Ziende blind zijn

.

Op het moment dat ik mijn weblog aan de wilgen wilde hangen. Immers genoot op de achtergrond van mijn eigen atelier in wording en ja bijna af is. Genoot van een weekendje weg met alleen manlief naar Keulen voor de kerstmarkt  en  baalde van een zoveelste hack op mijn blog kwam er die surprise voor Dion met Sinterklaas. Mijn blog was ooit lang geleden ontstaan ( 8/9 jaar) n.a.v. onze te vroeg geboren tweeling en was in vergetelheid geraakt…..

Het bleek voor velen een ongrijpbare wereld. Dat was het ook. Vooral in een zoektocht naar herkenning was het een eenzame. Uiteindelijk blijkt acceptatie het sleutelwoord en moet je zelf je weg daarin vinden. Als er zelfs in de familie mensen zijn die over de rug van je gehandicapte zoon zich beter gaan voelen moet je denken velen weten niet beter. In dit blog de acceptatie van de blindengeleidenstok. Blindelings je weg vinden. Doe het maar eens!

Ons oog wil wat. Met kerst pakken we helemaal uit en met Sinterklaas letterlijk. Dion kreeg als surprise een blindengeleidenstok. Deze was gevuld met shampoo en een gadget eraan waarin het symboliseert dat het om een gevaarlijk spel gaat. De stok dan wel een blindengeleidenhond of beiden zal je immers hard nodig hebben als je blind je weg moet volgen vol obstakels tastend in het duister.

st1

Er was een moment toen Dion nog klein was en de diagnose er net was dat ik de blindengeleidenstok heel erg confronterend vond. Het idee dat dat onze zoon zijn toekomst zou zijn en daarmee zijn weg moest vinden bezorgden mij destijds slapeloze nachten . Gekker maakt het misschien nog dat ik mij tijdens mijn tweelingzwangerschap het scenario van de kans op het krijgen van een blind kind ( niets anders) mij bezig hield terwijl er op geen enkele manier dan ook er een aanwijzing voor was. Daarna is het sowieso een handicap die onder kinderen in welvarende landen zeer zeldzaam voorkomt. Een vraag die mij nog weleens vaak heeft bezig gehouden. Hoe kon een angst vooraf toch uiteindelijk een werkelijkheid worden?. Dion werd het, hij was het niet. In aanleg was echt alles goed. Maar daar krijg je geen antwoord op.  Of het onbewust een voorteken was, intuïtiefs, een voorgevoel. Bij het krijgen van een kraamcadeautje waarvan de gever met goede bedoelingen overigens ik in mijn hoofd de link maakte van blindengeleidenwattenstokjes maakte wel dat het mij niet losliet. De vergelijking was snel gemaakt. Ik moest mee in een wereld die ik niet kende.

st2

Wat kan in  godsnaam het nut zijn van streepjes op wattenstokjes. Wattenstokjes! Ik heb het al deze jaren bewaard en het heeft in mijn ogen nu zelfs  iets aandoenlijks, iets puurs.  Zaken gaan zien die er niet zijn, voor Dion zal het immers geen verschil maken. Hij weet niet  beter, ook voor hem niet als hij twee verschillende sokken aan heeft. Het lijkt hem zelfs eng dat als hij ineens ooit toch zou kunnen zien blijkt bij navraag. Ooit op een dag hoop ik het mee te maken. Het zou zelfs mijn allerliefste wens zijn. Al ons opgebouwde wilde ik ervoor inleveren om hem dit te gunnen want wat valt er veel moois te zien. Maar dat  het ook een boodschap moge zijn  aan mensen die zichtbaar voorbij gaan aan alle mooie zichtbare dingen. Ziend blind door het leven gaan….

Er is zoveel moois als je het wilt zien. Zien, kijk als je het kunt want het missen!

 

Photobucket

.

Follow Me on Pinterest
.

Let wel, hier geldt ©GioDio

Archief