlogen er en veel ijsvogeltjes. De natuur was hier echt overweldigend. Hier was de natuur nog ongerept en nog ondoordringbaarder. In de kreek lagen boomstammen om, waar met moeite onderdoor gevaren kon worden. Het was een heel eind varen en dan zouden we kamp maken. Overnachten midden in de jungle. Je beseft dat als je daar wat overkomt je een serieus probleem hebt. Er wonen hier ook geen mensen meer, we zijn echt afhankelijk van onze begeleiders. Het mooie is dat alles goed is gegaan. Ik vond er eigenlijk helemaal niet engs aan. Wij lagen al vroeg in de hangmat want je hebt verder niets op de plek. Ik heb geslapen, maar was wel vaak  wakker. Het was werkelijk een kakofonie van geluid.  Krekels, kikkers, apen en de rivier. Op het zeil viel van alles. Daarnaast was het nogal oncomfortabel. Ik had het idee dat mijn benen hoger lager dan mijn hoofd, waarschijnlijk lag ik verkeerd om. Mijn rug voelde koud aan en alles voelde klam en vochtig. Je ligt bijna tegen elkaar aan en ik schijn een ware elleboogstoot aan iemand uitgedeeld te hebben. De 1 snurkt nog harder dan de andere. Ik hoorde zelfs iemand een scheet laten. Ik was blij dat ik daar mijn hangmat niet uithoefde in het stikdonker. Onvoorstelbaar hoe spannend en eng mij vooraf het overnachten in de jungle  leek. De uitzending van Terug naar mijn roti van Ramon Beuk maakte het allemaal ook wel erg spannend. Het schijnt dat de meeste Surinamers die in de stad wonen de jungle  maar eng vinden. Misschien voelde ik mij inmiddels al behoorlijk jungleproof ; ) Maar we hadden natuurlijk zeer ervaren mensen mee en tot nu toe was het met de enge dieren spotten enorm meegevallen. Ik heb wel een spin op mijn hoed gehad. Na de overnachting maakten wij een wandeltocht door de jungle. Helaas heb ik hiervan net als van de overnachting niets op video vast kunnen leggen, de accu was inmiddels leeg. Ik had te enthousiast gefilmd met de tochten in de korjaal. Een accu opladen gaat niet zonder stroom. Bij het gebergte de Roosenveltpiek waren wel 16 ara’s  rood, blauwe die boven ons vlogen waarvan een paar met elkaar in gevecht waren.

Voor het grootste gedeelte van de groep was 1 nacht in de jungle genoeg. Ik had nog wel een nacht gewild, maar was ook wel blij met mijn bedje op de lodge en het feit dat ik mij kon opfrissen en normaal op een stoel kon zitten en in bed liggen. De Tebutop is een zeer steile gladde granietrots. Deze zouden we gaan beklimmen. Ik vond het een grote uitdaging aangezien ik niet zo sportief ben. Het was daarnaast op het heetst van de dag. Het schetste echt mijn verbazing dat we bij de eerste klim waarbij touw gebruikt moest worden er al vier afvallers waren. Op dat moment was ik ook al kortademig en had een hoofd als een biet, maar ik had mij voorgenomen na alle uitdagingen die ik al ondergaan had deze ook wilde maken. Hoe zwaar ook, ik zou de top van die berg gaan halen. Ik vond het wel heel erg zwaar, maar dat het meest met de hitte te maken. En ook was ik  helemaal buiten adem, ik heb het gehaald met twee anderen en was echt trots op mijzelf. Het uitzicht was prachtig. Het regenwoud zover als je keek  rondom ons met uitzicht tot over grens van Brazilië en de rivieren en andere bergtoppen. Toen wij weer naar beneden gingen was het meer abseilen.

Op zich is dit wel een blog apart waard. Met donatiegelden is er een nieuwe gasoven gekocht welke door middel van een gasfles werkt. Ik had eerlijk gezegd meer een steenoven of iets dergelijks verwacht . De kokkin was zeer bedreven met koken op houtvuur. Een mooi gezicht hoe soms de pan op een groot vuur stond.  Het vier pits gasstel bleef dus vrijwel ongebruikt. Ik kon haar geen ongelijk geven. Als je dit al je hele leven gewend bent. Daarnaast zal de gasfles na gebruik ook weer gevuld moeten worden. Dat betekent de gasfles vullen in Paramaribo, terwijl hout altijd wel voor handen is en niets kost. Het enige nadeel was dat het water wat voor ons gekookt werd op het vuur nogal eens rokerig smaakte. De keuken was verder  primitief en met hygiëne ging het wel even wat anders eraan toe. De keuken komt ook voor in de aflevering Terug naar mijn roti van Ramon Beuk. Overigens is er wel een verschil als de tv erbij aan te pas komt hoe alles gaat. Voor het eco-toerisme  zou er meer behoefte zijn aan een westerse manier van eten. De oven zou daarin een bijdrage moeten gaan leveren. Daarnaast zou het de bedoeling zijn dat voor de kinderen op school twee keer per week in de pauze broodjes zouden worden gebakken. Voor het project heb ik mij ook gestort op brood bakken.Dat was lang kneden en het rijzen gebeurde in de zon. We bakten ook broodjes voor ons zelf. Op het dorp zelf stond een onafgemaakte bakkerij. Het was wel roeien met de riemen die je hebt, lang niet alles was er en ook niet ter plekke ter koop. De zandkoekjes waarvan ik het recept via een sms’je kreeg van manlief waren een groot succes. Tja, wat ben je er eigenlijk maar voor nodig. Bloem, suiker en boter.

