Het is bijna onwerkelijk als ik na ons uitgebreide ontbijt met het hele gezin op de zondagmorgen nog niets vermoedend de Stentor site voor het nieuws open. We hadden wel een flink aantal keren een helikopter over horen komen en speculeerden in bed nog even of er weer wat gebeurd was. Maar in de bewuste nacht hadden wij er niks van meegekregen.

Met grote letters staat er dat de school waar Giovanni met veel plezier op heeft gezeten en peuter net twee weken op zit is afgebrand!. Het nieuws slaat in als een bom. Heel snel flitst door mijn gedachten dat er zeer waarschijnlijk sprake zal zijn geweest van brandstichting. De vaak onrustige zaterdagnachten in het dorp. Het zo rustige voornamelijk gemoedelijke dorp lijkt dan te veranderen. Een aantal weken terug zijn er veel graven  vernield op een begraafplaats hier in de buurt. Vernielingen zijn er vaak gaande. Zo moest onze brievenbus er een tijd geleden aan geloven. De brand op de school brak rond een uur of vier uit. Ongeveer de zelfde tijd waar in de bewuste nacht de graven zijn vernield. Ook deze nacht werd er gesproken over ongeregeldheden. Auto’s in de buurt van de school waren vernield. Er wordt van alles gespeculeerd. Zo zouden er twee jonge jongens zijn opgepakt zijn die rond de tijd van de brand op bed zouden moeten liggen. Mocht dit zo zijn is het een walgelijke daad die zoveel mensen raakt. Die mij raakt. Fabian raakt. Wat is hier het nut van ? De adrenaline kick. Wat ging er door de dader(s) heen toen werd besloten tot een fatale beslissing. De daders mogen om mij flink gestraft worden.

Het begin van het schooljaar voor kleuter was er zo leuk. De juf vertelde afgelopen donderdag nog hoe leuk zij Fabian vond. Fabian had net  nieuwe schoentjes gekregen voor gym en herinnerde ons daar aan. Dat zijn schoentjes nu ook weg waren. Alles weg, niet leuk. Ja want er is echt niks meer over. Rapporten en werkstukjes van kinderen. Er waren net nieuwe elektronische schoolborden. Flip de Beer. Alles is gewoon weg, ook de zekerheid. De zekerheid van nu. Een school waar ik binnen een paar minuten met kleuter naar toe kon fietsen in een rustige woonwijk. Want nu weten wij niet waar de kinderen opgevangen gaan worden en kan zelfs wel aan de andere kant van de woonplaats zijn.

Na het nieuws bekend was zijn wij vlug naar de school gefietst. De aanblik was zo onwerkelijk, zo bizar.  Er heerste vooral veel ongeloof en ontzetting onder de aanwezige ouders, kinderen en buurtbewoners. Politie en brandweer waren volop met het onderzoek bezig. Cameraploegen stonden te filmen. En mij laat het nog niet los. Ook ik word overspoeld door vele emoties.  Mocht er inderdaad sprake zijn geweest van brandstichting hoop ik toch zo dat ze de dader(s) te pakken hebben. Wie zijn het? Maar het zal je kind maar gedaan hebben!!! Je zou de ouders er maar van wezen. Zaten ze  de zelfde dag poeslief aan het avondeten bij hun ouders? Of er niks gebeurd was…..

De trieste aanblik

Mooi gebaar en ontroerend, bovenstaand filmpje

Er rest alleen nog de oude foto’s , en deze waren nog maar van een week geleden. Kleuter in de klas Van de eerste schooldag had ik geeneens foto’s gemaakt.

En hier nog foto’s van de brand zelf en een uitzending van het jeugdjournaal.

Vroeger als kind was ik behoorlijk creatief. En zeker heb ik heden ten dage nog een creatieve geest. Dat heb je of niet. Toch zou ik er graag meer uiting aan willen geven. De ideeën omzetten in DOEN. Inspiratie genoeg, maar veelal komt het er niet van. Natuurlijk kan ik excuses aandragen, immers genoeg te bedenken waarom het bij mij vaak alleen bij de ideeën blijft. Dat ik gewoon opgeslokt wordt door andere bezigheden, deze blijkbaar dus ook bijna  altijd voorrang verleen.

