Maar de herinnering blijft

Vandaag moest ik in het ziekenhuis zijn. Daarmee waren wij gelijkertijd getuige van de afbraak van het oude ziekenhuis die in volle gang was. Het betreft het oude Sophia ziekenhuis te Zwolle. De hele entourage maakte voor mij nogal een macabere indruk. Op bijna wel elke verdieping lijkt een verhaal of ervaring af te spelen dat deel uitmaakt van een herinnering. BV helemaal rechts, verdieping 5.

so1 so2

 

Het was of ik getuige was van een afbraak van vele toch voornamelijk nare herinneringen die nu letterlijk met de grond gelijk werden gemaakt. Niet dat die herinneringen ooit te vervagen zijn. In mijn geheugen kan ik het ziekenhuis dromen . Mijn eerste herinnering dateerde uit mijn kindertijd toen ik mijn amandelen moest laten knippen. Toen moest je daarvoor nog een nachtje verblijven. Ik had een lievelingskonijn als knuffel. Van mijn ouders mocht ik deze niet bij me houden, ik zou het konijn eens verliezen.

Mijn moeder nam mij ooit mee naar de kraamafdeling. Daar lagen de pasgeborenen. Ze vertelde het verhaal van een jongen die bij mij op de kraamafdeling gelegen had op vijftien jarige leeftijd was overleden. Ik had toen overigens niet kunnen bedenken dat de ervaringen in het ziekenhuis simpelweg zulke diepe wonden konden slaan in een mensenleven als je ermee te maken krijgt op kwesties die leven en dood aangaan. Jaren later….”Hoe kil de persoonlijke boodschap werd overgebracht dat mijn vader niet lang meer te leven had” op ons. Dat mijn vader twee dagen voor de geboorte van onze tweeling overleed een paar verdiepingen lager. De traumatische ervaring van dat bij die geboorte het ook een kwestie van leven en dood was.  Ik was zo bang hun ook nog  te verliezen. Onze tweeling streden maanden  door hun vroeggeboorte.  Mijn moeder overleed er.  Mijn mooiste ervaring was de echo dat ik zwanger bleek van een tweeling en de geboorte van jongste, om het ook zo te kunnen hebben meemaken. Maar vooral zijn er nog vele herinneringen die te persoonlijk zijn om te delen met de buitenwereld. Te diep en hard insloegen voor mensen die iets dergelijks niet meemaken of meegemaakt hebben en  hoe graag je misschien dat je begrip zou willen daarvoor toch niet te bevatten is.

Maar met het dreunen van hamerslagen, weet ik dat ik niet de enige ben die dat denkt, vindt. Want hoeveel slechte boodschappen zijn er in al die jaren overgebracht? Hoeveel mensen zijn er daar wel niet gestorven, maar gelukkig ook geboren. En goed, ook genezen of gered. Hoeveel mensen hebben er daar letterlijk een lijdensweg ondergaan. Hoeveel mensen hebben er afscheid moeten nemen van een dierbare. Of van een been, long , oog of arm.? Hoeveel mensen hebben er uren in spanning gezeten van de uitslag of voor een  diagnose? Hoe mooi kan het dan zijn als je als een negentig jarige nog nooit een ziekenhuis van binnen hebt gezien. Hooguit misschien als een formeel familiebezoekje. Ik zweer het je, ik heb een tante die zo is. Bij erfenissen zat ze altijd als eerste om goud te vergaren maar van wie ze dat goud kreeg keek ze niet om als deze mensen in het ziekenhuis lagen. Maar goud of gezondheid. Zij maakt het verschil niet. Maar ook zou ze kilo’s goud om haar nek verdragen. Ik denk dat ze dat niet beseft, zelfs niet met het geluk om in goede gezondheid negentig te worden. Vandaag dacht ik, het is goed zo.  Dag Sophia. Ga weg met je pijn die diep verborgen ligt. Vervaag en begin opnieuw, want zoals de memorymuur het verwoorde waar ik als ik het geweten had ook wel tussen had willen staan. Maar misschien is deze onderste verwoording wel mooi na al die jaren. Het verleden kunnen wij niet veranderen. Hoe graag we het soms ook willen dat het anders was verlopen.  Het heet ons wel gevormd. Maar blijf er niet in hangen.

koester

Leave a Reply

Photobucket

.

Follow Me on Pinterest
.

Let wel, hier geldt ©GioDio

Archief