Archive for mei, 2010

Het wilde zwijn

Nu wonen wij alweer jaren op de Veluwe, maar nooit zijn wij een wild zwijn tegengekomen in tegenstelling tot herten en reeen. Met regelmaat zien wij dat wilde zwijnen stukken grond hebben omgeploegd. Het gaat zelfs zover dat de dieren de bebouwde kom intrekken. Als je regelmatig in het bos komt ben je benieuwd wanneer je ze een keer tegenkomt. Toch leek mij het ook wel een beetje eng. Want wat als je oog in oog komt te staan met een wild zwijn? Het idee leek  mij dan ook niet echt aantrekkelijk. Bij wandelingen hoorden we ze weleens  knorren of met elkaar in gevecht. Maar als we ze dan zouden zien leek mij dat ook wel weer het ideale fotomoment. Manlief had ze gezien en wij begaven ons op tweede pinksterdag in de avond naar de bewuste plek. Wat sceptisch namen wij een goedkoop cameraatje  mee. Maar toen bleek dat ze er werkelijk nog waren kon ik balen dat ik de spiegelreflex toch niet had meegenomen. We zagen een stuk of tien jongen in een open veld in het bos.

We gingen snel naar huis voor een herkansing.  Manlief wachtte met zijn cameraatje zijn YouTubemoment af dat ik gewapend met mijn digitale camera achtervolgd zou gaan worden door een wild zwijn. Zonder gekheid , echt prettig voelde ik mij niet. Het was het laatste wat ik wilde. Het wilde zwijn dat zijn jongen in bescherming zou nemen zoals ik het ook zou doen, het zij met veel grotere krachten die ik voorhanden zou hebben. Wilde zwijnen kunnen gevaarlijk zijn met jongen. Dus sloop ik voorzichtig langs de bebossing en het stemde mij zekers niet echt gerust. Wat als een wild zwijn voor mij zou opduiken. Ze zijn sterk en groot en bomen om in te klimmen waren niet in de buurt.  Helaas voor mij geen grote telelens. Elke stap dichterbij zou wel een mooiere betere foto opleveren. Het licht werd ook al minder. Ik had nog wel moed tot ik echt gegrom, een waarschuwing richting mijn kant vanuit de struiken begon te horen, maar niets zag. Ik zag alleen maar de jongen in de wei, maar het kon niet anders dat moeders en misschien ook wel een vaders in de buurt was. En vooral moeders zou gevaarlijk kunnen zijn. En toen kwam een ander gevaarte, maar dat  voor mijn fotomoment of voor niet wetende wat eigenlijk. Mij omdraaiende naar manlief zag ik een jeep opduiken. De jeep met zijn boswachter erin. Uit mijn ooghoeken zag ik hem naast mijn man gaan staan met zijn jeep. Ik zat het moment enigszins te vervloeken. Was ik van het paadje afgeweken, mocht ik überhaupt van de beste man nog wel in het weiland staan of zou er zelfs dan een boete uitgeschreven gaan worden omdat ik mij daarmee niet op de paden begaf?  Immers lange tijd werden zelfs de bospaden afgesloten tot ergernis van de bewoners. Mijn identitieitbewijs lag ook nog netjes in huis en hielden we ons nog aan de opengestelde tijden van het bos? Ik werd in twijfel gebracht en besloot mijn cameramoment af te breken.  Nog niet in de mogelijkheid om echt de juiste instellingen van mijn camera te kiezen draai ik mij om en laat het fotomoment achter mij. De boswachter rijdt vervolgens wel door al ziet mijn man hem iets noteren en weten wij ook wel dat hij gewoon zijn werk doet. De wilde zwijntjes verdwijnen echter in het bos. Een zoveelste fotomoment, als ik hem niet zelf voorbij laat gaan wordt het mij onmogelijk gemaakt. In gedachten zie ik de Itialiaanse oude vrouwen nog een keer in een flits aan voorbij glippen. En moment waar ik nog soms spijt van kan hebben. Maar zoals je een wild zwijn niet vaak tegen zal komen is en blijft er altijd een herkansing. Dat moment van deze vrouwen en moment komen echter nooit meer.

Voor de meeste mensen is het wilde zwijn maar een plaag, tenzij ze ervan profiteren. Mijn hospita had er ook last van in haar tuin, want ooit woonde ik ook een half jaar midden in het bos. In gedachten zie ik een alleraardigste oude buurman  die wij op Kreta jaren geleden bij toeval tegenkwamen. Hij leefde als vijftig jarige vrijgezel nog bij zijn ouders thuis, maar zette elke jaar op kreta de bloemetjes buiten. ja, de bewuste buurman van destijds was dik en leek zekers op een gedrongen varkentje. Wij herkenden hem daarmee op een druk strand. Meer toeval kon er op dat moment niet zijn. Hij liet rijkelijk rondjes rondgaan in een bar tot een onbekende man die ntb wel profiteerde op zijn zak, maar mij toefluisterde van wie ken je dat zwijn? Tja wat is een zwijn? Mijn buurman was dat zekers niet!  De naam doet namelijk ook niet echt behaaglijk aan. Het zegt dat je een zwijn maar beter niet tegen kunt komen.  En ik wil hem wel, maar blijkbaar ook niet tegenkomen. Misschien maar goed dat de boswachter kwam alvorens ik te veel moed kreeg. Toch maar sparen voor een grote telelens!

2

3

Photobucket

.

Follow Me on Pinterest
.

Let wel, hier geldt ©GioDio

Archief