Mijn vader was altijd volop creatief bezig. Hij tekende en schilderde. Maakte speelgoed en dergelijke van hout  en knutselde met elektronica. Zelf koos ik voor een creatieve opleiding. Manlief kan ik nog steeds bewonderen om zijn twee rechterhanden. Als ik zie wat hij al die tijd die wij bij elkaar zijn gepresteerd heeft om te maken. Dat hij na een drukke werkdag nog lekker door gaat. Het voelt of ik mijn talenten in de ijskast heb gegooid. Zo vastgevroren dat ontdooien geen zin meer lijkt te hebben. Dan hulde aan mensen die  waarvan ik misschien het gemaakte werk zelfs wel afschuwelijk vind, maar het toch doen. Wel hun ideeën hebben omgezet in een tastbaar iets.

Een tijdje terug viel mijn oog ineens op een advertentie in een regionale wijkkrantje. Atelier zoekt nieuwe vrouwen. Na het lezen van het bewuste artikeltje was het voor mij al snel duidelijk dat dit  echt iets voor mij zou zijn. Een groep vrouwen zijn op 1 avond in de week creatief bezig in een afgehuurde werkruimte. Er is van te voren een thema of onderwerp bedacht waarbij een ieder haar eigen invulling aangeeft. Het is voor mij een stok achter de deur, tevens een goede stimulans. Daarnaast is het natuurlijk leuk en inspirerend om te zien hoe iemand invulling geeft aan haar werkstuk. Kortom ik had er helemaal zin in, ware het niet dat er een soort van sollicitatiegesprek aan vast hing. Uiteindelijk bleek dat de vaste groep er in totaal  drie vrouwen bij zocht. Dat het niet op volgorde van inschrijving ging, maar een selectie werd welke door de bestaande groep werd gemaakt werd duidelijk in een mail. Dat maakte het ook wel spannend, enigszins bedenkelijk ook want tja  een afwijzing zou niet leuk zijn. En laat nu net er heel veel belangstelling zijn. Blijkbaar is er ook echt behoefte aan iets dergelijks. Gelukkig kan ik de ervaring aangaan, want ik ben aangenomen ; )

Volgende week woensdag begint het. Dan kan ik mij niet meer verschuilen achter een smoes waarom het er niet van komt. De stok achter de deur. Ik ben hem echt nodig. En dan niet om iets te doen waar ik geen zin in heb, maar juist iets waar ik zin in heb. Want blijkbaar is daar soms ook een stok voor nodig.

Haar naam was  Sarah.  Het boek van de schrijfster Tatiana de Rosnay heeft zeker heel veel indruk op mij gemaakt en zal ik zeker iedereen aanbevelen. De enige kanttekening op het boek welke ik zou maken  is misschien het eind. In het boek waarin de namen van personages erg worden uitgelicht en elke keer genoemd worden behalve van de baby in kwestie laat hierdoor het einde zich heel snel raden en dit moment wordt het wat te geforceerd uitgesteld. Het boek is in het begin zeer indrukwekkend. Een geschiedenis over de tweede wereldoorlog is aangehaald waarvan mij de gebeurtenissen rondom 16 juli 1942 in Parijs nooit eerder bekend zijn geweest. De hoofdpersonen in het boek zijn   fictief. De plek waar het verhaal zich afspeelt en de gruwelijke gebeurtenissen welke hebben plaatsgevonden  zeker niet. 

 In Parijs  werden op 16 juli 1942 , 12.884 joden  gearresteerd door franse politieagenten: 4051 kinderen, 5802 vrouwen en 3031 mannen. (Een totaal van 13.152 is ook genoteerd) De gevangenen worden met bussen naar het Velodrome d’hiver gebracht en worden  daar  vijf dagen onder erbarmelijke omstandigheden vastgehouden. Na vijf dagen werden de gevangenen vervoerd naar  de kampen in Drancy, Beaune-la-Rolande en Pithiviers en vervolgens naar vernietigingskampen. Een gebeurtenis waar men in Frankrijk voornamelijk over zwijgt maakt het dan ook niet erg bekend. Door het boek lijkt het in de vergetelijkheid te geraken. Maar liefst twee films komen er na het uitgeven van het boek uit, waaronder in het najaar Haar naam was Sarah. Deze films wil ik zeker gaan zien. De film La rafle is inmiddels al in Belgie uitgebracht. Wel is de recencie niet al te goed. Bij voorbaat zal het  daarmee niet de beklemmende sfeer   kunnen geven als in Schindler’s List.

