Langs het tuinpad van mijn ”opa en oma”

opa

Op zich is deze foto wel bijzonder. Niet Puckie, destijds het hondje van mijn opa en oma zit aan een touw vast zoals het misschien lijkt op de foto. ”Nee, dat ben ik! ” Vastgebonden aan een touw.
Er waren toen ook nog geen on topics waar het onderwerp, met de vraag mag een kind aan touw of tuigje vast voor flink wat commotie zorgt.
”Ik heb er in ieder geval niets aan over gehouden”.
Het ene en andere valt zeker wel te verklaren.
Zoom maar eens in op de blauwe peil hieronder op Google Earth..

Mijn opa en oma woonden namelijk aan een………


Vroeger weergeven op een grotere kaart
.
Ondanks het feit dat mijn opa en oma overleden toen ik nog maar een jaar of zeven was heb ik best nog wel herinneringen aan ze en zekers ook aan de plek, ondanks ik er nog zelden in de buurt kom. De mensen konden uiteindelijk niet goed meer voor zichzelf zorgen. Zo vond ik ook nog een opvallende foto waarvan ik wist dat het de keuken van het huis van mijn opa en oma moest zijn. Ze kookten nog op een petroleumstel. Het was ook een mooi plekje denk ik. In mijn herinnering of het altijd hoog groen gras was vol boterbloemen en hoge bomen. Een tuin vol  paarse bloemen, Seringen en rododendrons. Er waren kipjes en een pony en een hondje….Het hondje Puckie.

Het gevoel van ”Langs het tuinpad van mijn vader”. Of het altijd zomer was. Ik was een kind en wist niet beter dan dat het nooit voorbij zou gaan……
Het huis is destijds verkocht en gesloopt. Er is toen  een nieuw huis op gezet en de tuin was niet meer de tuin van wat het ooit was. Met mijn opa en opa ging het heel snel bergafwaarts in het verpleeghuis waar ze heen gingen. Ze hadden op een gegeven moment niet meer in de gaten dat er een muis in de strooppot zat en werden vergeetachtig waardoor er werd besloten door de kinderen dat ze niet langer voor zichzelf konden zorgen. Helaas overleden ze allebei binnen een jaar in het verpleegtehuis.

Op een gegeven moment nog in hun goede doen, lieten ze in ieder geval  de teugels wat losser bij mij, of het touw? In ieder geval zie ik nog zo voor mij dat ik Puckie het hondje van op de foto, oud en stram heb gewassen. In een zinken teil had ik steenkoud water gedaan en groene zeep.  Als je richting het hekje kijkt liep je voor het huis langs en daar was dat schuurtje met zinken teil en groene zeep. En niemand had het door, of had het gezien. Ongetwijfeld en begrijpelijk ook waren ze erg kwaad op mij. De enige keer wat ik nog weet. Ze waren namelijk zo lief.
( en ik kon nog niet zwemmen…)

Als je de teugels los laat…….

3 Responses to “Langs het tuinpad van mijn ”opa en oma””

  • Tina zegt:

    Mooie herinneringen. Gek, hè, dat je je dingen van die leeftijd zo goed kan herinneren. Dat heb ik ook. Ik weet nog precies wie mijn vriendjes en vriendinnetjes waren toen ik zo jong was, wat ik at, wat ik de hele dag deed. En als ik naar bv mijn middelbare schooltijd kijk, zijn die herinneringen een stuk minder.
    Mijn grootouders hadden een soortgelijke tuin als jij beschrijft. Ze woonden in een vrijstaand huis in het centrum van Apeldoorn, met appelbomen in de tuin en idd ook hoog gras en boterbloemen. Ik denk dat ik niet hoef uit te leggen dat dat huis alleen weg is. Volgens mij staan er nu appartementen.

  • salty zegt:

    Zo ging dat vroeger: aan de lijn hahaha , daar komt bij mijn weten ook de uitdrukking ‘kinderen zijn handenbinders ‘van…;)
    Weet uit verhalen dat mijn broers vroeger ook aan zo’n looptuigje zaten. Toen ik geboren werd was de wereld al zo ‘modern’en ‘hip ‘, dat tuigjes uit den boze waren…( pedagogisch verboden )
    Toch kan ik me de ouders wel voorstellen, zeker als je een druk of ondeugend ( lees: weglopertje ) kindje hebt. Of je hebt meerdere jonge kinderen tegelijk… Of simpelweg omdat je gewoon als moeder even de was op wilt hangen zonder dat je voor de voeten wordt gelopen…

    Je hebt er geen trauma aan overgehouden toch 🙂 ?

  • Jeanette zegt:

    @Salty, waren tuigjes toen al uit den boze? We zijn toch ongeveer even oud ; )

Leave a Reply

Photobucket

.

Follow Me on Pinterest
.

Let wel, hier geldt ©GioDio

Archief