Update,  ik zag dat momenteel ook de bakkerij in het dorp af is. Ik zag mijn filmpje gelinkt. Er gaan dus nu echt broodjes gebakken worden voor de kinderen op school. Mooi! Ik zag Ramon Beuk op de foto ; )  Zou hij er nu zijn?

Op zich was twee weken het eten best eentonig. Bijna elke dag stond er kip met rijst op het menu. Twee keer warm eten op een dag was wel fijn. De positivo van de groep maakte een keer de opmerking toen het avondeten kwam. Krijgen we nog eten, nou zeg. Wat geweldig zeg,  wat een verrassing zeg, heerlijk. Op een gegeven moment kon ik het rijtje woorden wat zij dagelijks zei dromen, PS…ik ben toch echt wel gewend aan drie maaltijden per dag. Maar ze zei werkelijk bijna bij alles het voorgaande riedeltje .  Heel af en stond er ook wat vis op het menu, maar de vis is van kwik vergeven door de goudwinning. Een triest relaas voor de bewoners . Ondanks bewijzen hoe het de gezondheid schaadt komt er geen oplossing. Ik vind het wel jammer dat ik weinig met het plaatselijke eten kennis heb gemaakt. De mogelijkheden daarvoor hebben zich ook niet echt aangediend. Er wordt veel gebruik gemaakt van cassave, dat heb ik wel gegeten. Verder wordt er dus veel vis gegeten en wordt er gejaagd. Er zijn ook kostgrondjes waar op verbouwd wordt en worden er insecten gegeten. Er is geen winkel en de voorraad raakte erg uitgeput. Op een gegeven moment was ook de koffie op, ik en geen koffie…. we moesten toen echt wachten op een nieuwe lading uit Paramaribo.

De kokkin lachte vaak naar mij en deed dan een poging om mijn naam goed uit te spreken. Haar kleindochter was vaak in mijn buurt te vinden. Het is gebruikelijk dat het eerste kleinkind bij opa en oma gaan wonen. De kleindochter zat ook bij mij in de klas. Ze kwam regelmatig even bij mij op schoot  zitten. Op een avond viel ze zelfs in slaap op mijn schoot.

In Paramaribo at ik trouwens een keer de echte roti. Ik had het niet zo heet verwacht.Verslikte mij er bijna in.

Een varaan bezoekt de keuken

Of deze op het menu is gekomen zullen wij niet weten

De eerste dag van mijn vrijwilligerswerk waarbij je overigens je voorkeuren kon aangeven bestond uit het opruimen van de bibliotheek. Het was echt een grote puinhoop, onvoorstelbaar. 1 dag met zijn tweeën daar was bij lange na niet genoeg om de boel op orde te krijgen. Er was op school van groep 3 en 4 een juf ziek. Wij konden ook kiezen om voor de klas te staat. Ondanks  het mij wel een beetje eng leek was het ook iets wat ik ontzettend graag wilde doen. Twee mensen van onze groep die de eerste dag voor de klas hadden gestaan waaronder de positivo waren helemaal af en wilden beslist wat anders. Samen met V besloten wij toen voor de klas te willen gaan staan. Verder was ook niemand enthousiast of durfden het niet. Ik vond het geweldig  omdat juist te kunnen doen, op deze  manier werd het ook geen strijd wie wat ging of wilde gaan doen. Juist daardoor zou ik meer in het dorp verblijven en dichter bij de mensen komen te staan. Die ervaring was ook heel bijzonder. Groep 4 was heel rustig en bedeesd. 4 meisjes en een jongen met een oer-Hollandse naam Henk. Groep 3 was veel groter en de meeste kinderen waren nog wat moeilijk te sturen. Sommige hadden pas sinds oktober voor het eerst onderwijs en voor het eerst werden ze geconfronteerd met de Nederlandse taal. Het leek echt op zoiets als de kat van huis is dansen de muizen. Wij zullen maar even buiten beschouwing laten wat een juf van school zei tegen de kinderen  wat we gingen doen als ze niet luisterden ; ) Vooral na de pauze leek het soms op een kippenhok, ze waren dan lekker ondeugend zeg maar. Het was ook een beetje moeilijk om les te geven aangezien niet aangegeven was wat we exact moesten gaan doen. We werden zo voor de klas gezet zonder uitleg en daar stonden we dan. Er was bovendien maar zeer weinig lesmateriaal voor handen. Dat was ook een uitdaging. De kinderen van groep 4 wisten zelf een beetje welke opdrachten ze hadden. Toen het schoolhoofd boekjes in mijn handen had gedrukt waren ze nog niet toe aan dat niveau. De kinderen keken mij met grote ogen aan en durfden eerst niets te zeggen.1 meisje schuifelde naar de kast en kwam uiteindelijk uiterst verlegen met het juiste boekje aan. Wat een lieve kinderen . De kinderen wilden overigens het liefste tekenen en konden soms dwingend roepen juffrouw tekenen. Ze  tekenden opvallend vaak vliegtuigen. Het vliegtuig heeft natuurlijk ook iets magisch als je beseft dat waarschijnlijk de meeste kinderen nooit buiten hun woonplaats zijn geweest. Alleen het oerwoud kennen. Zelfs ik vond het iets magisch hebben toen we eindelijk weer eens een vliegtuigje zag aankomen, zo zwevend over het oerwoud. Beseffende dat zonder korjaal en vliegtuig hier nooit te komen was. Dat als het vliegtuig niet zou komen ik daar vast zat.

