Archive for oktober, 2012

In de voetsporen van opa

Het kwam er kortgeleden dan eindelijk van. Ik zag er enigszins tegen op. Het museum bezoeken in mijn oorspronkelijke woonplaats. Destijds was er een oproep gedaan voor een expositie met werken van overleden kunstenaars uit deze woonplaats. Gezegd mag worden dat mijn vader een kunstenaar was. Echter wilde hij zichzelf deze titel  zeker niet toebedelen. Mijn vader hekelde het feit dat zijn vrouw en ik wilden dat hij meer met zijn werken  op de voorgrond zou treden, omdat zijn werken echt gezien mochten worden.  Maar daar was het geen man voor en deze hint  had ik destijds misschien beter moeten accepteren.. Het was zijn hobby waarin hij ook vele teleurstellingen gekend heeft. Toen ik uiteindelijk een tentoonstelling had georganiseerd in een groot restaurant waar ik destijds werkte, merkte ik ook dat hij sociaal onkundig was om met een groot publiek om te gaan. Mijn vader was namelijk  een einzelgänger.  Dat is ook terug te vinden in zijn werken. Al zijn werken stralen een zekere rust, maar daarmee ook een vorm van eenzaamheid uit. Het bekende hutje op de hei was wat beter bij hem paste. Ik weet ook dat hij geen gemakkelijk leven heeft gekend. Het leven met een manisch depressieve vrouw, mijn moeder. En zoals het leven met haar voor mij niet gemakkelijk was, was het ook niet voor hem. Hun samen vormden zeker geen gelukkig huwelijk, toch konden ze niet zonder elkaar. Mijn vader was een man van weinig woorden. Een knuffel hoefde je ook niet te verwachten, eerder een klap.  Maar toch heeft hij voor mij talrijk speelgoed gemaakt. Hij had nog gemakkelijk kunnen leven. Twee dagen voor de geboorte van onze tweeling overleed hij. Dat was zo wrang. Met heel mijn hart hield ik van hem. Het was een bijzonder mens . Voor zijn overlijden heeft hij een vreselijke strijd doorgemaakt. Hij geloofde in overleven of in ieder geval de  tweeling nog mogen zien. Chemokuren, bestralingen. Zijn volle bos haar waar hij trots op was ging eraan. Een long werd verwijderd. Alle strijd was uiteindelijk tevergeefs.

Door het verlies van beide ouders werd ik relatief vroeg wees. Het teken/ schilder-talent is echter wel doorgegeven. Puber Gio heeft er momenteel geen  boodschap meer aan. Tekenen en schilderen is niet meer wat zijn interesse nog wekt en ik kan niet anders dan dat accepteren, ook al vind ik het zo jammer. Je kunt het moeilijk gaan afdwingen, dat werkt niet. Manlief heeft een begin gemaakt met een eigen atelier. Pas op het vrije atelier waar ik bijna 2 jaar opzat kwam ik erachter dat ik destijd te veel bezig was geweest met de perfectie van mijn vader na te streven  en nu ik dat had losgelaten er weer plezier aan beleefde. Mijn vader was in zijn kunstwerken zo enorm realistisch dat het bij wijze van spreken met een 400D camera  met 1 druk op de knop gemaakt had kunnen zijn. Het grote verschil met 1 druk op een knop of maanden werk. Ik keerde destijds helaas ook mijn tekentalent de rug toe omdat ik dacht dat perfectie zat in de realiteit en het waarheidsgetrouwe.  Alhoewel ik de werken van mijn vader adoreer  wil ik abstracter en explosiever mijn gang gaan. Ik weet dat ik ook pas weer zin in schilderen heb gekregen sinds ik besloot de perfectie los te laten. Maar misschien ook het feit dat er langzaamaan de rust voor is. Je kunt het nu eenmaal  niet meer over doen, anders was ik vroeger zeker naar de kunstacademie gegaan. Maar het zou zonde zijn  het voor altijd te laten liggen. Wij gaan dus in de herkansing. Het is wel jammer dat een zo getalenteerde man zo vroeg moest heen gaan. Maar hij leeft voor in zijn schilderijen en pentekeningen. Ook in het museum was het gemakkelijk om zijn schilderijen/tekeningen te herkennen. Grotendeels waren het werken die mijn vader in opdracht had gemaakt. Het was leuk om anoniem de positieve commentaren van museumbezoekers op te vangen over de werken van mijn vader, immers niemand wist op dat moment dat daar zijn dochter rondliep met manlief en kids.

Of Dion het tekentalent geërfd heeft van zijn opa zullen wij nooit weten. Toch lijkt hij juist qua uiterlijk het meest op mijn vader. Jongste heeft meer van manlief weg. Hij is ook uiterst bedreven in techniek. Kan uren met bv LEGO en K’nex bezig zijn en maakt bouwtekeningen na die voor zijn leeftijd hoger liggen.  Zijn tekeningen overigens, halen het het bij lange na niet bij die van zijn klasgenoten, van mij vroeger of zijn broer Gio op deze leeftijd. Hij lijkt de kwaliteiten van manlief te hebben. Ik ben supertrots op manlief. Hij heeft twee rechterhanden en is een harde werker. Mijn hart smolt  echt weg bij die twee  toen wij een aantal weken terug op een rommelmarkt waren en manlief en zoon vol trots zijn eerste gereedschap liet zien. Voor de gereedschapskist van kleuter waren ze op zoek gegaan naar echt gereedschap. Jongste is maar wat graag bij zijn vader te vinden in de rommelschuur.  En toch was er de week na het museumbezoek iets gaande. Ongemerkt zag ik kleuter steeds vaker tekenen. Die week daarop weer. Ongemerkt verruilde hij bijna al het andere om te gaan tekenen. Momenteel komt hij steeds weer met een tekening met erop geschreven voor mama of voor papa. Of dat te maken heeft met het bezoek aan het museum. Als wij dat nu eens zouden weten…..

 

                                               Cats           

 

 

 

Photobucket

.

Follow Me on Pinterest
.

Let wel, hier geldt ©GioDio

Archief