Archive for september, 2011

Tussen de oren

moby

Nadat ik Fabian vanmorgen naar school heb gebracht bedenk ik dat ik met het prachtige weer wel eens een wandeling kan gaan maken op de hei. Elke keer is het weer genieten van de prachtige omgeving waarin ik wonen mag. Ik hoef er in principe niet eens de auto ervoor te pakken. Helaas gebeurt het veel te weinig. Laat staan in de vroege ochtend. Laat staan dat het kan. Op de hei mogen de honden los en ik wil in eerste instantie alleen Saga meenemen aangezien Moby meteen uitgeteld is. Over het algemeen laat Giovanni de hondjes uit. Ze heeft dan geen zin, op nog geen honderd meter van ons huis  geeft zij het op, letterlijk!. In de vakantie toen ze uit logeren ging bij kennissen het zelfde verhaal. Let wel, meestal…

Moby is stokoud nu zij richting de vijftien jaar gaat. Ik weet dat het geen jaren meer gaat duren dat we nog van haar mogen genieten. Inmiddels is ze stokdoof en stram. Ik zie haar die ochtend weggezonken in een diepe slaap zonder idee van haar omgeving. Maar por haar toch even om een reactie te peilen en dan ziet ze de riemen en komt  zij enthousiast overeind.

Soms denk ik dat het tussen de oren zit van Moby. De uitstapjes met vrouwtje duren immers altijd langer en gaan vaak/meestal richting bos en hei. Deze oude dame gaat dan wel uitgelaten mee en ik  zie zowaar elke keer weer de twinkeling in haar ogen als ze het bos en de hei ruikt of alleen al de riemen ziet. Ze loopt mee, niet een paar meter, nee eerder een paar kilometer. Maar ze heeft gelijk, genieten zolang het nog kan. Maar tja misschien is het uitstapje naar de hei voor haar net zoiets als voor ons een vakantie. Moby heeft duidelijk eerder laten weten er geen zin meer in te hebben. Geen zin meer in het leven. Na het overlijden van haar moeder , maatje deed ze niks meer dan liggen in de mand. Er was toen geen enthousiasme meer in wat dan ook. Ik geloof zeker dat dieren ook dergelijke gevoelens kunnen hebben, zelfs een tot een depressie toe. Toen zijn we overgegaan om toch weer een hondje er bij te nemen. Nu heeft dit hondje nooit geen opvoeding gehad. Hier hebben wij overigens ook in gefaald. Ze is wel lief , maar werkelijk zo gek als een deur. Maar wat leefde de oude dame  hier van op! Ook ik leef op. Vaak is er zo weinig voor nodig, het is maar wat je wilt zien. Een soort van euforie voel ik, maar ook waarom doe ik dit niet vaker , wat is het toch mooi hier! Nog net zo mooi als 25 jaar geleden. Maar nog even veel om van te genieten. En Moby deelt blijkbaar het gevoel. Ik hoop ook nog een tijd te genieten van Moby. En ik hoop ook zij van hier!

Photobucket

.

Follow Me on Pinterest
.

Let wel, hier geldt ©GioDio

Archief