Archive for mei, 2008

Elizabeth

Nav mijn vorige stukje met het onderwerp  iedereen verliest weleens wat krijg ik een knoop in mijn maag als ik aan Elisabeth Fritzl denk. Haar vrijheid werd haar 24 jaar geleden ontnomen, drie kinderen verwekt door haar vader zouden nooit weten wat vrijheid is.

Wat deed ik vierentwintig jaar geleden?

De verschrikking achter het ongelofelijke gruwelverhaal dringt door . 24 jaar geleden zat ik op school. Ging uit met vrienden en vriendinnen en had last van vele puberonzekerheden. Er volgde nog een andere school en banen.Ik woonde op kamers, ging samen wonen, trouwde, kreeg kinderen en verhuisde meerdere keren. Genoot van de mooie dingen in het leven en rouwde daarnaast om meerdere teleurstellingen. Maar wat is er veel gebeurd in deze tijd. Wat lang geleden is het als ik terug ga in mijn gedachten naar 1984 Vele herinneringen zijn al vervaagd. De tijd lijkt zo snel voor bij te zijn gegaan.Voor Elisabeth was er een andere beleving van tijd.

Elisabeth zat al deze tijd opgesloten in een kelder en baarde de 7 kinderen verwekt door middels verkrachting van haar eigen vader. 1 van haar tweelingkinderen overleed. Drie kinderen woonden bij haar. Pakweg 8760 dagen zonder daglicht, zonder frisse lucht in een ruimte met een stahoogte van 1.70. De Oostenrijkse politie heeft gaten geboord in de kamers, omdat het onderzoek bemoeilijkt werd door de verstikkende lucht in de kelder. En als het niet ontdekt was hadden ze er nog gezeten.Vele vragen zijn er in mij opgekomen. Hoe overleefden ze deze hel? Hoe groot moest haar overlevingsdrang wel niet zijn geweest om dit vol te houden. Was dat voor haar de kinderen? Hoe kon het al die jaren ongemerkt blijven voor de buitenwereld?

Waarvoor kiest een mens om steeds elke dag weer het nieuws te lezen en te willen weten? Vanuit de hele wereld.Nieuws is vooral de gruwelijkheden en bijna nooit eens iets leuks. Waarvan er zaken zijn die je als je ze al zou kunnen voorstellen er ook wel iets heel erg mis met je zelf zou moeten zijn.Vaak is het niet meer bij te benen. Soms lijkt bizar nieuws zelfs gewoon te worden omdat op elke straathoek wel weer wat is. Een halve dag later is er al weer van allerlei gruwelijks gebeurd die het bevattingsvermogen te boven gaat. Loslaten is dan soms moeilijk . Misschien moet ik er maar voor gaan kiezen om eens een tijd het nieuws niet te willen weten. Niet om mijn ogen ervoor te sluiten, maar inmiddels wel weet hoe ziek soms de mensheid is……Elisabeth en haar kinderen laten mij niet los.

Photobucket

.

Follow Me on Pinterest
.

Let wel, hier geldt ©GioDio

Archief