Archive for januari, 2006

Kleine jongens worden groot?

Het verschil tussen Dion en Giovanni wordt steeds groter. Ik schrok nogal toen ik hoorde van Michel dat nadat hij Dion op de weegschaal had gezet bleek dat Dion weer was afgevallen  .
Dion weegt met zijn 8 jaar een 19 en een halve kilo.
Dat is hem ook echt aan te zien.
Het is bijna vel over been. Dit ook ondanks de benodigde dieetvoeding.
Het baart mij ook zorgen omdat alle antwoorden en onderzoeken ziekenhuis geen oplossing bieden. Wij bemerken ook dat Dion alles heel veel energie kost en vaak buiten adem is.
Dan is hij spierwit en heeft een ingevallen gezichtje.

Dion blijft in alle opzichten wat achter op Giovanni. Hij heeft dagen dat hij erg bij is.
Maar de meeste dagen worden toch gekenmerkt door zijn autismeverwante stoornis.
Het obsessief bezig zijn met een bepaald geluid.
Wij bemerken nu ook aan Giovanni dat hij het steeds moeilijker begint te vinden.

Giovanni is heel erg zelfstandig. Mocht het een keer nodig zijn dan redt hij zichzelf prima.
Rond de sinterklaastijd was ik een keer in de stad en hij fietst tussen de middag naar huis.
Maar ik wist dat ik niet op tijd thuis zou zijn. Vandaar dat ik hem belde en hij vertelde vol trots dat ik niet voor hem thuis hoefde te komen. Hij zou zorgen voor zijn broodje en dat hij op tijd weer op school zou zijn.
Het was heel ontroerend om te zien dat hij voor mij een briefje had klaargelegd.

Hoi mama,
Ik ben om kwart voor 1 weggegaan. En de honden uitgelaaten.  En gegeeten en gepoetst (tanden)
kusje Giovanni.

Ja inderdaad hij had helemaal voor zich zelf gezorgd. Maar hij was zijn tanden poetsen niet vergeten en had ook nog de honden uitgelaten. Dat jochie wat meer dan drie maanden te vroeg te wereld kwam.
Dat op zondagmorgen met zijn broertje ons een bakje senseo op bed komt brengen.
Het enigste wat van de vroeggeboorte bij hem nog te merken is zijn gewicht en lengte.
Ik denk dat als het zo doorgroeit ik toch groeihormonen ter sprake wil brengen.
Zijn vader is immers bijna twee meter! Dit rijmt niet.

Nou Giovanni ik snap best dat je boos moest kijken toen je op de klassenfoto op een driewieler van de kleuters werd gezet . Mama was ook boos en heeft van zich laten horen. Resultaat rood hoofd bij juf.


Op de klassenfoto (groep 3 en 4)  was ik de enigste die dat moest, iedereen mocht zitten en ik ben het oudste. Waarom een driewieler en niet iets anders? Ik ben ntb 8. Zo wordt weer benadrukt dat ik de kleinste ben al volgens Giovanni.

Giovanni had duidelijk aangegeven dit niet te willen, maar hij moest. Onze achtjarige op een driewieler. Leuk als je later de foto terug laat zien aan je vriendinnetje. Nee hier kon ik het ook niet mee eens zijn. Niet met een driewieler. Hoezo benadrukken!

Aan het eten van Giovanni kan het niet liggen. Het is toch een gevolg van de vroeggeboorte dat hij klein is.
Giovanni eet wel zo goed en lust bijna alles.
Ja ook spruitjes , olijven en witlof.
Oesters vond hij laatst bij het uitproberen ook erg lekker.

Tja wel jammer. Bij Dion op school worden geen (klasse)foto’s gemaakt. Maar ook weer jammer dat je op zo,n moment weet dat alle broertjes en zusjes met elkaar op de foto gaan dat voor ons niet opgaat.
Giovanni geeft aan dat hij het steeds moeilijker vind dat Dion gehandicapt is en zo anders. Dat ze daardoor niet samen op school kunnen zitten.Als kanttekening :Er worden natuurlijk wel gehandicapte kinderen in het reguliere onderwijs geplaatst. Maar wij vonden dat niet een optie.
Ik denk dat Dion ondergesneeuwd zou raken in het reguliere onderwijs.
Nu Dion voor een aantal dagen in het logeerhuis is moest ik wel lachen dat toen hij het ergens niet mee eens was geweest gezegd van NOU ik pak mijn koffertje en ga naar huis lopen.
Vervolgens had Dion mokkend met zijn koffertje in de handen gestaan bij de lift.
Soms vind ik het ook weleens even rot.
Het lijkt misschien op je kind dumpen.Maar heel veel vangnetten hebben wij niet.
Als ik daarnaast ook weleens zie dat kleinkinderen dagen achtereen  bij een opa en oma gebracht worden.

Soms ben je zelf ook even wat tijd voor je zelf nodig. Dion vergt met de verzorging en aandacht veel energie. Zo moeten wij hem nog steeds met het warme eten helpen.
Ik vind het knap dat sommige mensen hun hele dagtaak bij een gehandicapt kind er op kunnen aanpassen. Maar ik weet niet of ik dat altijd even gezond vind. Ook Giovanni is weleens een adempauze nodig. Dion vraagt ook veel aandacht van Giovanni.
Daarnaast ben je er zelf toch ook nog. Nee want het valt niet altijd mee.

Zo las ik ooit een stukje van iemand met een gehandicapt kind. Als ouders raak je ook een beetje gehandicapt.

In principe ben ik het met die stelling eens.
Wat voor een ander normaal is met een gezond, niet gehandicapt kind kan voor je zelf een geharrewar worden. Soms lees je ook stukjes in weblogland en dan zie je zoals je het krijgt beleef je het. Maar niets is zoals het lijkt kom je dan ook weer achter.
Na 8 jaar nog warm eten voeren. Nog je kind in een buggy de stad mee in moeten sjouwen dat terwijl je een peuter van twee voorbij ziet lopen.

Maar meestal is het zo dat Dion het logeren geweldig vind omdat er dan ook vriendjes van hem zijn. Gelukkig gebeurt het bijna nooit dat hij zegt van ik wil naar huis. Soms is Dion zo druk met spelen dat hij amper de tijd neemt om ons te woord te staan als we bellen.
Wij denken dat Dion het beste af is in het speciale onderwijs voor blinde en slechtziende kinderen. En tot slot zoekmachine Google besteedt vandaag aandacht aan braille.

Read the rest of this entry »

Photobucket

.

Follow Me on Pinterest
.

Let wel, hier geldt ©GioDio

Archief