 Het boek heeft mij er ook toe aangezet om mij er op internet in te gaan verdiepen. Er blijkt niet al te veel informatie voorhanden, laat staan in het Nederlands. Wat wel heel veel indruk op mij heeft gemaakt is een bezoek aan een website welke meer dan 1800 pagina’s weergeeft van  French children of the holocaust   auteur is Serge Klarsfeld.

 Zomaar een portret,  1 van de honderden, maar ook 1 van de weinigen als je bedenkt dat er miljoemen mensen zijn opgekomen. . Een paar dagen is deze foto van het gezin voor het drama gemaakt welke in het boek werd beschreven

 Op de foto is de opgenaaide jodenster op de kleding te zien.  Het geeft een zeer indringend beeld van de complete waanzin. De  triestheid van de holocaust.

Vandaag vlogen ze uit en het was opeens opmerkelijk stil rondom ons huis, want op een paar meter afstand van ons huis verbleven ze in de zwaluwennestjes, de winterkoninkjes.  Vandaag, weg onder moeders vleugels, de vrijheid tegemoet, die van vol gevaren. Maar het avontuur lokte, onder moeders vleugels weg.  Moeders houd ze nog wel even in de gaten. Het voelt bijna het zelfde. Pubers en een peuter. Peuter naar de basisschool, wat zal het ineens stil zijn. En de twins naar het voorgezet onderwijs. Het heet loslaten en steeds meer vrijheid geven in een wereld vol gevaren, al zijn deze ongetwijfeld anders als die van de winterkoninkjes. In de wereld van vogeltjes….Ouders van de jongen zullen ze waarschuwen voor roofdieren, hadden ze die vreemde  rode kater al in de tuin gezien?

 Onder moeders vleugels weg….. Steeds een beetje meer, alleen heeft mams geen vleugels, al wilde ze wel weten waar ze heen vloog als ze vleugels had. Ze zouden vertrekken naar het warme zuiden met de kids op de vleugels……Neerkijkend op een wereld vol gevaar waar ze zich op honderden meters van bevond…..Bedenken waar te landen op het veiligste stukje op aard. Waar die is?……..

Een blik op de Mont Saint-Michel . Nog  ver weg vanaf dit punt in de lens en toch zo dichtbij,  we begonnen met onze reis door  Normandie in 2009 hier. Onze reis in Bretagne stopt hier. Officeel hoort het ook bij Normandie en is het de poort tot Bretagne.  Het enigste wat nog volgt zijn dan talloze kilometers asfalt en nog een camping. Ook onze vakantie stopt hier……

Strompelend door het leven

Een kaarsje voor opa en oma

Wij hadden een stranddagje ingelast. Het weer leek een dag ervoor veelbelovend evenals de weersvoorspellingen. In de ochtend liet een blik vanuit het raam een troostloze wolkenlucht zien. Dat bleef de hele dag en daar zaten wij dan een dag op een camping met het strand op nog geen 100 meter afstand waar wij juist op geselecteerd hadden.

;

