Archive for februari, 2006

Stille helden komen hier…

Hoofdje en bovenlijfje met de handjes en armpjes.

Vandaag was het echt weer een ziekenhuisbezoekdag.
Gelukkig kon ik vandaag twee bezoeken combineren,  alhoewel wel in twee verschillende ziekenhuizen. En met een paar uur er tussen die ik kon overbruggen bij een bezoek aan vriendin.
Het was bovendien ook geen weer om de stad in te gaan.
Vanmorgen moest ik naar de tandarts voor mijn beugel.
Hij maakte een grap of dat slotje los was gegaan bij de big mac. Ik moest er wel om lachen.
Hoe rade de tandarts dat zo ? Of leest de tandarts toevallig mee op mijn log ?.

Bij de gynaecoloog was alles ook weer prima en inderdaad duidelijk zichtbaar met de echo een jongentje .
Kon niet meer missen hoor . Maar inmiddels ben ik er al aan gewend en ach als ik zie hoe lief  Dion & Giovanni zijn. Geef er mij dan nog maar 1 hoor. Ik kijk ook weleens naar supernanny en dan denk ik ook weleens mijn God.
De gynaecoloog was behoorlijk betrokken. Ze wilde ook graag Giovanni en Dion de volgende keer samen mee zien.
Waarschijnlijk was ze de vorige keer niet zo met haar hoofd erbij want ze herinnerde zich het hele voorval van destijds nu weer heel goed. Ze maakte een mooie opmerking en zei:  helden worden altijd heel breed uitgemeten op tv.
Mijn helden zijn de stille helden die ik hier zie….

Zij vond het erg knap dat ik toch nog  weer een zwangerschap aandurfde.
Gezien hoe mijn zwangerschap nu verloopt kan ik mij ook wel weer indenken dat het voor sommige mensen ondenkbaar is ivm hoe anders het kan gaan.

Het is dan een ver van je bed show is en toch zelf ben je zo kwalijk bewust dat ook zulke ellende doorgaat.  Hoe toen je er zo midden inzat meer dat de realiteit leek.
Als ik mijn eerste zwangerschap zo had beleefd was het denk ik voor mij ook moeilijk geweest om dat precies te begrijpen.
Mijn gynaecoloog zei ook met alles wat je toen mee hebt gemaakt ondervind je daar nog dagelijks en voor altijd blijvend de gevolgen van.
En dat is ook zo. We hadden er heel anders voor kunnen staan met ons gezinnetje.
Wij hebben hierdoor andere werelden leren kennen en moeten ontdekken. En dat was niet de gemakkelijkste weg. In een eigen keuze had je dat pad niet genomen…Ik zou het niet kunnen komt niet aan de orde.

Ik sta nu nog maar enkele zwangerschapsduur weken af van destijds de bevalling.
Toen had ik rond deze zwangerschapsduur al zoveel harde buiken dat het ontsluiting veroorzaakt had en veel moest rusten.  Dan zou  ik over twee weken al in het ziekenhuis liggen.
Waarschijnlijk verstop ik mijn angsten ook een beetje weg, maar er is momenteel weinig redenen voor paniek.

Het ziet er gewoon heel goed uit en het voelt ook zoveel beter en anders. Zo vanzelfsprekend.
Volgens mijn gynaecoloog is een groot deel van de problemen destijds te wijten geweest aan mijn tweelingzwangerschap. In mijn geval pakte dat verkeerd uit. Tweelingzwangerschappen hebben nu eenmaal een iets  groter risico op complicaties.
Dat risico is helaas bij mij echt van toepassing geweest.

Ik voel grumpie nu ook volop bewegen. Dion vind het heel erg leuk om met zijn hoofd op mijn buik te gaan liggen om het te voelen. Heel lief.
En Giovanni en papa voelen het natuurlijk ook.
Het is wat moeilijker te voelen omdat de placenta aan de voorkant ligt
De baby was al rond 750 gram. Heel erg goed voor de zwangerschapsduur.
Nu maar hopen dat de laatste drie en halve maand ook zo goed gaan verlopen. Want we zijn er nog niet.
Hoe mooi de berichten ook, helemaal zonder zorgen beleef ik het nog niet.

Read the rest of this entry »

Photobucket

.

Follow Me on Pinterest
.

Let wel, hier geldt ©GioDio

Archief