Archive for augustus, 2011

Gevangen in een web

spin3web

spin4

Afgelopen week maakte ik deze foto in de dauw . Het is fascinerend om naar het kunstwerk te kijken ( zie zelf de waterdruppel op het pootje). Hoe de spin zijn web spint, verfijnd en doorzichtig maakt, in afwachting van zijn prooi. Hoe vervolgens een nietsvermoedend  insect erin gevangen zal worden.Vandaag, of al veel langer voel ik mij ook gevangen. Het zei in een ander web. Namelijk het world wide web. Nietsvermoedend vlieg ik erin en niet wetende welke spin op de loer ligt om toe te happen.

Keer op keer stuit ik tegen het feit aan dat ik over zoveel ( misschien wel elke dag)  zou kunnen schrijven,” als het maar vrij was”. Maar het voelt dus niet vrij, omdat het niet anoniem is. Nee, dus niet zoals mijn kop zou vermoeden komen alle hersenspinsels  hier op terecht. Destijds heb ik gekozen om niet onder een pseudoniem te bloggen. Natuurlijk kan het onder een wachtwoord, maar dat heeft ook nadelen. Overigens, ik heb een nieuw wachtwoord voortaan, mail mij even. Nu valt het overigens nogal tegen om mij op dit blog te vinden onder mijn naam. Maar het is wel mogelijk voor de oplettende personen. En zeker op zijn tijd wordt er  op Giodio gegoogeld.  Het meest verontrust mij nog de links die via mail naar mijn weblog gelinkt worden. Mijn weblog is zo al meerdere keren geheel doorgespit (door vast een goede anonieme bekende en ) daarna gebeurde het nog een paar keer op andere IP-adressen. Maar een proxy laat natuurlijk helemaal geen sporen na. Veel  bezoekers komen overigens binnen voor informatie over de camperreizen, mijn kaakoperatie en het boek, haar naam is Sarah. Zo kreeg ik  ooit een keer een persoonlijk gedicht n.a.v. mijn blog op de mail. Jammer van de man zijn schrijfkunst dat hij het op deze manier deed.

Ik zal niet gaan roepen hoeveel bezoekers ik wel niet heb en dat ik zit te broeden op het aantal reacties wat ik krijg.  Heeft het ook niet te maken met het feit dat ik minder energie erin steek om aansluiting te vinden. Ik heb werkelijk zoveel blogs, vaak abrupt zien sneuvelen in afgelopen 6 jaar. (Meer mensen kennen het  dilemma) Fred weet het goed te verwoorden in zijn reactie op het artikel, Heb je het bloggen de rug toegekeerd?

Ja 6 jaar, zolang blog ik dus al. Ook hier zijn verhitte discussies gevoerd.  Het bloggen blijft vooralsnog steeds niet iets dat ik  wil opgeven.  Natuurlijk ben ik ook weleens door mede bloggers teleurgesteld. Een voorbeeld; zo leefde ik met iemand mee in volle oprechtheid en las en reageerde met regelmaat op haar sympathieke blog ,  overigens kwam er andersom zelden tot nooit wat terug.  Op zich niet erg,  tot daar het blog verscheen wat voor mij veel duidelijk maakte en mijn gevoel over haar tegensprak. De blogger  gaf  af op anderen maar zag niet haar eigen rol die net zo was. Waarom bekende Nederlanders  niet de moeite namen om te reageren op haar tweets op Twitter ,maar ook mensen zoals jij en ik. Zij had het gevoel van wat en wie die mensen wel niet dachten te zijn. Ze had dan immers energie in die persoon gestoken en kreeg niets terug. Het bewuste stukje zette mij aan het denken. Wat is het verschil met een weblog?

Afgelopen week had ik een bepaald voorval graag op mijn blog gezet. Maar daar zat ik weer in mijn eigen web vast. Ik heb ook mijn vaste bezoekers, maar een aantal zonder visitekaartje. Dat maakt het moeilijk, ik wil mij zelf  namelijk niet te kwetsbaar opstellen. Ik wil zeker ook  geen andere mensen voor hun neus stoten. Ik wil niet begluurd worden met het oog op leedvermaak en moet ook mijn gezinsleden in bescherming nemen. Maar wat zou ik het graag ongezouten  neerzetten, dat wat ik echt kwijt wil. Dan ging het hier een andere richting op. Misschien moet ik maar een blog beginnen onder een pseudoniem en blijven hier gewoon de koetjes, de kalfjes en de minder belastende onderwerpen? Waarom zou ik een belastende rugzak op het net dragen als ik hem eraf kan gooien. Dan pik ik hem ergens anders wel weer op.

Photobucket

.

Follow Me on Pinterest
.

Let wel, hier geldt ©GioDio

Archief