Voorbijgangers…………….

(tekening gemaakt door gio)

Weet je mama zegt Giovanni tegen mij in een supermarkt in Italie. Die mevrouw pakt steeds appels zonder handschoentjes en bekijkt ze zo van dichtbij en legt sommige terug. Ja in Italië gebruik je handschoentjes op de groente en fruitafdeling. Maar de twee vrouwen waren  dus Giovanni ook niet ontgaan. Ze hadden ook mijn aandacht. Nee niet omdat ze appels bestudeerden zonder handschoentjes. Of mij dat wat zou kunnen schelen. Ze waren gewoon bezienswaardigheid 100 in het algemeen. Mijn interesse was gewekt. In een tv-programma als Jambers hadden ze zekers niet misstaan en ook niet op mijn digitale afbeeldingen. En hoe manlief nog vroeg wat ik met mijn camera deed alvorens de supermarkt in te gaan. Ik had hem keurig opgeborgen in de camper zodat die mij niet zou belemmeren met bv handschoentjes aantrekken op de groente en fruitafdeling en zo. En toen was daar het moment. Blijkbaar sleep ik mijn GADGET altijd mee op het verkeerde moment. Of vergeet ze(mobiel).

Het moment wat afbreuk zou doen van alle vakantiefoto’s die ik nog zou gaan maken . Die niks meer waard zouden lijken in mijn gedachten. Van een foto die ik niet had. Die ik had kunnen maken deden mijn hersenspinsels wel hun werk in volle gang.

Wij staan te wachten in de rij bij de kassa en Fabian had de interesse van de twee volop gewekt. De rimpelige handen strekken zich uit naar Fabian. De twee dames waren oud. Zeer oud. Maar ze leefden nog volop en blijkbaar gelukkig! Gebloemd, behangen,gepruikt,krom,mager en gebrild met enorme jampotglazen en steunkousen die bijna van de benen afzakten.

Fabian wordt rood. Vuurrood welteverstaan. Het is de eerste keer dat ik hem zo blozen zie. Ik ken het niet bij hem. Of hij het ook doorhad dat het om zeer vreemde dames ging. Hij schaamt zich en verstopt zijn gezichtje achter zijn handjes . De kunstgebitten vallen bij de vrouwen bijna uit na hun lach.

In de camper zit ik in afwachting van manlief en Gio die nog een ander boodschapje doen. Dan zie ik de dames,de vriendinnen?,zussen? voor mij naar een auto gaan. Ze kunnen dus nog auto rijden. Ook al hielden ze de appels tegen de brillenglazen aan. Het meest spontane moment in de supermarkt is voorbij. Ik krijg wel een herkansing van die twee. Maar iets belemmert mij.

Ik heb geen lef of wat het moge zijn. Ik ben een fotograaf van niks ! dringt tot mij door. Bomen ja zijn veilig om te fotograferen. Die hoef je niet te vragen. Die poseren wel en weigeren niet. Deze dames zwaaien tot ze uit het zicht zijn. Met een grote lach dat bijna hun kunstgebitten uitvallen. Ik zal ze nooit weer zien, maar zekers nooit meer vergeten. Zomaar een moment van die dag. Zomaar twee wildvreemden….voorbijgangers van een moment waar, maar zekers  nieuwsgierig naar was. De rest van de dag reizen ze met mij  mee. Niet digitaal. De werkelijkheid is inmiddels als vervaagt. Gio maakt een tekening. Wel vastgelegd zoals hij ze zag. Ook opgeslagen in mijn  geheugen zoals meerdere wildvreemden……..De meesten blijven je niet bij. Sommige vergeet je niet.  Ook al was het maar een moment.

Voorbijgangers in mijn leven

Leave a Reply

Photobucket

.

Follow Me on Pinterest
.

Let wel, hier geldt ©GioDio

Archief