.
Bretagne als zomervakantiebestemming zou nooit zo snel in ons opgekomen zijn. Wij houden wel van zonverzekerde bestemmingen. Uperhaupt was het anders waarschijnlijk  niet  voor een vakantie uitgekozen. Sinds vorig jaar met vrijheid van werk enz van een enorme luxe genoten en in de meivakantie daardoor konden kennis maken  met Normandie. Toch besloten wij dit jaar het iets dichterbij te zoeken met de zomervakantie, mede door een verbouwing en ook al zou het in afstand niet eens zoveel uitmaken. Voor een campervakantie was het een prima vakantiebestemming. Het was nooit te heet in de camper. Er waren heel veel  camperplaatsen en bovenal vonden wij het een erg mooie bestemming! Wat een onuitwisbare uitdruk heeft gemaakt zijn wel de getijden. Vooral bij haventjes waar vele boten op het droge kwamen te liggen bij eb en oesters als een ware delicatesse opgeraapt konden worden. Het weer was wel erg onvoorspelbaar. Toen alle ingredienten aanwezig leken te zijn voor een stranddagje was het bewolkt en kil, zelfs de was waar wij ons toen maar aan waagden werd niet droog!  De volgende dag zou het zwaar bewolkt zijn en was er geen wolkje aan de lucht waarneembaar. Een door ons gepland stranddagje werd een lazy, boring sunday doorbrengend op een camping op nog geen 100 meter van het strand. Ik begon te lezen in het boek, Haar naam was Sarah  Ik was echt diep onder de indruk en realtiveerde maar heel snel het sombere weer en het in duigen gevallen stranddagje. Ik had het boek op een rommelmarktje voor een 2 euro onder de arm geslagen enkele dagen voor de vakantie en voorbijgangers wezen mij op mijn bijzondere boek, waardoor deze meeging op reis. Vol overtuigen was het een prachtboek, en ik ben niet snel onder de indruk, laat staan dat ik al ooit op mijn weblog  boeken heb gepromoot, deze wil ik een ieder aanraden. Het boek All inclusive van Suzanna Vermeer had ik al uitgelezen en in tegenstelling tot van recensies mogen heten en het boek bijna alleen maar opgehemeld wordt gooide ik het boek van Mannen die vrouwen haten op de helft uiteindelijk aan de kant omdat het mij niet genoeg kon boeien. Ik lijk wel een uitzonderingsgeval hierin, waarschijnlijk neem ik nog wel een vervolgpoging om het boek uit te lezen, maar voor mij geen trilogie.

In tegenstelling van pech met de camper, geit op de startbaan met noodstop en daardoor 9 uur vertraging met een vliegreis, turbelentie waarbij je maag omdraait of naar Brussel gevlogen worden wegens een overboeking en daar op de bus kan terwijl op de ticket echt Amsterdam staat!  een vreselijke groepsreis ooit in het verleden of corrupte douaniers.  Een erg jaloerse vriendin of verdwenen koffers naderhand.  Oplichtende of voorliegende maatschappijen met in het bijzonder Dalstra, Arke en Correndon en wat dan wel of niet het vakantiegevoel moet vasthouden of moet zijn,  verhalen zijn er genoeg, zowel als vakantieganger tot personeel, want ooit in een ver verleden werkte ik op een cruiseschip met een dronken kapitein en zijn scherry-drinkende vrouw. Zelf zekers 70 uur werkend per week voor een miniumloon vielen de meest uitzonderlijke belevenissen mij ten deel die een weblog die toe nog niet was uiterst interessant hadden gemaakt en een dik boek had kunnen opleveren. Ons reisje van nu  met camper tot in Bretagne zou verbleken in gegaap  ;  ) Het zou tot op heden niet de schrijfstof hebben opgeleverd zolang de Rijn, Moezel, de Maas en Waal gezamelijk waren……. of misschien wat van vakanties in andere tijden. Was het dan Boring  of niet tot de moeite van het vertellen van een blog waard? Integendeel……

Het was….gewoon uitermate degelijk en zonder noemswaardige zaken. Tja er was een keer een flinke dronkenlap op een terrasje waar wij neerstreken. Niet van voor wetende dat hij nog leefde……maar het was niks in vergelijking met de dronken kapitein waar ik ooit een seizoen voor werkte en zijn sherriedrinkende-vrouw voor bejaardenreisjes op de Rijn en Moezel……..Echt niet.  Maar twintig jaar geleden was er nog geen weblog. Er was nog zoveel niet mogelijk op vakantie. Je schreef nog eurocheques uit. Geld trok je nog niet uit de muur. De euro was er nog niet, laat staan dat je met de mobiel altijd bereikbaar bent en het thuisfront op de hoogte kan houden.Je mocht hopen dat een openbare telefooncfel het deed en niet je kostbare munten opslokte voor de verbinding was aangegaan.  Dat je foto’s meteen kan inladen op de pc en met een wifiverbinding het weer ter plekke in de gaten kan houden. Tegenwoordig kun je van alle gemakken voorzien zijn op de vakantie als je dat dan ook daadwerkelijk wilt natuurlijk. Bewust hebben wij besloten om het nieuws niet te volgen. De eerste dag voelde dat vreemd. Een dag later voelde dat als een openbaring. Gedachten waren deze vakantie helemaal niet bij thuis, alhoewel ik kan zeggen dat je met een camper natuurlijk overal je eigen huisje bij je hebt, al zeggen manlief en ik weleens tegen elkaar. Het camperen is iets wat je wel moet leren. In het begin moest ik bv best wennen aan dat je veelal op camperplaatsen bijna tegen elkaar aangedrukt staat en dat het niet even snel de auto instappen is. Feit blijft dat we af en toe ook aangewezen zijn op een camping voor uitgebreid douchen. Nu zouden wij nog veel liever en vaker de camper aantrappen, en als het aan peuter ligt vertrekken wij meteen weer.