Wij zongen liedjes met de kinderen. De kinderen zongen een welkomstlied, zo schattig. De video is hiervan helaas mislukt    Wij hebben schrijfoefeningen met de kinderen gedaan. Wij hebben met ze gerekend en gelezen. Ik moest zelfs een repetitie rekenen afnemen. De kinderen gebruikten mijn vingers als telraam. Ter plekke bedachten we zelf opdrachten. Het ging eigenlijk  hartstikke goed. De rest van de tijd daar zijn we daarom juf gebleven. Wij gingen dan voor 8 uur in de ochtend richting het dorp met de korjaal waar de school eerst formeel met een ceremonie begon. Netjes staan de kinderen voor het lokaal, zingen en hijsen de Surinaamse vlag. De eerste dag op school zongen de kinderen ook het welkomstlied. Heel ontroerend om te zien. kinderen hebben allemaal (behalve de kleuters) een schooluniform  aan.
Het Wayaans is hun moedertaal en het praten in Nederlands geeft nog wel eens communicatie problemen. Het onderwijs wordt in het Nederlands gegeven en is soms moeilijk te begrijpen voor de kinderen. Bovendien is er pas sinds 2006 weer onderwijs na jaren hier van te zijn verstoken!

Het grootse gedeelte van onze groep wilden werkzaamheden doen bij de lodge, maar dat was niet echt mijn ding. Er was niet eens een plan en er ontbraken materialen. Dat een enkeling van de groep soms opmerkte dat we misbruikt werden door voor de klas te staan  lieten we maar langs ons heen glijden. Ik ervoer samen met V dat door onze werkzaamheden daar en de groep op het eiland dat er een tweedeling kwam. Naast het werken met V bleken we het namelijk goed met elkaar te kunnen vinden. Wij waren goed in staat om onze eigen gang te gaan en onze eigen beslissingen te nemen. Twee van onze groep  drongen zich wel veel op de voorgrond was mijn beleving , het was een interessant proces om te zien hoe een paar zich daar naar gingen aanpassen.  De enige man die mee was, was onpartijdig en zweefde er wat  tussen in. Achteraf was ons reisgezelschap een grotere uitdaging dan de klas bedenk ik mij ; )

Graag zou ik nog wel een keer weer naar  Apetina, en de school terug willen. De kinderen zijn mij echt bijgebleven. Ik zou een volgende keer wel beter voorbereid zijn. Voor de klas van Fabian zal ik nog een keer over deze school gaan vertellen.

Kinderen worden  met de korjaal naar school gebracht.

Drie weken Suriname, waarvan twee weken in Apetina zitten erop. Het was een hele bijzondere ervaring. De vele ervaringen gaven mij het gevoel dat ik veel langer weg geweest ben. Apetina  ligt op een paar honderd kilometer van de hoofdstad Paramaribo , ver in de grotendeels ondoordringbare jungle. De heenreis vanaf Schiphol begon al met een dikke drie uur vertraging. Het vliegtuig had technische problemen waardoor er met een andere maatschappij ( Amerikaanse) moest worden gevlogen. We zaten werkelijk daar als sardientjes in een blikje gepropt voor 9 uur lang. Een tv-scherm vertoonde constant sneeuw op het beeld.  Kort gezegd was het wachten op en de vlucht nogal afzien. Het was een erg late aankomst in Paramaribo waardoor ik amper een paar uur heb geslapen alvorens wij onze reis gingen voorzetten richting Apetina. Er werd gevlogen met  de maatschappij  Blue Wing. We proberen maar even te vergeten dat Blue Wing op een zwarte lijst staat. Het vliegtuig zag er dan ook behoorlijk krakkemikkig uit. Toch ervoer ik de vlucht als geweldig en verliep deze voorspoedig. Ik had geen angst en vond de landing echt een belevenis.  Als een stuiterbal gingen wij over de grasmat (airstrip).  Het oerwoud is van bovenaf echt immens groot en inderdaad is een vergelijk met broccolivelden snel gemaakt. Het intense groen viel mij echt op bij de landing. De start, maar vooral de landing op de airstrip van Godoholo is een belevenis op zich.

