Archive for november, 2006

De kunstenaar

Verhuizen staat in de stressschaal. Nu hebben wij vooral zin aan de verhuizing. Maar het brengt met zich mee dat je druk bent. Zekers ook nog met een baby. Ik zie steeds meer mensen die afhaken op het bloggen.Vaak redenen als te druk. Soms om privacyredenen. In principe heb ik ook genoeg te schrijven en dat blijf ik doen. Maar niet met elk dingetje of zaken die overal al breed worden uitgemeten.

Op de zolder waar een klein beginnetje is gemaakt met sorteren stuit ik op oude dia’s. Ze zijn van mijn vader. Een kunstenaar maar een bescheiden man die er vooral niet mee te koop wilde lopen. Af en toe gaf hij een expositie van zijn pentekeningen. Hij was in zijn werk zo perfectionist. Elk detail van een tekening werkte hij zeer zorgvuldig uit.Vaak belande tekening van enorm talent als een verfrommeld papiertje in een hoek. Zuinig was hij er beslist niet op. Tussen veel schreeuwers op het net die zich meteen kunstenaar noemen en schreeuwen om aandacht moet ik weleens glimlachen. Zo als kind ik weleens boos kon worden op een kunstenaar die zich kunstenaar noemde middels een rood vlak schilderen en dollartekens voor ogen kreeg. Dat zou Dion nog kunnen. Ach daarnaast is het smaak en persoonsgebonden. Als je van moderne kunsten houdt of  juist van realistisch. Natuurlijk was het mijn vaders keus om zijn werk onder te waarderen. Hij kreeg immers aandacht genoeg ervoor. Maar wilde het ook niet. Op de voorgrond treden en laten zien van Hier ben ik was niks voor hem. En ik volgde.

Wat heb ik met mijn talenten gedaan…..Niks. Juist ,niks . Op sommige weblogs dacht ik  weleens verdorie bij bepaalde teksten. Waar ben ik en wat is met mijn talent gebeurd? Of waarom doe ik er niks mee? Vroeger werden mijn tekeningen achtergehouden en geprezen. Ik won  zelfs bij een uitgever de hoofdprijs. Maar ik was ook niet van de zie mij…….Vond het al eng dat ik in de krant kwam. Alhoewel ik nu dat niet meer zou hebben.

Als je een BN’er of VIP bent kun je vaak tegelijk alles valt mij op. Als je kunt acteren kun je immers ook schilderen, zingen, beeldhouwen enz naast alle feestjes……Pffffffff ik word moe ervan. Mijn energie wordt opgeslokt. En op zolder en het bezoeken van ik ben kunstenaars denk ik nu ga ik het echt anders doen. Ik ga  eens wat aan kunsten doen. Ik ga een boek schrijven. Ik ga schilderen. Ik ga……

Op zolder vind ik ook in en oude hoek een schilderijtje van Saga (van pakweg 12 jaar geleden door mij geschilderd en nooit af gemaakt) Niet mooi bevonden en daar beland. Kunst moet je bijhouden immers .

M5110059_small_1

Wat is er dus van terecht gekomen? NIETS. Hoe doen anderen dat toch…..? Tijd lijkt te ontbreken off is het toch iets anders.Een vorm van bescheidenheid. Of het toch met zoveel en soms niks bezig te zijn

De dia’ s zijn prachtig. De honderden dia’s moet ik ooit uitzoeken. Prachtige natuuropnamen en enigszins vergeeld weerspiegelen ze tijden van weleer en jeugdsentiment. Een mooie bron van inspiratie zoals zo vaak dingen als inspiratie kunnen dienen. Het blijft jammer dat ik Dion nooit de kunstwerken van opa kan laten zien en ontdekken of hij tekentalent had. Blind zijn is klote. Al ervaart hij het  zelf niet zo. Is het voor ons als ouders en tweelingbroer vaal zwaarder in de beleving. Er is zoveel moois te zien in de wereld. En sommige mensen hebben geen oog voor al dat moois. Ik kan  enorm genieten van mooie natuur of bv bewonderen van oude dia’s. Hoe kunnen sommige mensen voorbij gaan aan al dat moois.

Giovanni gaat morgen overigens een spreekbeurt houden over blind zijn. Zijn broer, over braille. Over ja blind zijn.Vanacht kon ik ineens niet slapen. Giovanni deed het volgens het tien minuten gesprek uitmuntend op school. Op zolder kom ik ook veel artikelen over tweelingen tegen zoals ze tegenwoordig dat ook op internet breed uitgemeten wordt. Dat was destijds erg confronterend. Met een tweeling val je op. Met een handicap ook. Maar met een tweeling is het positief. Met een handicap eerder negatief. Al windt Dion bijna iedereen om zijn vingers. Ik besef dat Fabian die naar het half jaar gaat de periode is dat Dion als die tijd in het ziekenhuis heeft gelegen .Wat een tropenjaren..En hoe vaak stond je er alleen in.Voor ons geen gezellige tweelingclubjes. Ik zie de vrouw op een rommelmarkt nog voor mij met haar tweelingclubje. Alles gezellig en leuk…Of ik vooral maar bij haar clubje wilde komen. Tot dat  ze hoorde dat onze tweeling veels te vroeg geboren was genoeg redenen was voor haar om snel een eind aan het gesprek te gaan breien. Ach ja…Ik zal vertellen dat ik de details als handicap en ziekenhuis haar kwetsbare ziel maar heb bespaard. Het signaal was duidelijk.

Wij kregen gelukkig een logeergezin voor Dion. Helaas is dat met het vervoer een probleem geworden. Nu hebben wij nog het logeerhuis) Ik bedoel  de meeste mensen willen positief nieuws horen en ellende opschrijven is soms een leedvermaak voor anderen. Maar kop in het zand houd ik beslist niet van….Mensen die nergens over durven en kunnen en willen praten. Dat kreeg ik in mijn leven mee. Maar met 20 jaar praatte ik wel over de dingen en het werd stukken beter. Ik werd een soort maatschappelijk werker  waarbij iedereen terecht kwam en en van alle fronten thuis . Maar soms is het mooi om het eens aan de kant te schuiven en denken nu ben ik aan de buurt. Wil nu echt eens de dingen gaan doen en dan waar maken. En tja  tijd..Alles is tijd. Ik ga nu echt wat aan schilderen en tekenen en schrijven doen……

Maar we gaan eerst verhuizen en ga nu eerst weer Fabian een voeding geven en……. Waar halen andere mensen hun energie en tijd vandaan? Of hebben ze minder aan het hoofd. Ik heb geleerd dat het zoveel erger kan. Dat er veel gebeurd is. Maar zekers ook de vele mooie kanten zijn als je ze maar ziet. En geloof mij zelfs Dion ziet het ook al ziet hij letterlijk niet…..Mama mama moet je eens kijken zegt hij dan opgewonden…Zie je dat. Daar zouden nog veel mensen van kunnen leren.

Read the rest of this entry »

Photobucket

.

Follow Me on Pinterest
.

Let wel, hier geldt ©GioDio

Archief