Onze reis in google earth maps, een uitgebreider verslag met de foto’s volgt nog

Bretagne weergeven op een grotere kaart

Plage des dames

Je doet je naam eer aan.

Dames van weleer strijken blijkbaar graag op dit strandje neer.

.

Rondom in alle hectiek van een verbouwing zijn wij er toch twee weekjes tussenuit geknepen. En wel richting Bretagne. Via Parijs reisden wij met ons campertje  richting Nantes. Michel was vroeger een aantal keren op vakantie geweest in Notre-Dame-de-Monts  Dit valt buiten het departement Bretagne en behoort tot het departement Vendée. Wij wilden met onze reis onderin Bretagne beginnen, maar Michel vond het een uitgelezen moment om na pakweg twintig jaar er nog weer eens een kijkje te gaan nemen. Alhoewel het richting de kust constant dik bewolkt was brak daar het zonnetje door. Wij hebben er overnacht op een camperplaats.

De volgende dag zochten wij een camping voor een paar dagen en kwamen op het schiereiland Île de Noirmoutier terecht. Wij hadden een mooi afgeschermd plekje. Hier zijn wij dan ook drie dagen gebleven. Er was een zwembad. Wij hebben er een fietstocht gemaakt naar een prachtig strandje en bij de camping hebben wij  ook een stranddagje ingelast.

Rest van het reisverslag volgt….

Tekening gemaakt door zoonlief

In onze gemeente staan prachtig monumentale bomen. Denk ze weg en er is een totaal andere sfeer en beeld. Toch zag ik de laatste jaren van dat ik hier woon er net iets te vaak en te veel ervan gekapt worden. Vaak dacht ik waar is dat nu voor nodig. Het waren juist vaak de markante bomen die erg gezichtbepalend waren en waar ik wel wat mee had. Te vaak werden ze om onduidelijke redenen  gekapt, want hoe gevaarlijk zijn bomen nu echt? Is het niet de mens die een gevaar oplevert voor de boom?

Zo is er ook in onze gemeente  een weide met prachtige honderden monumentale zomereiken eromheen. Het is een bijzonder beeldbepalend geheel.

 Groot was mijn verbazing dan ook toen ik een artikeltje in de krant las dat men het voornemen had om al deze bomen te gaan kappen. Maar misschien was mijn verbazing nog wel vele malen groter om het feit dat blijkbaar niemand in de gehele gemeente er zodanig tegen is dat er een tegenactie of enigzins verweer tegen kwam. Lieten de mensen zich leiden door de misleidende teksten. Dat de bomen echt aan het einde van een levenscyclus waren en de status tot mogelijk  gevaar toegewezen kregen? Of staan mensen zo ver van de natuur af, dat een boom blijkbaar geen enkele waarde heeft. Hebben de mensen het artikeltje gemist in de krant? In omringende landen zie ik de landschappen veel meer omgeven door bomen. Maar inderdaad zie je steeds vaker dat mensen afgeven op een boom. De orgineelste opmerking hoorde ik wel via een klasgenootje van Gio. Als met koninginnedag ballonnen in de lucht werden gelaten op de desbetreffende wei belanden er nog een flink aantal in de bomen, dus het was wel handig.