We vaarden vanaf Godoholo met een korjaal verder. De tocht duurde erg lang aangezien het water laag stond. Er zijn veel rotsen en stenen op het traject waar de korjaal doorheen gemanoeuvreerd moest worden.  Op een gegeven moment raakt de schroef toch een steen en raakt defect. Net op dat moment komt er een hoosbui aan. Er is geen reservemotor aanwezig. Hoe groot wil het toeval zijn dat  daar een huisje van marrons aan de oever staat en daar gelukkig wel aan land kunnen gaan. De bewoners zijn niet thuis. Aan het wasgoed is te zien dat er een klein meisje woont. Ik besluit voor de onbekende bewoners wat meegenomen kleertjes achter te laten. We wachten tot bijna de schemering als er eindelijk een  andere motor voorhanden is. Deze moest worden gehaald bij een Marrondorp  verderop, op enkele uren varen. De motor heeft heel wat minder vermogen als de vorige. Onze eerste overnachting in het oerwoud is in een hangmattenkamp. Het werd al een beetje duidelijk welke karakters de medereizigsters hadden. Wij gaan al heel vroeg liggen. Er is weinig te doen daar. later in de ochtend hoor ik voor het eerst brulapen. Het tovert een glimlach op mijn gezicht. Ik ben echt in de jungle belandt.   In de ochtend horen we ook dat het de gewoonte is dat bezoekers daar bier kochten. Nou hadden we dat maar geweten! Daar hadden we die avond daarvoor nou net zo’n zin aan gehad.

De volgende dag varen we verder. Het wordt ook weer varen in het donker!!.  Er worden geen lampen gebruikt, die zijn er niet. Varen in duisternis is een belevenis op zich en zeker niet zonder gevaar. Nu het water laag staat is het gevaarlijk als er een rots over het hoofd gezien wordt. Gelukkig is er veel licht van de bijna volle maan. De bootsmanen (Indianen) zijn zeer ervaren. Vuurvliegjes zien eruit als dwalende elfjes in het bos. Ik had het nooit eerder gezien. Het doet sprookjesachtig aan.

In het donker moet de korjaal ook nog een paar Sula’s(stroomversnellingen) passeren waarbij wij moeten uitstappen en de bagage en voorraad er ook uit moet. De laatste Sula voor Apetina is groot.  Daar staan we dan onder het licht van de maan met  op de achtergrond mysterieuze geluiden.  Wij hebben er die dag dan bijna tien uur! varen erop zitten. Onze kont voelt aan als een houten plank. We zijn dan ook best moe.  In de groep zit een vrouw die wel heel geraag haar stem wil laten horen. Ze is het tegenbeeld van Michella van echte meisjes in de jungle. Hoe vaak Michella in het progamma roept wat een ellende roept, hoor je deze vrouw wat geweldig of wat fantastisch roepen. Zij wil meteen het werk, hangmatten uit handen nemen van de indianen of het zielige mensen zijn en begint met een aanval naar de groep. De komende tijd zal dat zo blijven.

Midden in de nacht word ik wakker en denk  dat het geluid van geknetter van regen is. Slaapdronken stap ik uit bed om dat ik toch twijfel , vervolgens zie ik dat er een maagdelijke palm in brand staat! Bij onze aankomst , vraag mij niet waarom, werd deze in brand gestoken. Het vuur was gedoofd, maar blijkbaar weer aangewakkerd in de nacht. Niet zonder gevaar zo dicht bij onze lodge  gedekt met palmbladeren. Ik wilde wakker blijven om alert te zijn , maar was blijkbaar meteen weer in slaap gevallen. Gelukkig was alles goed gegaan, maar ik vond het wel zonde van de  palm. Met licht zie ik dat er nog veel meer verkoolde boomstammen staan.

Het is een mooi idyllisch eilandje, grotendeels overwoekerd door ondoordringbaar woud. Er staat dus een lodge, er is een open keuken en een primitieve wc op een pakweg 200 meter lopen. Dat is dus leuk als je midden in de nacht naar de wc moet. te midden van alle onbekende geluiden en met geritsel om je heen. Er is nog een zeer primitief hutje waar de kokkin en haar man slapen. We hebben vanaf het eiland uitzicht op het dorp Apetina. We bezoeken het dorp en de school en nemen de werkzaamheden door. Op het eilandje is geen stroom. Hoe kan hier dan ooit een elektrische oven dienst hebben gedaan? We gebruiken olielampen. In het dorp zelf is alleen stroom in de avond. De eerste dagen van ons bezoek niet. Vreemd is het om in de rimboe de telefoonmast te zien. Sinds een paar maanden staat deze er. Al die tijd was ik er van uitgegaan dat ik geen contact met het thuisfront kon opnemen. Dat was mijn grootste bezwaar van mijn reis. Nu kon ik gewoon manlief en kids eens bellen of sms’en. Zoals op manlief verjaardag. De mensen van mijn groep zongen voor hem. Dat was wel erg leuk. De mobiele telefoon deed het op het dorp ook goed onder de jongeren. De soms hele blitse telefoons staken in schril contrast af tegen de andere indrukken van het dorp welke  over het algemeen zeer armoedig aandoet.

