Archive for december, 2010

Telefoonverbinding met “opa”

Kleuter is een gevoelig mannetje. Soms is er een moment dat hij mij tot tranen kan ontroeren. Gesprekjes tussen hem en mij worden steeds serieuzer en doordachter. Kleuter begint steeds meer vragen over het leven te stellen. Onvermijdelijk hoort bij het leven de dood. En een eerste bewuste confrontatie daarmee  voor kleuter, toen nog peuter was een kip van ons. Maar niet alleen kippen gaan dood, maar alle dieren. Ja en mensen gaan ook dood. Kleuter  is tot tranen ontroerd als hij vraagt of wij ook dood gaan. Dat wil ik niet roept hij verdrietig. Als we heel oud en grijs zijn. Wel honderd jaar…..dan.

Was het leven maar zo. Helaas, er zijn mensen die gaan veels te vroeg. In dat opzicht is het leven niet eerlijk. Kleuter weet inmiddels dat er ook nog een opa en oma zijn die hij nooit gekend heeft. Weliswaar heeft onze tweeling mijn moeder nog wel gekend. Hun nieuwsgierigheid naar hun niet gekende opa is vooral groot. Over deze opa heb ik van onze tweeling al vele vragenvuur gekregen. Gio wilde ooit draadjes verbinden met het heelal. Met de hemel om zo met zijn opa in contact te komen. Het zou mooi zijn dat er een dergelijke verbinding zou zijn. Kon ik opa maar een paar minuutjes spreken hoor ik vaak van Gio. Ik geef aan dat er altijd gesprekjes met overledenen zijn te voeren. Wie zegt dat ze ons niet horen, niet zien?

Kan die opa dan niet meer zien, niet meer praten vraagt kleuter mij op kerstavond. Hier niet, maar misschien wel daarboven. Kleuter vraagt of hij hem dan niet kan bellen. En of er een rechtstreekse telefoonverbinding is met de opa daarboven loopt kleuter naar de telefoon. Hij wil een paar woorden spreken met zijn opa. Ik vraag wat hij dan wil zeggen. Hij kijkt mij verlegen aan en zegt dan, van mijn school. In gedachten zie ik mijn vader daar boven. Of het lijntje even bestaat…..

Kon het maar…

Photobucket

.

Follow Me on Pinterest
.

Let wel, hier geldt ©GioDio

Archief