Het is weer zo’n dag

Het is bijzonder. Vandaag hadden wij een blinde man op bezoek. Hij kwam helemaal vanuit Groningen om Dion een cursus te geven over de braille leesregel. Dion heeft op school braille geleerd en middels het gebruik van de brailleleesregel kan Dion tekst lezen van de computer en ook gebruiken om met gebruik van braille het om te zetten in tekst of spraak. Het verrast mij hoeveel Dion er al vanaf schijnt te weten. Op school wordt er ook veel gewerkt met de pc.

De man blijkt anderhalve kilometer gelopen te hebben om bij ons huis te komen. Hij gaf aan dat de route weinig rekening houdt met (visuele)gehandicapten. Het klopt ook wel, zo zijn er op sommige plekken geeneens trottoirs in de bebouwde kom. Zelfs als niet gehandicapte kun je je daar bewust van zijn. Daarnaast blijkt dat de openbaar vervoer planner de man op een wel erg onlogische plek heeft uitgezet. Als ik dat vooruit had geweten had ik de man natuurlijk opgehaald. Het lijkt zo onwerkelijk de weg blindelings te moeten vinden. Ik vind het knap. Toen Dion nog peuter was hebben wij met een lotgenotencontactdag een voor ons onbekende ruimte ”blind” moeten verkennen. Dat is dan nog niet te vergelijken met alle gevaren onderweg. Met het feit dat je niet ziet wat er op je pad komt, totaal niet voorbereid zijn. Laat staan in een omgeving waar je het helemaal niet kent.

Het zit deze morgen niet echt mee, ook de pc lijkt ineens voor een raadsel te staan! De brailleleesregel doet het ineens niet! Twee en half uur verder zijn wij ondanks de helpdesk geen stap verder gekomen. Wij staan voor een raadsel en het lijkt een defect. Los een technisch probleem op als je blind bent. Dion heeft voor niets vrij genomen van school. De blinde man is helemaal voor niets helemaal vanuit Groningen hier naar toe gereisd. Ten onverrichte zaken gaat hij weer naar huis. Wij balen allemaal. De man, Dion en ik. Ik breng de man nu naar de bushalte en benoem waar wij langs komen. Los van het feit dat hij blindelings zijn weg moet vinden besef ik ook dat hij mensen ook blindelings moet vertrouwen. Als ik hem bij de verkeerde bushalte zou uitzetten zou hij er geeneens meteen weet van hebben. Wel wijst een navigatiesysteem hem enigszins de weg. Het is de bushalte waar heel vroeger een vriendinnetje in blinde woede op de bus wilde stappen. Zij stond echter de verkeerde richting op. Ondanks onze ruzie vertelde ik dat ze verkeerd stond. Zij kon in dit geval dan nog vertrouwen op de borden. Zij kon mij vertrouwen. Zij ging weer mee terug. Ik rijd weer naar huis met in gedachten weer iets wat ik niet snel zal vergeten en de blinde man denk ik ook niet.. Zwaaien hoeft niet. Hij ziet het toch niet.

Update, Wet van Murphy

Het is weer zo’n dag. Zoonlief verliest onderweg naar huis zijn fiets en kluissleutel van school. Ik heb de hele dag nog niks gedaan…. Ja balen.

One Response to “Het is weer zo’n dag”

  • Patries zegt:

    Ik ben sinds een paar jaar claustrofobisch. Ik merkte dat ik er vanavond zelfs last van kreeg in de mist. Het lijkt mij verschrikkelijk om niets meer te kunnen zien. Ik denk dat ik erg in paniek zou raken.
    Ongelofelijk knap dat die man jullie huis gevonden heeft zonder dat hij wat kan zien….ik vind het moeilijk voor te stellen hoor.
    Jammer dat alles tegenzat….

    groetjes Patries

Leave a Reply

Photobucket

.

Follow Me on Pinterest
.

Let wel, hier geldt ©GioDio

Archief