Onderweg

Brokopondo

Interieur

vliegveld Godoholo

Varend met de korjaal over de Tapahonierivier in de avondschemering

zonsondergang

Het dorp Apetina

Het eilandje met de lodge, keuken , in de rivier wassen wij ons. Er zitten pijlstaartroggen en piranha’s

Zonsondergang boven Apetina, met let op:de telefoonmast

Een flink aantal dagen stond ik als juf voor de klas. Op een gegeven moment zijn wij met ons klasje in de sula gaan zwemmen. De rivier heeft een sula (stroomversnelling) voor het dorp liggen. De inwoners vangen er vis, wassen er zich en wassen er hun kleding. Tevens is het een waar speelparadijs voor de kinderen. De kinderen daar zijn ontzettend bedreven hoe om te gaan met de kolkende rivier. Ze leren al heel vroeg met het water omgaan. Zo zag ik een baby met een touwtje om haar middel in de rivier zitten. In de sula is een sterke stroming. Voor de kinderen is het een waar zwemparadijs. Ik sta versteld hoe op zeer jonge leeftijd de kinderen al aan de rivier ( Tapanahony-rivier) toevertrouwd worden. De ouders en kinderen kennen geen angsten. Echter is duidelijk, dat de stroming zo sterk is dat wij ons er niet zo mee met laten voeren. …..

Ver in de jungle was geen internet. Dus ook niet de mogelijkheid om een blog te schrijven. Zou ik dat gewild hebben? Nee. De wereld zonder internet beviel mij prima. Een ouderwets dagboekje hield ik daar bij.  Drie weken hoorde ik amper het nieuws. Ik heb daar zelfs vrijwel zonder de tijd geleefd. In de ochtend werd het koud en wist je dat het snel ochtend werd. Over het algemeen stond je dan ook meteen op, dus rond een uur of zes. Zelden lag ik laat in bed. De avonden duurden over het algemeen lang. Maar de avonden waren prachtig met een kakofonie van geluiden. Je hoorde vele kikkers, soms leek of er een kettingzaag in de verte werd gestart, krekels, nachtvogels en soms brulapen die leken op een snelweg met razend verkeer in de verte. We maakten een stikdonkere nacht mee, maar ook volle maan en een prachtige sterrenhemel afgewisseld met weerlicht. Altijd hoorde je wel iets ritselen of voor mij onbekende geluiden. Op de foto ben ik bij het hangmattenkamp  nabij de Rosenvelt piek. Dat betekent slapen in een primitief plaatselijk opgezet kamp en ver weg van de nog enigszins bewoonde wereld,in dit geval Apetina welke ook een paar honderd kilometer vanaf Paramaribo ligt . Het kan niet anders dat ik inmiddels al een beetje jungleproof was want ik vond het niet eens spannend, terwijl ik eerst alleen maar beren op de weg had gezien. Wat wil zeggen, voor ik uit Holland vertrok.  ; ) We hadden goede locale gidsen mee, anders is inderdaad de jungle doodeng en niet te doen. Op dit moment ben ik druk  bezig met mijn blogs. Die kan ik moeilijker bijbenen dan het  rode dagboekje. Er staat zoveel in om op terug te kijken. Je maakte zoveel mee dat je soms zelfs vergat iets op te schrijven. Gek is het dat ik minder dan een week  geleden nog in Suriname was, maar het verschil met Nederland zo groot is dat het nu al bijna onwerkelijk lijkt. Het is ook erg koud.Nou laat ik zeggen, zo snel mijn blogs klaar zijn gaan ze online.

Drie weken Suriname waarvan twee weken in de  jungle zitten erop. Het was een fantastische en unieke ervaring waarbij ik ontzettend veel beleefd en meegemaakt heb. Dat is niet even snel in een blog te vatten, daar ga ik echt voor zitten. Nu is het vooral het laten doordringen. Door alle belevenissen leek het in Suriname of ik veel langer weg was. Eenmaal in Nederland terug lijkt het ook allemaal weer snel gewoon terwijl ik pas sinds zaterdag terug ben. Ik kreeg een warm lief ontvangst op Schiphol van mijn mannen. Aan de deur thuis hing  een mooie zelfgemaakte krans van mijn beste vriendin met een hartelijk welkom. Saga was dolblij mij terug te zien. Er was helaas 1 enthousiast maatje minder om mij te begroeten.

Ik had het droevige nieuws al te horen  gekregen in Suriname. Het nieuws kwam daar ook niet onverwachts. Michel heeft onze Moby laten inslapen op 8 november. Het ging niet meer. Kort voor ik naar Suriname vertrok had ze nog een zware epilepsie aanval gehad. Met prednison kreeg ze  toch nog een aantal hele goede dagen. Voor ik naar Schiphol vertrok liep ze nog steeds achter mij aan, gaf haar nog een paar knuffels en vroeg haar het nog even vol te houden. Ik vond het wel moeilijk dat uitgerekend Moby overleed toen ik in Suriname was. Op een maand na hebben wij  haar 15 jaar gehad. Ze was de dochter van Saga 1 en mocht zelf helaas nooit puppy’s krijgen. We hadden dat destijds wel gehoopt. Moby kreeg een mooi plekje onder de grote beukenboom.

