Dag lieve Saga

Het is 13 jaar geleden dat er een eind aan een relatie kwam met iemand waarmee ik drie en half jaar samen had gewoond. Deze persoon ging er met mijn verjaardagskado vandoor Silva mijn hond welke ik van mijn ouders had gekregen en zelf had uitgezocht. Het deed pijn dat ik Silva aan een ketting zag liggen op het erf van zijn ouders. Zelf zorgde hij er dus niet voor…..Het was me een wraakactie. Silva hoorde aan de auto dat ik het was toen ik er langs reed. Ik moest een keus maken. Vechten voor Silva, wat zeer moeilijk zou worden of toch naar de puppies kijken die zich aangediend hadden en ook een baasje zochten. Er stond een nieuw leven voor de deur. Veel veranderingen

In dat veranderde leven kwam Saga.

Saga_smallnieuw_4

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een piepklein vuilnisbakkenrasje verwekt door een ongelukje van een kooiker en een rasechte teckel.

Saga kon ik ophalen in september 1993. Gisteren na 13 jaar lief en leed hebben wij haar moeten laten inslapen.

Wat moeilijk..Vreselijk moeilijk.

Saga vormde zo’n wezelijk deel van ons gezin dat er een vreselijk gemis is . Ik heb al met veel verlies te maken gehad .Maar dit weegde ook erg zwaar.

Het was een huisdier waar ik een hele goede band mee had. Ik zie nog zo voor mij dat Giovanni na de couveuseperiode in het ziekenhuis als eerste thuis kwam ze van blijdschap op de rug ging liggen kwispelen. Hoe ze menig postbode gek gemaakt heeft. In het cafe van mijn schoonouders aan de bar zat. Voorop de boot met flapperde oren gewezen werd keer op keer na haar. Heen en weer pendelde tussen Michel die ik kort daarop ontmoete en mij. Saga die sliep met de katten in de mand . Op niet rashondenwedstrijddagen sleepte zij de beste prijzen in de wacht. Saga stond ook op een trouwfoto van ons. Ze kreeg een nestje jongen. In de hoop het geslacht voor te zetten hadden we besloten tot een nestje. Moby bleek helaas niet in staat voor nageslacht te zorgen. Moby hebben we nog. Ze is inmiddels al bijna tien.

Saga was een zeer mooi asbakkenrasje. Iedereen zag haar voor een teckel aan. Dat zat voornamelijk in haar…Alleen net even anders. De oude dame had nog prachtig glanzend haar, dik vacht en mooie witte tanden. Mooie wimpertjes en prachtige trouwe ogen. Ze was heel erg trouw.Vorig jaar begon ze wat te kwakkelen en is haar baarmoeder verwijderd. Ze kreeg een flinke opleving. Laatst heeft ze nog weer een operatie ondergaan. Ze begon daarna vocht vast te houden en steeds moeilijker te ademen. We wisten dat het niet lang meer ging duren. Dat er niks meer voor haar te doen was. De dierenarts beaamde het ook. Haar hartje was er erg slecht aan toe. Hoe moeilijk ook. Gisteren om 5 uur kwam de dierenarts. Ik wilde haar ook niet wegbrengen. Dion en Giovanni mochten kiezen of ze erbij wilden zijn…

Voor de tijd hebben we haar nog uitgebreid geknuffeld en dag gezet. Moeilijk hoe de klok de minuten wegtikte. Het definitieve spuitje wilde Giovanni ondanks zijn tranen met tuiten bij zijn. Hij zei dat beslis ik zelf  heel bewust en ik vond dat toch wel dapper.Voor de kinderen toch ook wel weer zwaar. Zo rot ook. Ik vond het moeilijk  doordat Saga door het vocht bijna niet te prikken was en ben weggegaan voor het definitieve tweede spuitje zou toegediend worden. Maar haar hart bleek al zo slecht dat het eerste verdovingsspuitje haar heeft doen inslapen.

We hebben lekker even wat tranen gehuild en toen voelde het ook wel goed. Hebben haar in een mooie mand gelegd en zijn naar ons aankomende nieuwe huisje gereden. Ja, die is er. Waar nog logjes over komen. Ik moet daar nog mee aan de slag. Maar ik heb er nu even nog niet de tijd en energie voor.

We hebben een kersenboompje , een stekje van onze grote kersenboom ook meegenomen en Saga een plekje gegeven in onze nieuwe tuin. Net als het kersenboompje. Blij dat we haar hier konden begraven.

                                                                               

 

 

  Een Sagaboom

4 Responses to “Dag lieve Saga”

  • miranda zegt:

    wat een verdriet zullen jullie hebben (gehad) zeg!
    het zal een gemis zijn als je een hond al zoveel jaar om je heen hebt dan is het een persoon uit je gezin he?
    wel fijn dat je haar hebt meegenomen samen met een stekje van de kersenboom in jullie nieuwe tuin zodat ze toch nog steeds bij jullie in de buurt is…..

  • Tina zegt:

    Ja, dit is een groot verlies, wat naar voor je! Je kunt aan de foto al afzien dat het een schatje was. Jammer dat ze niet nog een paar jaartjes mee kon. Ik vind het wel een mooie gedachte dat ze toch nog bij jullie nieuwe huis een plekje heeft gekregen. Ik wens jullie allemaal veel sterkte!

  • Joke zegt:

    Ach wat jammer dat Saga niet meer verder kon. Het is altijd moeilijk om een dier te moeten laten gaan, zo’n beestje is toch ook een deel van het gezin. Moeilijk hoor, ik wens jullie nog veel sterkte bij dit gemis.

  • Sandra zegt:

    sterkte Jeanette, wat een gemis zal dat zijn. 13 jaar is een lange tijd, hopelijk zullen jullie mooie herinneringen hebben aan de tijd samen. ik vind Giovanni heel erg dapper! hij en Dion weten niet beter of Saga maakte altijd deel uit van jullie gezin, sterkte voor jullie allemaal hoor!
    ik wil je ook alvast heel veel sterkte wensen met de aankomende operatie!

Leave a Reply

Photobucket

.

Follow Me on Pinterest
.

Let wel, hier geldt ©GioDio

Archief