Archive for oktober, 2008

Angstige minuten in het kleinste kamertje

En toen ik besefte wat er gebeurd was kwam er een vreselijke onmacht en angst over mij heen in het kleinste kamertje van ons huis. Ik heb geschreeuwd zo hard ik kon. Bijna de longen uit mijn lijf. Ik hoor het kinderstemmetje van Fabian achter mijn gesloten deur die op geen enkele manier meer open wil. Het staafje wat het slot bedient is er uitgetrokken door mijn peuter die nu alleen daar rond loopt en het rijk alleen heeft in ons huis en misschien daarbuiten. En ik kan niks doen en zien.

Manlief is buiten met de bladblazer bezig. Hij zal mij niet horen. Onze tweeling is ook buiten. En hoe lang gaat dat duren. Ik weet toch gevaren waar een peuter geen weet van heeft. Natuurlijk is hij wel eens een paar minuutjes zonder toezicht. Maar dit kan wel een paar uur worden. Ik ben de ouder die verantwoordelijk is! Voor en peuter loeren gevaren. Ik weet dat de verleiding voor Fabian heel groot is om naar buiten te gaan. De kans is wel groot dat hij naar papa of zijn broers gaat. Maar mocht hij toch ongezien   buiten het gezichtsveld van de mannen naar buiten gaan zijn de gevaren gewoon  erg groot. Onze werkplaats vol gereedschap en machines, de straat voor ons huis. De vijver bij de buren en de kruising op onze hoek. Ook in huis loeren gevaren als je geen toezicht hebt. De open trap met balustrade waar hij maar wat graag op mag klimmen. Onze tweeling die de ramen boven wijd open hebben gezet en waar ze zo lekker over de vensterbank kunnen hangen. De aanrechtkastjes. Fabian babbelt ook tegen mij en de enige geruststelling is dat hij net een net rozijntjes heeft gekregen waarmee hij zoet is. Zolang hij maar aan de andere kant van de deur te horen is. Het lijkt dat hij toch een beetje onder de indruk is. Dat mama mimi doen er nu wat anders aan toegaat en mama een brullende leeuw is geworden. In de eerste instantie zal het niet zo,n vaart lopen. Maar de onmacht waar ik inzit maakt het afschuwelijk. Ik wil Fabian wel vragen papa te halen. Maar buiten is ook gevaarlijker als hij toch net de andere kant opgaat. Het blijft een peuter.

De minuten lijken uren die het kunnen worden in mijn besef. Ik besef hoe onmachtig ik ben. Het kleinste kamertje benauwd mij. Dat dit een moment kan zijn die niet meer over is te doen mocht er iets ergs gebeuren. Niemand heeft in de gaten dat ik opgesloten ZIT en onze peuter heeft nu de regie in handen  met zijn peuterlogica. Ik ben in een slechte film beland.

Ik zet een oerkreet op. Zo hard ik kan. Met de bevalling hield ik de kaken op elkaar. Nu had ik ze na de kaakoperatie gelukkig niet op elkaar. Niet te best na mijn operatie om dit te doen. Maar het was alles of niets. Mijn kreet wordt gehoord en ik kom stoned en huilend het toilet af. Ik besef dat dat verdomde staafje al een tijd los lag en wij er veels te laconiek mee om waren gegaan. Immers was dit Giovanni ook een keer overkomen en we hadden er verder niet bij stil gestaan. We waren er immers bij.

Het is goed afgelopen. Het is misschien juist het geluk geweest dat het mij vandaag overkwam. Immers als mij dit op een doordeweekse dag zonder de andere mannen was overkomen was er geen hulp gekomen. Dan had ik uren opgesloten kunnen komen te zitten met alle gevolgen vandien. Want Fabian was vast geen uren voor de deur blijven staan. Hoe lang ik nu opgesloten geweest ben weet ik niet. Maar het leken uren. Ik moet er niet aan denken als het daadwerkelijk uren waren geworden.

Photobucket

.

Follow Me on Pinterest
.

Let wel, hier geldt ©GioDio

Archief