Acht maanden geleden, ik stond voor de keus, wel, niet. Ik twijfelde dat ik er buikpijn van kreeg.  Inmiddels acht maanden verder.
Inmiddels ben ik doordrongen van het feit dat als het goed is, ik volgende zaterdag rondom deze tijd niet naar herfstbladeren kijk.
Rode, gele en oranje bladeren dwarrelen hier dan mee met de wind zoals ik dan over brocollivelden zal zweven, mij brengend naar het woud. Zwevend op een manier dat ik er waarschijnlijkheid buikpijn van zal krijgen.
Geluiden van het oerwoud die ik niet ken ineens werkelijkheid zullen wezen, een tropisch woud. Mij begeven tussen de indianen in een leven wat ik niet ken. Back to basics, het lijkt mij een fijn gevoel. Zo volop in de natuur met zo weinig iets, of meer dan we hier in Nederland ooit zullen hebben.
Het lijkt nog  steeds zo onwerkelijk, het is zo, zo ineens dichtbij. Het zorgde voor verandering, iets wat bij alle seizoenen hoort. Niet voor een verandering die gedicht wordt bij een gevoel die bij vallende bladeren horen. We hebben het aanvaardt dat sommige dingen bij het leven hoort. Dat iemand je geluk verstoord. Toch, genieten wil ik in het verre regenwoud. Maar met de open haard aan tussen manlief en kids, en beestenboel lijkt het nu nog zo ver weg. Lopend door het voor mij en ons zo bekende bos probeer ik een overeenkomst te vinden welke ik hier, maar straks niet zal vinden.

De bladeren ritselen onder onze voeten. Wij schoppen de meesten een paar centimeter vooruit. Dat het in het ritme van alle dagen nog blijft, steeds in een gesprek van alledag het iets over Suriname gaat. Of het iets is wat ver weg is en nog steeds een fantasie lijkt. Maar de realiteit dient zich dan eindelijk na 8 maanden aan.  Aankomende week zal ik  slapen in een hangmat tussen slangen en spinnen. Wassen in de rivier . Want zeker, het avontuur lonkt. Maar wat zal ik het thuisfront missen. Ineens is het zo dichtbij. Ineens zo echt. Ach het is maar drie weken. Het gaat vast heel snel voorbij.

Dan kijken wij terug. Eerst een paar uren, dan een paar dagen, de dagen worden maanden. En dan is het acht maanden geleden dat ik er was….

Kijkend of de fles verstopt in het bos er dan ook nog ligt. Speciaal verstopt als herinnering. 8 maanden later hem ophalen en zeggen weet je nog dit? Ook nog waar die fles ligt?

Acht maanden geleden zag ik meer beren op de weg. Ik ging niet over 1 nacht ijs betreffende mijn beslissing of ik wel of niet naar Suriname zou gaan. Diep in mijn hart wilde ik het wel ontzettend graag, maar juist manlief heeft mij  het laatste zetje moeten geven. Hoe ironisch is het dan juist dat dit tot een breuk met zijn ouders, mijn schoonouders heeft geleid. Het was 3 april ,de sterfdag van mijn moeder stond al in mijn geheugen gegrift, nu kwam er een wond op mijn ziel bij. Schoonouders die mij ntb op deze dag kwamen vertellen dat ik een egoïstische en slechte moeder was omdat ik dit ging ondernemen. Mijn man het wel verdiende in hun ogen en een vergelijk met mijn moeder durfden te maken, zonder enige affectie . Op een respectvolle manier een mening geven is wat anders, je hoeft het niet eens te zijn met elkaar. Deze manier heeft mij erg gekwetst en veel verdriet gedaan. De kinderen en mijn man ook. We zijn al bijna 18 jaar bij elkaar. Toch waren, en zijn er verder alleen maar positieve geluiden te horen van andere mensen.