Ik besloot de mening te horen van een oud-wethouder welke tegen was. Hij gaf te kennen dat hij enigzins meewarige was aangekeken tijdens een vergadering en dat het besluit toch al helemaal rond was. Met deze man kwam ik geen stap verder. Op een laatste mail reageerde hij al helemaal niet. In gedachten zag ik ook al meewarige blikken. Een vrouwtje welke wel met de bomen zou praten en er mee zou knuffelen. Onze gemeente telt bijna 20.000 inwoners. Veel activiteiten worden op de  betreffende wei gehouden. Op zich kom ik er niet eens vaak, het is dat het aan het gemeentehuis en de bibliotheek grenst, en huizen. Maar ook blijkbaar deze bewoners hebben het er niet mee van doen, terwijl het hun dagelijks uitzicht is! Dan is er nog een 500 tal vrienden van het park. Deze waren in grote getale akkoord gegaan met kap van de bomen om er  vervolgens nieuwe kleine neer te zetten. De vergunning  van de gemeente (eigenaar!) is inmiddels rond. Hun betoog is dat De Vrienden menen dat dankzij de radicale verjonging van het lanenstelsel het behoud van weide en lanenstelsel + park duurzaam gegarandeerd wordt. Zij vrezen dat langer behouden van de oude bomen eerder tot plannen van inbreiding , immers De aanpak ineens wordt door de gemeente min of meer afgedwongen: er wordt nu € 150.000 beschikbaar gesteld voor kap, vrezen van stobben, bodemverbetering en herplant. Tevens heeft de gemeente aangegeven dat men geen geld meer wil steken in het onderhoud van de oude bomen. Honderden vooral (monumentale) zomereiken

Ik besloot een mailtje naar de bomenstichting te sturen. Korte tijd later stond ik met wat mensen van deze stichting in het park. De zelfde ontzetting als mij. Zowaar waren wij vorige week op een avond dan op een prachtig, je zou  het bijna een landgoed kunnen noemen te gast. We werden zekers niet meewaarig aangekeken. Rond mijn mailtje had zich inmiddels wel een complete hekseketel ontwikkelt. Wij zaten er inmiddels wel met een grote groep terwijl de meesten waarschijnlijk al wel wisten dat het plan er toch al door was. Complete stukken aan beschikbaar materiaal werd aangedragen, mede als verhalen, standpunten en een VTA-advies  , maar zomereiken hebben de eigenschap dat deze nooit zomaar omvalt onder normale omstandigheden, dus als in het kader van veiligheid gezegd wordt die bomen moeten om voor dat ze omvallen is het onzin. Uitvallende takken is middels onderhoud te overzien. Als alle politieke geneuzel  nou achterwege bleef en puur de vraag gesteld was van kunnen deze bomen nog mee zijn we uitgepraat volgens iemand van de bomenstichting, deze bomen konden zekers nog wel honderd jaar mee! Een zomereik kan tot wel 400 jaar oud worden!

Onderliggende belangen van de gemeente? immers bestemmingsplannen worden om de zoveel tijd gewijzigd. Andere inzichten volgens de vrienden van het park. Visie is lijnrechte laanvorming (carrè) waar geen bomen bij zijn uitgevallen.  Even lijnrechtig als hun gedachten? Twee jaar is er immers  aan het nieuwe plan gewerkt. Het ligt op het puntje van mijn tong dat het jammer is, mocht het aangedragen worden, maar dat de bomen er 150 jaar over hebben gedaan om zo machtig te worden. Voorgoed zal dit beeld verdwijnen, ongedaan gemaakt worden. De vergadering en daarmee ook het bezoek aan het park was zekers heel erg enerverend, erg aardige mensen ook, niks mis mee, ondanks ons verschil in denken.  Het gesprek verliep in ieder geval  heel open en plezierig.  Als ik naar de bomen kijk lijken ze dan ook te zeggen, het is goed. je hebt je best gedaan. Wij gaan de houtkachel in, want iedereen ziet wel wat in ons hout. En dat vind ik dan ook, want op dit moment ben ik blijkbaar de enige van het dorp die voor de belangen van ze opkwam. Een strijd die ik niet kan winnen, net als de bomen.

Kort samengevat het betoog van de bomenstichting:

Tot slot nog een paar blikvangende bomen in onze gemeente:

plantaan

 rode beuk