Iedereen juichte juist het plan toe en was enthousiast.  Niemand praatte de actie van mijn schoonouders goed, laat staan het begreep . Ze bleven onvermurwbaar, ook na een gesprek met mijn man. Toch, Ik ben 43. Ik beslis zelf wat goed voor mij, ons gezin is en mag mijn eigen keuzes maken. Toch heeft het een negatieve stempel op de onderneming gezet. Dusdanig. Overigens is het in goed overleg gegaan. Ik vind het lief dat mijn man mij deze kans geeft. Over minder dan twee weken zit ik als het goed is al in Suriname. Ineens komt het echt heel dichtbij. Nooit eerder was ik drie weken zonder mijn gezin weg. Het is een grote uitdaging voor manlief en kinderen. De grootste uitdaging ligt bij mij. Ik ben vaak met goedkeuring bezig . Iets wat in mijn leven een dominante rol heeft gespeeld ten koste van mij. Maar de feedback van dierbaren zal nu uitblijven.  Ik heb met een onbekende groep te doen. Daarnaast wil ik graag de controle over van alles houden. Nu moet ik loslaten. Dat is juist waarvoor ik ook deze keuze heb gemaakt. Daarnaast lijkt mij het geweldig om terug naar de basis te gaan. Afhankelijk van wat de natuur biedt en dan niet als toerist, maar zinvol iets kunnen betekenen. De groep waarmee ik het vrijwilligerswerk ga doen bestaat uit een divers gezelschap. 8 mensen, 7 vrouwen en 1 man. Er is een vrouw die voor haar vijfenzestigste eens iets geks wil ondernemen. Een vrouw met vliegangst en een vrouw die heimwee heeft als ze al in België is. Daarnaast ook een vrouw rond mijn leeftijd met drie kinderen. Daarnaast kreeg ik nog een mailtje van een vrouw wiens vader erg ziek is en twijfelde over de reis, toch zei de vader, je moet gaan meid.
Ik zal moeten omgaan met zeer primitieve omstandigheden. De rivier zal mijn douche zijn en mijn maaltijden wat de natuur biedt. Er zal moeilijk contact opgenomen kunnen worden met het thuisfront in het oerwoud. Ik zal back to basic, naast hard werken. Toch heb ik geen last van zenuwen of wat dan ook. Die stadia heb ik geloof ik al doorlopen, of ik stop het nu weg en komt het nog.. Misschien vliegt het mij nog aan. Het enigste wat mij nu zorgen baart  is mijn gezondheid. Twee weken ben ik al ziek. Een antibiotica moet zijn werk gaan doen. Mijn angst is, 8 maanden energie heeft de voorbereiding gekost. Ik wil wel gaan, anders heeft het nu toe alleen inzichten opgeleverd. Afgelopen zaterdagavond werden wij uitgenodigd voor een etentje bij kennissen. Het werd Thais en het was erg gezellig. De vrouw heeft zowaar al zoveel van de wereld gezien en wist mij ook veel over Suriname te vertellen. We hebben veel foto’s gezien van de meest vreemde plekken op aarde. Een echte avonturierster, ze ging een jaar lang in haar eentje in een camper reizen door Turkije en ook alleen in de jungle slapen, alleen!. Kijk dat zal ik niet durven.

Het paddenstoelenboek van Edwin Florès kreeg ik voor mijn verjaardag. Deze mocht eigenlijk niet in mijn verzameling kookboeken ontbreken. De herfst is natuurlijk het aangewezen seizoen om paddenstoelen te vinden. Maar wat misschien niet iedereen weet is dat paddenstoelen ook in de andere seizoenen voorkomen. Het is nu nog maar de vraag of ik middels dit boek zou durven over te gaan tot het plukken van paddenstoelen in het bos en het bereiden ervan. In gedachten zie ik een romantisch tafereeltje. Met een mandje vol paddenstoelen thuis komen en dan de keuken induiken en mijn zinnen erop loslaten.
Helaas kan het nuttigen van zelfgeplukte paddenstoelen ook de nodige risico’s met zich meebrengen.
De herfst brengt in ieder geval prachtige seizoensgebonden producten voort. Vanavond staan op het menu ook paddenstoelen. Ze komen weliswaar niet uit het bos, ik zocht ze in de koelvitrine.

Inmiddels een maand geleden.

Onverwachts zit er bij zwemles een moeder naast mij van een meisje wiens haar dochter bij Fabian in de klas zit. Het meisje zat al veel eerder op zwemles. Fabian ging na twee zwemlessen op spetterles. Hij had nog  moeite met  het zich overgeven aan de zwemjuf/meester. Ik zat er niet zo mee, vond het hooguit jammer. Maar ik was ook aangenaam verrast over de kleine groep waarin nu les werd gegeven. En Fabian was nu eenmaal best wel jong om met zwemles te beginnen. Het gene waar ik het meest van baalde was wel het feit dat ik nu weer twee keer per week kon komen opdagen en wel om 17:45. Wat een rottijd onder etenstijd!

Nu zat de moeder met haar dochter ook weer bij spetterles. De moeder kende ik persoonlijk niet zo. Zij staat vaak  met een groepje van de meidenmama’s . Met zwemles verontschuldigt de moeder zich al snel over haar dochter. Haar dochter heeft niet het tempo van het andere meisje bij zwemles wat ook bij haar dochter en Fabian in de klas zit. Haar dochter kan inmiddels al wel zwemmen, maar mist nog wat vaardigheden voor het behalen voor diploma A. Ze is bijna een jaar bezig en dus al op vierjarige  leeftijd begonnen. Maar ze baalt er van en geeft dit openlijk toe. Moeders vindt dat ze gefaald heeft, vooral omdat de andere kinderen wel sneller zijn. Het is dan een soort prestatiedrang geeft ze zelf openlijk toe. Zij wil niet onder doen voor andere ouders. Zij wordt daar onzeker van , het neemt  haar volledig in beslag geeft ze toe. Het lijkt een dergelijk fenomeen tegenwoordig . Daarentegen heb ik geleerd om mij niet te veel te meten met anderen. Met de tweeling vielen we toch bijna bij alles buiten het landelijke gemiddelde. Ik was destijds wel snel geneigd om  in de verdediging te schieten. Dion zou bepaalde vaardigheden nooit kunnen en dat vond ik ook erg moeilijk. Prestatiedrang zou ook niet helpen. Ik vertel de moeder in het kort het verhaal over onze tweeling en dat ik daardoor wel geleerd heb te relativeren. Ik moest wel. Als ik destijds mij steeds moest afmeten aan anderen was het een grote teleurstelling. Elk kind gaat nu eenmaal in zijn eigen tempo. Maar als het goed is leren ze uiteindelijk allemaal om zelfstandig op eigen benen te staan. Haar dochter is gezond, een mooie meid en ik deel haar dit mee.  De moeder vertelt mij dat ze werkt met gehandicapten met niet aangeboren letsel. Ik vraag haar of het werk haar dan niet heeft leren te relativeren?. Of mijn vraag te direct was weet ik niet. Ik zie dat ze enigszins schrikt van mijn vraag. Verbaasd is.

Later op die avond krijg ik een onverwachts telefoontje van de desbetreffende moeder. Ze vertelt inderdaad dat ze lang had nagedacht over mijn vraag . Dat ze nagedacht had wat ik haar vertelde en hoe zij er mee om was gegaan de laaste tijd Ze vond dat een verontschuldiging op haar plaats was en mij daarom belt. Dat ze zich schaamde hoe ze al die tijd voornamelijk met de prestatie van haar dochter bezig was geweest en  andere zaken daarmee complet uit het oog was verloren. Vooral het genieten van.

Letterlijk kreeg ik pakweg een maand geleden de kroon op het werk van dik vijf jaar. Welk werk?, nou  zal ik even: een splint, een beugel( met alle ellende voor vier jaar). Een jaar beugelen werd twee jaar, etc. Ondertussen werd er ook nog een speekselklier verwijderd. Een 5 uur durende  kaakoperatie gedaan en later nog twee implantaten gezet (schroef in de kaak). Daar zaten nog steeds twee noodkronen op. Nu porseleinen kronen, daarmee werd het dus letterlijk de kroon op al het werk!

Het was bijna vreemd om niet zo vaak meer naar de bijzondere tandheelkunde te hoeven en naar de afdeling kaakchirurgie. Ik  was er bijna kind aan huis. Wat wil je na vijf jaar.  Ik denk wel dat als ik opnieuw voor de keuze zou staan ik er wel weer voor zou gaan, ook na nu alles te weten. Het was best vaak afzien. Je leerde wel om te gaan met alle ongemakken. 1 keer zat ik er wel letterlijk door heen, dat was toen een draad bleef haken en mijn hele wang opengetrokken had. Ik kwam hevig bloedend bij een eerste hulp. Toch  ben ik blij de stap van destijds te hebben genomen. Naast een zichtbare verbetering van de kaaklijn en stand van kiezen en tanden heeft het vooral ook erg geholpen. Eindelijk kiezen kunnen gebruiken waar ze voor bedoeld zijn.

De afdeling bijzondere tandheelkunde en kaakchirurgie zal ik voorlopig niet afsluiten. Wij gaan opnieuw een heel lang traject bewandelen. Het enige verschil is dat ik niet in de tandartsstoel hoef plaats te nemen, dat doet Dion nu. Dion heeft een flinke groeiachterstand door zijn voorgeschiedenis. Mede door ook een  grote groeiachterstand van de kaak van Dion is hij inmiddels in het bezit van een fietsenrek. Hij heeft gewoon veel te weinig ruimte voor zijn inmiddels grote mensentanden. Dion kreeg vandaag een activator. Dit beïnvloed de groei van zijn kaken en is echt een heel groot blok in zijn mond. Tot op heden vind ik dat Dion zich kranig gedraagt. Hij ziet immers niet wat er allemaal gebeurt. Ik was best huiverig voor een traject bij Dion. Na al die jaren na zijn geboorte heeft Dion nog steeds een serieus eetprobleem. Een beugel zal daarbij zeker niet helpen. Daarnaast is Dion chronisch verkouden en heeft hij het vaak benauwd. Diep in mijn hart had ik wel weer plaats willen nemen in de stoel. Ik was blij er af te zijn, maar ik zou dit graag van hem overnemen. Helaas kan dat niet. Wel was duidelijk dat het erg nodig is voor Dion. Ten opzichte van de laatste keer gips happen was er alweer een verslechtering opgetreden. Maar ik ben ook wel trots dat Dion het tot op heden zonder gemor  ondergaat. Dat is iets wat hij zoveel heeft gedaan in zijn leven. Elke keer sta ik er weer versteld van. Je zult hem bijna nooit horen klagen. Maar het is echt afwachten of het een kans van slagen heeft. Er zal heel wat doorzettingsvermogen voor nodig zijn.

Die ik bij regen helaas zo weinig zie